Γράφει ο Γιώργος Κουρμούσης
Ένας παλιός νόμος του κράτους μας απαγορεύει την ίδρυση οίκων ανοχής στην Αθήνα, δηλαδή οίκων-επιχειρήσεων με εγκατεστημένες σε αυτούς γυναίκες εκδιδόμενες επ’ αμοιβή, σε κτίρια που απέχουν λιγότερο από 200 μέτρα από ναούς, σχολεία, νηπιαγωγεία, φροντιστήρια, παιδικούς σταθμούς, νοσηλευτικά ιδρύματα, κέντρα νεότητας, αθλητικά κέντρα, οικοτροφεία, ξενοδοχεία κατηγορίας τριών (3*), τεσσάρων (4*) και πέντε (5*) αστέρων, βιβλιοθήκες και ευαγή ιδρύματα, καθώς και από πλατείες και παιδικές χαρές.
Ποτέ δεν αντελήφθην το βαθύτερο νόημα και τον πρακτικό σκοπό αυτού του νόμου, γιατί: (α) ποτέ δεν εφαρμόσθηκε πλήρως παρά μόνο κατ' επιλογήν και (β) δεν εξυπηρετεί τίποτα. Έτσι οργιάζουν κατά κόρον τα παράνομα και παντελώς ανεξέλεγκτα «κρυφά» καθώς και τα «μετακινούμενα»... ηδονοφροντιστήρια, προς τέρψη και απόλαυση των απανταχού ρεκτών και μερακλήδων! Διότι, αν εφαρμοζόταν κατά γράμμα και αυστηρά ο νόμος αυτός, οι εν λόγω ευαγείς, κατά τα άλλα, αυτοί οίκοι θα είχαν δικαίωμα να εγκατασταθούν μόνο σε κάμπους κι άγρια βουνά ή δίπλα σε νεκροταφεία...
Ωστόσο, με μια πρόταση που έχει καταθέσει από καιρό (2012) ο Δήμος Αθηναίων, ζητά τη μείωση της απόστασης αυτής από 200 σε 100 μέτρα για κάποιους χώρους, καθώς και την πλήρη άρση της απαγόρευσης σε σχέση με κάποιους άλλους, όπως τα (πραγματικά) ευαγή και άλλα φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Πράγματα μπερδεμένα, δηλαδή, και πιάσ’ τα’ αυγό και κούρευ’ το, γιατί στο μεταξύ και ώσπου να ξεκαθαρίσουν και να κατακάτσουν τα πράγματα, οι οίκοι αυτοί, που λέγοντα και μπουρδέλα (πιθανώς και από το γαλλικό au bord de l'eau), φυτρώνουν αβέρτα παντού, ανεξαρτήτως τόπου, χώρου και περιοχής, σαν τα μανιτάρια.
Πρόσφατα διάβασα στις εφημερίδες, ότι 17 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς ρέκτες του είδους, εστέτ και μπιρμπιλοσκανδαλιάρηδες, ζήτησαν να αρθούν οι περιορισμοί που αφορούν στην εγκατάσταση πορνείων κοντά σε ξενοδοχεία. Δεν μπορώ να εντοπίσω τι είδους συμφέροντα και σκοπιμότητες κρύβονται πίσω από αυτή την ενδιαφέρουσα πρόταση (εδώ ο κόσμος καίγεται...) των βουλευτών αυτών, για να επιδιώκουν την άρση των υπαρχόντων περιορισμών, αλλά εγώ βλέπω την πρόταση δικαιολογημένη, την εγκρίνω και την επαυξάνω. Γιατί, αν δεν ανοίξουν τέτοια χρησιμότατα μαγαζιά δίπλα σε ξενοδοχεία, πού θα ανοίξουν; Δίπλα σε γηροκομεία ή παρθεναγωγεία; Όχι βέβαια, γιατί θα πρέπει να είναι κοντά σε αυτά που πουλούν στους ξένους φίλους μας κομπολόγια, τσολιαδάκια, καρτποστάλ, δίσκους με έθνικ μουσική και άλλα τουριστικά αναμνηστικά παραφερνάλια και ατραξιόν μαζί και με (ενδεχομένως) ένα... αφροδίσιον... in memoriam!
Την αρχαία εποχή, μάλιστα, πολλά από αυτά τα καθιδρύματα βρίσκονταν δίπλα ή πολύ κοντά στην αγορά, τη βουλή του Δήμου, τους λατρευτικούς χώρους, τα θέατρα, τα γυμναστήρια, τις βιβλιοθήκες και σε άλλα πολυσύχναστα μέρη.
Στην αρχαία Έφεσο π.χ. , πολύ κοντά στη βιβλιοθήκη του Κέλσου και παραδίπλα σε ένα πορνείο, στο πλακόστρωτο που οδηγεί στην πύλη της βιβλιοθήκης, υπάρχει ακόμα μια πλάκα που πάνω της είναι σκαλισμένα το κεφάλι της Αθηνάς (θεάς της σοφίας) και ένα πουγκί γεμάτο λεφτά. Η τοπική ξεναγός μάς εξήγησε πως αυτό σήμαινε: αν έχεις λεφτά έλα σε μας, αν όχι, πήγαινε στη βιβλιοθήκη να διαβάσεις...
Στην αγορά της αρχαίας Αθήνας κατά το μεσημέρι, που αυτή ήταν γεμάτη, («αγοράς πληθούσης») από εμπόρους, πολιτικούς, φιλοσόφους, μετοίκους, δούλους κ.ά. -όλοι αρσενικοί- εμφανίζονταν, δήθεν για ψώνια, ωραίες πόρνες, οι οποίες είχαν γράψει εξώγλυφα στα τσόκαρά τους τη λέξη «έπου». Έτσι άφηναν τα ίχνη τους στους σκονισμένους δρόμους και το βραδάκι («περί λύχνων αφάς») οι ενδιαφερόμενοι αλλά σεμνότυφοι, πρόγονοί μας, που τις «κιαλάριζαν» και τις επέλεγαν από το μεσημέρι, αλλά δεν τολμούσαν να τις ακολουθήσουν, εύκολα εύρισκαν το σπίτι τους, για να πάνε να ξεφαντώσουν και να κάνουν το λεγόμενο... to know us better! Από το αποτύπωμα αυτό που άφηναν οι εταίρες αυτές, λένε ότι προέρχεται και η λέξη χαμαιτυπείον.
Αλλά και μακριά από ναούς, γιατί; Στην αρχαιότητα οι ναοί της Αφροδίτης ήταν γεμάτοι από κορίτσια, που... φοιτούσαν εκεί για να μαζέψουν την προίκα τους με τον τρόπο αυτό, εξ ού και ιερόδουλες καλούμενες, αλλά και αφροδίσια νοσήματα κληθέντα.
Προσφέρουμε κοινωνικό έργο, διατυμπανίζει διαρκώς προς κάθε κατεύθυνση η πρόεδρος του Σωματείου Εκδιδομένων Προσώπων Ελλάδος (ΣΕΠΕ), ενώ ο μακαρίτης Ηλίας Πετρόπουλος τόνιζε στα γραπτά του ότι το επάγγελμα της πόρνης είναι λειτούργημα υψίστης σημασίας. Αλλά και ο Τάκης Θεοδωρόπουλος γράφει κάπου ότι ο οίκος ανοχής είναι μια καλά οργανωμένη επιχείρηση, από την οποία ο πελάτης πρέπει να φεύγει πάντα ευχαριστημένος, γι’ αυτό δεν πρέπει να τον κυνηγούν (τον οίκο), αλλά να τον φροντίζουν, γιατί συμβάλλει σημαντικά και στα δημόσια έσοδα. Αλήθεια, γιατί λέμε για ένα μαγαζί που δεν πάει καλά, ότι κατάντησε μπουρδέλο; Τουναντίον...
Περιμένω με πολύ ενδιαφέρον να δω πού θα καταλήξει η διαμάχη αυτή (λες και δεν μας απασχολούν άλλα σοβαρότερα θέματα), που σοβεί και απασχολεί έντονα και το Δήμο της Αθήνας, παρόλο που για τέτοια ενδιαφέροντα η ηλικία μου έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί...
Αναδημοσίευση από το τεύχος 904 του "adbusiness".
