Αυτό το Πάσχα είναι διαφορετικό στην Ουκρανία. Ο πόλεμος με τη Ρωσία συμπληρώνει τις επόμενες ημέρες δύο μήνες. Οι Ουκρανοί και Έλληνες που παραμένουν στη χώρα βιώνουν μια κατάσταση, η οποία δεν περιγράφεται με λόγια.
Ο Σπύρος Μπούμπουρας μαζί με την οικογένειά του, αρχής γενομένης από τον πατέρα του Παντελή με καταγωγή από τη Λήμνο, δραστηριοποιούνται τα τελευταία χρόνια στη χώρα, μέσω της κατασκευαστικής εταιρείας που διαθέτουν εκεί και παρότι είχαν την ευκαιρία από την πρώτη στιγμή να επιστρέψουν στην Ελλάδα εξακολουθούν να παραμένουν στην Οδησσό, μια πόλη με έντονο το ελληνικό στοιχείο, που μέχρι στιγμής είναι από αυτές που πέρα από κάποιους βομβαρδισμούς σε συγκεκριμένα σημεία, δεν ζει την έντονη φρίκη του πολέμου. Κι όμως, όλα έχουν αλλάξει.
«Όλα είναι διαφορετικά, το Πάσχα δεν μπορεί να είναι Πάσχα όταν ξέρεις όταν λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα από εκεί που ζεις, σκοτώνονται άδικα άνθρωποι. Παρόλαυτα θεωρώ ότι ο καθένας με την οικογένειά του θα προσπαθήσει να περάσει αυτές τις ημέρες ήρεμα και ταπεινά, με την ελπίδα ότι θα τελειώσει γρήγορα ο πόλεμος. Στην Οδησσό υπάρχει μεγάλος φόβος, ακόμα και αν δεν είμαστε στο κέντρο των επιθέσεων. Για καιρό πολλοί άνθρωποι ζούσαν σε υπόγεια, τα μαγαζιά ήταν κλειστά, κάποιοι αποφάσισαν να φύγουν, είτε για την Ελλάδα, είτε προς τη Δύση. Πριν από λίγες ημέρες άρχισαν να ανοίγουν κάποια καταστήματα, να έρχεται ξανά ζωή στην πόλη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν φοβόμαστε, ότι δεν αγχωνόμαστε για την επόμενη ημέρα».
Η οικογένεια Μπούμπουρα δραστηριοποιείται στον κατασκευαστικό τομέα, με το 80% των κατασκευών της να βρίσκονται στην Οδησσό και το 20% στο Κίεβο. Προς το παρόν συνεχίζονται οι εργασίες στην Οδησσό : «Πέρα από τις πρώτες ημέρες που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τι έχει γίνει, δεν σταματήσαμε να εργαζόμαστε. Η δουλειά μας συνεχίζεται, με μεγάλες δυσκολίες βέβαια και με προτεραιότητα την ασφάλεια όλων μας, αλλά συνεχίζεται. Φυσικά έχουμε και τεράστια μείωση εσόδων, αλλά αυτό είναι κάτι που το περιμένεις σε μια τέτοια κατάσταση. Δεν θελήσαμε να φύγουμε, εδώ είναι η δουλειά μας, η Ουκρανία είναι η δεύτερη πατρίδα μας, πως αφήνεις την πατρίδα σου στα δύσκολα;»
