Την ομιλία του πρόεδρου Ομπάμα στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος παρακολούθησαν 67 μαθητές και 23 εκπαιδευτικοί του ACS Athens. Κάποιοι μαθητές, εντυπωσιασμένοι από το μήνυμα του Ομπάμα προς τη νεολαία της Ελλάδας, μετέφεραν σε άρθρο την εμπειρία τους.
Το άρθρο που υπογράφουν οι μαθητές Ιωάννα Βαλλιάνου Λεβέντη, Πέτρος Βοργιάς και Φίλιππος Γεραγίδης, αναφέρει τα ακόλουθα:
"Η επίσκεψη του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών στην Αθήνα αποτελεί αδιαμφισβήτητα το γεγονός των ημερών. Αξίζει να αναφερθεί πως είναι η πρώτη φορά που η επίσκεψη ενός πλανητάρχη στη χώρα μας δεν συμπίπτει με την εμπλοκή της Ελλάδας ή των Ηνωμένων Πολιτειών σε μια οξύτατη διπλωματική/στρατιωτική διένεξη. Το 1959, όταν πραγματοποιήθηκε και η επίσκεψη του Ντουάιτ Αϊζενχάουερ στην Ελλάδα, το επικρατέστερο ζήτημα προς συζήτηση μεταξύ του ιδίου και του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν το Κυπριακό ζήτημα. Παρομοίως, το 1991 ο ερχομός του Τζωρτζ Μπους του πρεσβύτερου συνέπεσε συγκυριακά με το φλέγον τότε ζήτημα των Σκοπίων, ενώ ένα από τα κυριότερα θέματα στην ατζέντα του Μπιλ Κλίντον και του Κώστα Σημίτη το 1999 ήταν οι βομβαρδισμοί την Γιουγκοσλαβία.
Στο τελευταίο υπερατλαντικό ταξίδι του Μπαράκ Ομπάμα ως Προέδρου της Αμερικής, η στάση του στην Ελλάδα δεν τον έφερε αντιμέτωπο με εξωτερικές διπλωματικές κρίσεις. Παρά ταύτα, βρέθηκε ενώπιον μιας βαριάς οικονομικής ύφεσης με καταστροφικές κοινωνικές συνέπειες. Το φαινόμενο αυτό αναπτύχθηκε εκτενώς στην ομιλία που παρέθεσε στο Πολιτισμικό Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, στις 16 Νοεμβρίου του 2016. Ο ίδιος έδειξε ιδιαίτερη ευαισθησία προς τον Ελληνικό λαό, λέγοντας πως δεν είναι του παρόντος να αναλυθούν οι εξωτερικοί και εσωτερικοί παράγοντες που οδήγησαν την Ελλάδα στην οξύτατη οικονομική κρίση. Ενώ άλλοι ηγέτες ισχυρών κρατών της Ευρώπης που προσφέρουν οικονομική στήριξη στην Ελλάδα διατηρούν αυστηρή στάση απέναντι στη χώρα μας, ο Ομπάμα έχει διαφορετική άποψη. Ο ίδιος αναγνώρισε το βαρύ τίμημα και τα δεινά που έχει υποστεί ο μέσος Έλληνας για τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται ενδελεχώς από τον μηχανισμό στήριξης. Αναγνώρισε επίσης πως μετά από 6 χρόνια μνημονίων και πίεσης, ο ελληνικός λαός πρέπει να δει εμφανή βελτίωση στην καθημερινότητά του, πράγμα που θα επιτευχθεί μόνο μέσω της οικονομικής ανάπτυξης.
Βασικός θεματικός άξονας της ομιλίας του Προέδρου υπήρξε ο θεσμός της δημοκρατίας. Όπως συνηθίζει να κάνει στις ομιλίες του, αναφέρθηκε στη βαρύτητα των ιστορικών παραγόντων που αποτέλεσαν τη βάση για την καθιέρωση του δημοκρατικού πολιτεύματος, του οποίου η φλόγα έχει εξαπλωθεί σε κάθε άκρο της γης και όπως τόνισε ο ίδιος, δε σβήνει. Συγκεκριμένα, έδωσε έμφαση στο ρόλο της δημοκρατίας στη διασφάλιση της υγιούς αλληλεπίδρασης κρατών και της ειρηνικής επίλυσης των μεταξύ τους αντιπαραθέσεων. Υποστήριξε τα προαναφερθέντα, με την αναφορά του στις πολιτικές επιτυχίες των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τη διάρκεια της προεδρικής του θητείας, όπου, επιστρατεύοντας τη διπλωματία και το διάλογο, κατάφερε να αφοπλίσει το Ιράν από τα πυρηνικά τους όπλα και να αναδιαρθρώσει τις εμπορικές και διπλωματικές επαφές με την Κούβα. Συνέχισε δηλώνοντας πως η δημοκρατία, παραδοσιακά, επιφέρει την πολιτική και κοινωνική σταθερότητα, σε αντίθεση με τα ασταθή αυταρχικά καθεστώτα, που επιστρατεύουν τη βία, τον εκφοβισμό και τον απολυταρχισμό. Παρ’όλα αυτά, αναγνώρισε τα ελαττώματα του δημοκρατικού συστήματος, λέγοντας πως μια δημοκρατική απόφαση δεν μπορεί να είναι ποτέ αρεστή σε ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο. Μάλιστα, είναι ακόμα πιο δύσκολο ο θεσμός της δημοκρατίας να εφαρμοστεί σε μία κοινωνία όπως η Αμερική, η οποία διακρίνεται από την φυλετική, θρησκευτική, και πολιτισμική της ποικιλία. Από την εμπειρία μας ως νέοι πολίτες, τα ελαττώματα της δημοκρατίας είναι εμφανέστατα στην κοινωνία της Ελλάδος, καθώς αρκετοί πολιτικοί δεν έχουν πάρει δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις, φοβούμενοι το πολιτικό τους κόστος. Το φαινόμενο αυτό, δεν θα υφίστατο σε μια κοινωνία με απολυταρχικό καθεστώς που επιστρατεύει βίαιες μεθόδους. Το φαινόμενο αυτό είναι επίσης ένας βασικός παράγοντας ο οποίος έχει επηρεάσει δραματικά την πορεία της χώρας, και έχει σχηματοποιήσει την κατάσταση στην οποία βρίσκεται τώρα. Με βάση τα λεγόμενα του Μπαράκ Ομπάμα, το απολύτως λογικό συμπέρασμα που αντλείται σε σχέση με το πολίτευμα και την ιδέα της δημοκρατίας συνοψίζεται στην εξής φράση του αείμνηστου Ουίνστον Τσώρτσιλ: «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα--εάν εξαιρεθούν όλα τα υπόλοιπα».
Επιπροσθέτως, ο Πρόεδρος Ομπάμα αναφέρθηκε εκτενέστατα στην παγκοσμιοποίηση, η οποία έχει γνωρίσει αρκετή αντίσταση από πολιτικά κινήματα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Αμερική. Τόνισε τα πολλαπλά πλεονεκτήματα του φαινομένου, όπως το γεγονός ότι ο κόσμος είναι πλέον συνδεδεμένος μέσω της τεχνολογίας. Η τεχνολογία με τη σειρά της μειώνει την άγνοια, αυξάνει την πληροφόρηση αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί απαισιοδοξία, καθώς είμαστε πλέον ενήμεροι για κάθε περιστατικό βίας και κοινωνικών διακρίσεων. Στην πραγματικότητα ζούμε όπως είπε ο ίδιος, στην πιο κατάλληλη και ευήμερη εποχή. Υποστήριξε επίσης πως ο θεσμός της δημοκρατίας επιτρέπει την δράση της παγκοσμιοποίησης που οδηγεί στην πρόοδο, παρά τις ατέλειες που διαθέτει. Ενώ τα καταπιεστικά καθεστώτα δυσφημούν και περιορίζουν την παγκοσμιοποίηση, πράγμα το οποίο επιφέρει στασιμότητα και όχι σταθερότητα. Ο ισχυρισμός αυτός στηρίζεται από σύγχρονα παραδείγματα των εναπομεινάντων απολυταρχικών καθεστώτων όπως η Βόρεια Κορέα, που είναι πλέον ένδειξη ότι η έλλειψη της παγκοσμιοποίησης και η απομόνωση οδηγούν σε οπισθοδρομικές και στενόμυαλες κοινωνίες. Τέλος, ο Ομπάμα υπονοεί πως τα καθεστώτα αυτά ενδεχομένως θα αυτοκαταστραφούν, γιατί σε ένα κόσμο που ενώνεται συνεχώς, η απομόνωση και η ξενοφοβία δεν βαδίζουν σε γόνιμο έδαφος.
Η επερχόμενη επίσκεψη του Μπαράκ Ομπάμα στο Βερολίνο άσκησε άμεση επιρροή στον τρόπο με τον οποίο σχηματοποίησε τον λόγο του. Είναι εμφανής η ομοιότητα των λεγομένων του με αυτών του 35ου Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζον Φ. Κέννεντυ, κατά τη δική του επίσκεψη στο Δυτικό Βερολίνο το 1963. Ο λόγος του τότε Προέδρου της Αμερικής, ο οποίος είχε ως κύριο θέμα την ανέγερση του τείχους του Βερολίνου, έχει πολλά κοινά σημεία αναφοράς με αυτόν του Μπαράκ Ομπάμα. Ο Κέννεντυ επιστρατεύει την μέθοδο της επίκλησης στο συναίσθημα, συμπάσχοντας με τους αγωνιζόμενους Γερμανούς πολίτες, ενώ ο λόγος του Ομπάμα κατακλύζεται από το συναίσθημα της ευσπλαχνίας και της συμπόνιας για τους αγωνιζόμενους Έλληνες που πασχίζουν να επιβιώσουν σε μια κοινωνία που μαστίζεται από την κρίση. Μία άλλη σημαντική ομοιότητα μεταξύ των δύο λόγων διακρίνεται στον τρόπο με τον οποίον ο Κέννεντυ αναφέρεται στο τείχος του Βερολίνου και την απομόνωση που είχε προκαλέσει. Παρομοίως, ο Ομπάμα στάθηκε κατά της κοινωνικής και εθνικής απομόνωσης των λαών, κουνώντας το δάχτυλο στις περιθωριοποιημένες χώρες, και βέβαια κάνοντας μια έμμεση αλλά εύστοχη αναφορά στο περίφημο τείχος που υποσχέθηκε προεκλογικά ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ. Για να υποστηρίξει το παραπάνω επιχείρημα έκανε μια αναφορά στην αλληλεγγύη που έχουν δείξει χιλιάδες Έλληνες στους πρόσφυγες του Αιγαίου, αναφέροντας την εξής ρήση μιας Ελληνίδας που βίωσε την μεταναστευτική τραγωδία, “όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ήλιο, όλοι ερωτευόμαστε κάτω από το ίδιο φεγγάρι, πρέπει να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους”.
Είτε διαφωνούμε είτε συμφωνούμε με τις πολιτικές του Ομπάμα, η παρουσία του και το χάρισμά του στην ρητορική είναι ικανή να εντυπωσιάσει και να συνεπάρει ακόμα και τον πιο ένθερμο πολέμιό του. Έτσι και εμάς ως νεαρά μέλη της κοινωνίας, μας άγγιξε πολύ η αναφορά του στην νεολαία και στην δύναμη που κατέχει για να αλλάξει την Ελλάδα μας. Με τα λόγια αυτά, είναι εμφανές πως η επικρατέστερη πεποίθηση του Προέδρου είναι πως η νεολαία είναι ικανή να αναδιαρθρώσει την πορεία της κοινωνίας στην οποία ανήκει, και να δώσει ένα τέλος σε αυτά που την ταλαιπωρούν: την φτώχεια, την ανέχεια, τον εξτρεμισμό και τις κοινωνικές προκαταλήψεις".
