«Χθες: μηδέν. Σήμερα: μηδέν». Οπως και χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι στον τουριστικό τομέα στο Ντουμπάι, ο Ντουλάς, ένας νεαρός από την Σρι Λάνκα, πληρώνει τις επιπτώσεις του πολέμου στην Μέση Ανατολή που έχει ερημώσει έναν μέχρι πρότινος ανθηρό τουριστικό προορισμό. Στην διάσημη παραλία Jumeirah Beach Residence (JBR), συνήθως πνιγμένη στον κόσμο, οι ξαπλώστρες είναι παραταγμένες μπροστά σε μια θάλασσα αδειανή. Τα τραπέζια των εστιατορίων είναι άδεια. Και τα καταστήματα των τουριστικών σουβενίρ, των αρωμάτων , των θαλάσσιων σπορ περιμένουν τους σπάνιους περαστικούς. Η μεγαλύτερη ρόδα του κόσμου, το Ain Dubai (το Μάτι του Ντουμπάι) - δεν γυρίζει πια και στην βάση της το Μουσείο της Μαντάμ Τισό δεν προσελκύει πλέον τα πλήθη, παρά τις εκπτώσεις στα εισιτήρια. «Χθες: μηδέν. Σήμερα: μηδέν. Δεν υπάρχει ούτε πελάτης», αναστενάζει ο 26χρονος Ντούλας που εργάζεται σε επιχείρηση ενοικίασης τζετ σκι εδώ και έξι χρόνια. «Ποτέ δεν έχω δει το Ντουμπάι έτσι». Με τα τεχνητά της νησιά και τους υπερμεγέθεις ουρανοξύστες της, η δεύτερη πόλη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων που επιβλήθηκε ως μείζων τουριστικός προορισμός στην Μέση Ανατολή, υποδέχθηκε 19,6 εκατομμύρια επισκέπτες τον περασμένο χρόνο.
Αλλά στην καρδιά της περιόδου της τουριστικής αιχμής, πριν από τις μεγάλες ζέστες του καλοκαιριού, η βροχή των ιρανικών πυραύλων και drone που πέφτει από τις 28 Φεβρουαρίου έχει τρέψει σε φυγή τους τουρίστες. Καθώς τα έσοδα από τον τουρισμό έχουν στερέψει, η βιομηχανία ελπίζει στον γρήγορο τερματισμό του πολέμου. Αλλά πολλοί εργαζόμενοι στον τουριστικό κλάδο ανησυχούν. Με μισθό 4.500 ντιρχάμ (975 ευρώ), ο Ντούλας δεν πληρώθηκε γι' αυτόν τον μήνα. «Δανείστηκα 1.000 ντιρχάμ από φίλο, πλήρωσα 800 στο ενοίκιο, αλλά δεν μου μένουν παρά 200 ντιρχάμ για να ζήσω». «Ούτε καν η επιστροφή στην χώρα μου δεν είναι επιλογή», λέει καθώς οι τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων έχουν τριπλασιασθεί λόγω της μείωσης των πτήσεων. «Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να περιμένουμε και να ελπίζουμε».
«Τελικά, οι τουρίστες θα επιστρέψουν»
Το World Travel and Tourism Council (WTTC), στο οποίο συμμετέχουν οι μεγάλες τουριστικές εταιρείες στον κόσμο, αποτίμησε αυτήν την εβδομάδα στα 600 εκατομμύρια δολάρια τις ημερήσιες απώλειες στην Μέση Ανατολή εξαιτίας του πολέμου. Στα Εμιράτα, ο τουριστικός τομέας αντιπροσωπεύει το 13% του ΑΕΠ για το 2025 και απασχολεί 925.000 άτομα, στην μεγάλη πλειονότητά τους ξένους. Πολλοί εργαζόμενοι προέρχονται από ασιατικές χώρες, αλλά και από χώρες της Μέσης Ανατολής. Εχουν έρθει αναζητώντας ασφάλεια και οικονομική σταθερότητα. «Είμαι από την Συρία και έχω γνωρίσει τον πόλεμο. Αρα οι πύραυλοι και τα drone δεν με φοβίζουν», εξηγεί ένας νεαρός πωλητής αρωμάτων. «Αλλά πληρώνομαι με ποσοστά επί των πωλήσεων και δεν έχω πια τα μέσα να μείνω εδώ και αυτό με φοβίζει». Ο Καλχάν είναι από την Σρι Λάνκα και αμείβεται επίσης με ποσοστά που συμπληρώνουν έναν μισθό 3.000 ντιρχάμ (709 ευρώ). «Βρίσκομαι στο Ντουμπάι για να έχω καλύτερες συνθήκες ζωής, αλλά τώρα δεν ξέρω τι θα γίνει».
Καθώς πλησιάζει η γιορτή για το τέλος του ραμαζανιού, το Έιντ αλ-Φιτρ, τα 827 ξενοδοχεία της πόλης κάνουν προσφορές για να προσελκύσουν τουλάχιστον τους κατοίκους και τις οικογένειές τους. Οι επαγγελματίες φοβούνται μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην εικόνα της πόλης που παρουσιάζεται ως καταφύγιο ειρήνης και ασφάλειας στην περιοχή. Ο Ναμπίλ Χαριούλι, ιδιοκτήτης τουριστικού γραφείου στο Ντουμπάι, θεωρεί ότι «είναι βέβαιο πως θα υπάρξουν επιπτώσεις για μερικούς μήνες». Αλλά, τελικά, οι τουρίστες θα επιστρέψουν. «Το κυριότερο είναι η επιστροφή της σταθερότητας», λέει υπενθυμίζοντας τις επιπτώσεις της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της πανδημίας της Covid. «Αν υπάρχει μία πόλη που μας έχει δείξει ότι μπορεί να ανακάμψει, αυτή είναι το Ντουμπάι».
