Σε τροχιά πρόωρων παρασκηνιακών διαπραγματεύσεων εισέρχεται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, καθώς η Γαλλία εμφανίζεται έτοιμη να υποστηρίξει τον πρώην διοικητή της ολλανδικής κεντρικής τράπεζας, Κλάας Κνοτ, για τη διαδοχή της Κριστίν Λαγκάρντ στην προεδρία του ιδρύματος. Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η άτυπη αυτή πρόταση φέρει τη στήριξη του Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, με την απαράβατη προϋπόθεση ότι η κομβική θέση του επικεφαλής οικονομολόγου της ΕΚΤ θα ανατεθεί σε Γάλλο υποψήφιο.
Αν και η οκταετής θητεία της Λαγκάρντ λήγει ομαλά στα τέλη Οκτωβρίου 2027, οι εικασίες για ενδεχόμενη πρόωρη αποχώρησή της πυκνώνουν. Μια αποχώρηση πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές τον Μάιο του 2027 θα επέτρεπε στον Μακρόν να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη λήψη των αποφάσεων πριν ολοκληρώσει τη θητεία του. Το ενδεχόμενο αυτό, σε συνδυασμό με την πιθανή πρόωρη έξοδο του γερμανικού μέλους του εκτελεστικού συμβουλίου, Ιζαμπέλ Σνάμπελ, και τη λήξη της θητείας του επικεφαλής οικονομολόγου Φίλιπ Λέιν τον Μάιο, επιταχύνει τις διεργασίες για τη συνολική αναδιάρθρωση της ηγετικής ομάδας στη Φρανκφούρτη.
Οι υποψήφιοι πρόεδροι και οι γαλλικές διεκδικήσεις
Ο 59χρονος Κλάας Κνοτ, ο οποίος ηγήθηκε της κεντρικής τράπεζας της Ολλανδίας από το 2011 έως το 2025, θεωρείται ένας πραγματιστής υποστηρικτής της αυστηρής νομισματικής πολιτικής. Κύριος ανθαγωνιστής του είναι ο 55χρονος Πάμπλο Ερνάντες ντε Κος, πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ισπανίας και νυν γενικός διευθυντής της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, ο οποίος εκφράζει μια πιο μετριοπαθή προσέγγιση. Στις ανεπίσημες συζητήσεις αναφέρονται επίσης τα ονόματα του επικεφαλής της Μπούντεσμπανκ, Γιοακίμ Νάγκελ, και της προέδρου της ΕΤΕπ, Νάντια Καλβίνιο.
Σε αντάλλαγμα για τη στήριξη στον Κνοτ, το Παρίσι επιδιώκει να αναλάβει τη θέση του επικεφαλής οικονομολόγου, εξετάζοντας υποψηφιότητες όπως της Ανιές Μπενάσι-Κερέ, της Λοράνς Μπουν και της Ελέν Ρεϊ. Ωστόσο, η στρατηγική αυτή διατρέχει τον κίνδυνο έντονης αντίθεσης από τη Γερμανία. Το Βερολίνο διεκδικεί επίσης τη θέση του επικεφαλής οικονομολόγου, ανησυχώντας για τη διατήρηση της δέσμευσης της ΕΚΤ στη σταθερότητα των τιμών, την ώρα που τα αυξανόμενα δημοσιονομικά προβλήματα της Γαλλίας ενισχύουν την επιθυμία του Παρισιού για ισχυρή επιρροή στη νομισματική πολιτική της ευρωζώνης.
