του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Tον τελευταίο καιρό οι ογκόλιθοι της οικονομικής σκέψεως μάς λένε ότι, επειδή λόγω μνημονίου η Ελλάδα έχει αρνητική ανάπτυξη, δεν είναι δυνατόν να μπορέσει να αποπληρώσει 321 δισεκατ. ευρώ χρέος. Έτσι, με επικεφαλής τους αρχάγγελους της «προόδου» και της «εθνικής υπερηφάνειας», προτείνουν η χώρα να απαιτήσει το άμεσο κούρεμα του χρέους - δηλαδή να μετατρέψει σε «δανεικά κι αγύριστα» τα οφειλόμενα και, στη συνέχεια, ως διά μαγείας, οι ρυθμοί αναπτύξεως θα πιάσουν ποσοστά μέχρι και 10%!!! Αν όλα αυτά δεν συμβούν, μάς λένε, η Ελλάδα θα συνεχίσει να «δολοφονείται από την Ευρώπη», η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, μέχρι σήμερα έχει εκταμιεύσει κάπου 300 δισεκατ. ευρώ για την αποφυγή ατάκτου πτωχεύσεώς μας.
Έστω, λοιπόν, ότι για να σταματήσει αυτή η «δολοφονία» της Ελλάδας από τους δανειστές της, αύριο οι «εθνικά υπερήφανοι» ογκόλιθοι της οικονομίας καταφέρνουν να διαγραφεί το σύνολο του χρέους της χώρας. Καταφέρνουν, δηλαδή, από τη μια μέρα στην άλλη η Ελλάδα, μετά από τριάντα χρόνια κραιπάλης, να μη χρωστά τίποτα. Τι θα συμβεί σε παρόμοια περίπτωση;
1ον. Η Ελλάδα για μία εικοσαετία, λίαν επιεικώς, θα αποκλεισθεί από τις διεθνείς αγορές. Όχι μόνον δεν θα μπορεί να δανείζεται ως χώρα, αλλά και οι ιδιώτες επιχειρηματίες της θα είναι υποχρεωμένοι να συναλλάσσονται αυστηρώς τοις μετρητοίς, προκαταβάλλοντας και τα απαιτούμενα ποσά για τις εισαγωγές τους.
2ον. Το κούρεμα του ελληνικού χρέους, το οποίο σήμερα σε ποσοστό 90% κατακρατείται από κράτη, θα πλήξει κάπου 300 εκατομμύρια Ευρωπαίους φορολογούμενους, μεταξύ των οποίων και αυτούς των προβληματικών χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Θα πρόκειται έτσι για ολική καταστροφή της εικόνας της χώρας, η οποία θα έχει και τις ανάλογες αρνητικές επιπτώσεις στον τουρισμό και τις εξαγωγές της.
3ον. Με τη χώρα αποκομμένη από κάθε πηγή ρευστότητας η κυβέρνηση θα προσφύγει στην υποχρεωτική δήμευση των καταθέσεων. Αν,πάλι, η κυβέρνηση του «κουρέματος» θέλει να αποφύγει τη δήμευση των καταθέσεων, θα πρέπει να αποχωρήσει από την ευρωζώνη και να εκδώσει πλέον πληθωριστικές δραχμές. Βέβαια, η επιστροφή στη δραχμή είναι εξαιρετικά χρονοβόρος και, έως ότου πραγματοποιηθεί,η «κουρεμένη» οικονομία μας θα έχει πλήρως καταρρεύσει.
4ον. Με μηδενική ρευστότητα, ποιες θα είναι οι επιχειρήσεις που θα ηγηθούν της αναπτύξεως; Και, από την άλλη πλευρά, σε ποια ζήτηση θα στηριχθεί η ανάπτυξη αυτή; Από ποιες πηγές θα πληρώνονται 3 εκατομμύρια συντάξεις και ένα εκατομμύριο δημόσιοι υπάλληλοι; Με σχεδόν μηδενική εισαγωγική εμπορική δραστηριότητα, ποιες επιχειρήσεις θα αποφασίσουν να προσλάβουν προσωπικό; Από ποιες κεφαλαιουχικές πηγές θα χρηματοδοτούνται δημόσια έργα και πώς θα αγοράζει στοιχειώδη ανταλλακτικά ο ελληνικός στρατός;
5ον. Σε ποιες δομές και υποδομές θα στηριχθεί η οποιαδήποτε αναπτυξιακή προσπάθεια σε μια χώρα αφερέγγυα, στην οποία κινητήρια δύναμη της οικονομίας της ήταν η υπερκατανάλωση; Με άλλα λόγια, με ποιον τρόπο μία διαγραφή χρέους θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να υπάρξει στη χώρα ένας οικονομικός τομέας εμπορεύσιμος στο εξωτερικό; Εν ολίγοις, με ποιο «μαγικό ραβδί» ο σχηματισμός του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), που σε ποσοστό 86% είναι καταναλωτικός, θα γίνει παραγωγικός;
Η απάντηση στο τελευταίο αυτό ερώτημα είναι και το κολοσσιαίο πρόβλημα της χώρας. Ποτέ δεν θα απεξαρτηθεί από τους δανεισμούς, αν κάποιοι δεν αποφασίσουν να απελευθερώσουν την οικονομία της και τις παραγωγικές της δυνάμεις από τη γραφειοκρατική πανώλη, την αρπακτική προσοδοθηρία και το πνευματικοιδεολογικό AIDS. Φάρμακα υπάρχουν για τις ασθένειες αυτές και ακούουν στα ονόματα: ελεύθερη δημιουργία, αυτοεκτίμηση, προσπάθεια και ευρείς ορίζοντες.
