Λίγες μέρες μετά από το συμβάν με νεκρούς στο Buffalo, ένα ακόμα περιστατικό πυροβολισμών συγκλονίζει την κοινή γνώμη. Ένας 18χρονος μπήκε σε δημοτικό σχολείο στο Τέξας των ΗΠΑ και συγκεκριμένα στο Σαν Αντόνιο και σκότωσε εν ψυχρώ 19 μαθητές (με ηλικίες που δεν ξεπερνούν τα 10 έτη) και δύο δασκάλους.
Αυτό το γεγονός δεν περνάει πλέον απαρατήρητο. Λίγες εβδομάδες πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς, 19 παιδιά δεν θα ξαναδούν το φως του ήλιου, τις οικογένειές τους, τους συμμαθητές τους, τους φίλους τους, τους δασκάλους τους. Δύο δάσκαλοι δεν θα μπορέσουν να μεταδώσουν τις γνώσεις τους στη νέα γενιά, δεν θα δουν τις οικογένειές τους. Και όλα αυτά γιατί γίνονται; Γιατί, ο Αμερικανός λαός πρέπει να «προστατευθεί», από κάποια απειλή.
Ποια απειλή όμως; Η απειλή της τρομοκρατίας; Η απειλή της Ρωσίας;
Η εποχή που ο κόσμος έπρεπε να προστατεύσει την περιουσία του, που έπρεπε να επιβιώσει και να σκοτώσει για να μην σκοτωθεί, έχει περάσει εδώ και αρκετά χρόνια. Ωστόσο, όπως δείχνει η πρόσφατη ιστορία τα περιστατικά πυροβολισμών στις ΗΠΑ όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά αυξάνονται και η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν φαίνεται διατεθειμένος να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτήν την τραγική κατάσταση.
Προφανώς μιλάμε για μία προβληματική κοινωνία, η οποία δεν μπορεί να ελέγξει το θυμικό του κόσμου ή για να το θέσουμε καλύτερα αρνείται να δημιουργήσει νόμους σχετικά με την πλοκατοχή.
Αυτή ίσως είναι μία λύση σε αυτό το μείζον πρόβλημα που ταλανίζει τις ΗΠΑ και γεμίζει θυμό, οργή αλλά και στεναχώρια όλο τον κόσμο που παρακολουθεί τις εξελίξεις.
Το ζήτημα πλέον έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις, καθώς ακόμα και ο Στιβ Κερ, προπονητής της ομάδας μπάδκετ του NB, Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς, αναφέρθηκε στο τραγικό συμβάν και πραγματικά έκανε όλο τον κόσμο να καταλάβει τι πραγματικά μπορεί να σκέφτεται ένας σώφρων άνθρωπος που θέλει να βλέπει νέα παιδιά να προχωρούν με την ζωή τους.
Στη συνέντευξη τύπου, ο Κερ τόνισε ότι «το 90% των Αμερικανών θέλουν να γίνεται έλεγχος για να μπορεί κάποιος να πάρει άδεια οπλοφορίας, αλλά οι 50 Γερουσιαστές μας κρατούν αιχμάλωτους».
Η ανατριχιαστική ομιλία του Στιβ Κερ:
Αυτή είναι μία πολύ βαριά κατηγορία από τον αμερικανό προπονητή, ο οποίος με δάκρυα στα μάτια άσκησε μία πολύ σκληρή αλλά αναγκαία κριτική, με την ελπίδα ότι θα εισακουστεί και τελικά θα γίνει αυτή η πολυπόθητη αλλαγή στην νομοθεσία.
Βέβαια, για να φτάσει σε αυτό το σημείο θα πρέπει όπως έγινε αντιληπτό, η Γερουσία να πάρει την απόφαση και να αλλάξει την νομοθεσία γύρω από την οπλοκατοχή και οπλοφορία, κάτι που φαντάζει ακόμα και τώρα, πολύ δύσκολο να γίνει, γιατί όπως είπαμε και πιο πάνω, ο κόσμος θέλει να «προστατευτεί».
Σύμφωνα με το worldpopulationreview.com (στοιχεία 2022), κάθε χρόνο πραγματοποιούνται 288 τουλάχιστον περιστατικά πυροβολισμών σε σχολεία. Σύμφωνα με το everytownresearch.org (στοιχεία του 2021), περισσότεροι από 110 άνθρωποι κάθε μέρα χάνουν την ζωή τους από πυροβολισμούς και περισσότεροι από 200 τραυματίζονται σε περιστατικά πυροβολισμών.
Τα νούμερα αυτά είναι τρομακτικά! Να φανταστείτε αυτά τα στοιχεία δεν συμπεριλαμβάνονται σε περιστατικά όταν αυτός που πυροβόλησε είναι αστυνομικός, καθώς τα περισσότερα αφορούσαν ανθρωποκτονίες. Για αυτό το λόγο και για άλλους που δεν θα αναλύσουμε σε αυτό το άρθρο, η κοινωνία των ΗΠΑ είναι προβληματική.
Τελικά ποιο είναι το πρότυπο που θέλουμε να έχουμε;
Πριν από λίγες μέρες, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, βρέθηκε στις ΗΠΑ, μίλησε στο Κογκρέσο, μετά από κάποιες μέρες βρέθηκε και πάλι στην Αμερική και παραχώρησε ομιλία στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, παρήγγειλε μερικά πολεμικά αεροπλάνα F35, και ως κερασάκι στην τούρτα είδε από κοντά τον αγώνα Μπόστον Σέλτικς – Μαϊάμι Χιτ για το NBA, αφού πρώτα είχε τονίσει σε νέους στην Ελλάδα ότι θα πρέπει να βλέπουν την ζωή πιο «ολιστικά» και ότι στη ζωή υπάρχουν και άλλα πράγματα εκτός από το χρήμα.
Ένα τέτοιο ταξίδι, όπως αυτό του πρωθυπουργού δεν είναι απλό και δεν γίνεται μόνο για να υπάρξουν συζητήσεις για εθνικά θέματα (αν υπήρξαν) και για να τραβηχτούν φωτογραφίες με τον πλανητάρχη.
Στέλνεται ένα άλλο μήνυμα, αυτό του τι πρότυπο θέλουμε να έχουμε ως κοινωνία, πολιτεία και κράτος. Η κυβέρνηση, λοιπόν, είναι γνωστό ότι οραματίζεται μία κοινωνία στα αμερικανικά πρότυπα. Είναι ένα κοινό μυστικό, αν αναλογιστεί κανείς τις κινήσεις που έχουν γίνει τα τελευταία τρία χρόνια, με τις επενδύσεις που έχουν εξαγγελθεί, με τα ταξίδια στις ΗΠΑ, αυτό το μυστικό γίνεται όλο και πιο φανερό.
Αυτό το προβληματικό πρότυπο, δεν μπορεί να είναι ο κανόνας για να χτιστεί το αύριο του τόπου. Αλλά θα πει κανείς, μα έτσι είναι και στην Ελλάδα. Τι εννοούμε με αυτό; Τριακόσια άτομα στη Βουλή (που δεν χρειάζονται) κρατούν αιχμάλωτο έναν ολόκληρο λαό, καθώς αρνούνται να δουν τα πραγματικά προβλήματα που έχει ο τόπος. Είναι ακριβώς η ίδια λογική που έχουν οι Γερουσιαστές στις ΗΠΑ, οι οποίοι θεωρούν πως είναι αυθεντίες και ό,τι κάνουν και πουν είναι σωστό και δεν επιδέχονται καμία υπόδειξη ή κριτική. Αλλά αυτό λέγεται Δημοκρατία.
Όπλα ίσον χρήμα
Μήπως τώρα η συσχέτιση έγινε πιο ξεκάθαρη; Επειδή στη χώρα μας δεν έχουμε τέτοιου είδους προβλήματα (με πυροβολισμούς σε σχολεία κ.α.) δεν σημαίνει ότι οι τακτικές αντιμετώπισης ή συγκάλυψης των προβλημάτων, για να επωφεληθούν οι… τσέπες, δεν είναι ίδιες....
Στις ΗΠΑ τα όπλα «τρέχουν» (μέχρι ένα σημείο) την οικονομία, ενώ πολλοί είναι και αυτοί που συμφωνούν με την οπλοκατοχή, χωρίς αστερίσκους. Και όταν λέμε πολλοί, αναφερόμαστε τόσο στους πολίτες όσο και στους πολιτικούς. Τα συμφέροντα τους είναι τεράστια, αλλά η οργή του κόσμου αυξάνεται ολοένα και περισσότερο. Προσωπική εκτίμηση είναι ότι δεν θα γίνει κάποια μεταρρύθμιση σύντομα, αλλά οι κεφαλές θα περιμένουν το νέο περιστατικό και τη νέα οργή του κόσμου, για να βγουν στην τηλεόραση και να τους καθησυχάσουν, τονίζοντάς τους ότι υπάρχει σχέδιο αντιμετώπισης του προβλήματος και ότι σύντομα (το πότε κανείς δεν τον γνωρίζει) το θέμα θα έχει λυθεί και δεν θα υπάρξουν νέοι νεκροί από σφαίρες ενός προβληματικού ανθρώπου.
Ξέρετε τις ίδιες υποσχέσεις που δίνουν οι πρόεδροι μετά από κάθε παρόμοιο περιστατικό, με το αποτέλεσμα να είναι πάντα το ίδιο. Ένας φαύλος κύκλος με λίγα λόγια, ο οποίος μπορεί να σπάσει μόνο με μία ριζική αλλαγή της νομοθεσίας.
Αλλά την σημερινή εποχή ποιος θεωρείται ικανός να πάρει μία τέτοια απόφαση και να… στεναχωρήσει ένα πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας; Δεν έχει σημασία ότι απώτερος σκοπός είναι η ευημερία και η υγεία των πολιτών. Σημασία έχει ότι ο πολίτης που έχει μεγαλώσει με μία συγκεκριμένη λογική και θεωρεία, νιώθει να απειλείται όταν θα έρθει το κράτος να του αφαιρέσει το «αδιαίρετο» δικαίωμά του.
Αυτήν την κοινωνία και την πολιτεία δεν μπορώ να την έχω ως πρότυπο. Από όποια πλευρά και αν το δει κανείς, θα παρατηρήσει μεγάλες... τρύπες, οι οποίες δεν μπορούν να καλυφθούν ούτε από όσους ζουν στις ΗΠΑ και μάχονται για να μπορέσουν όλοι οι άνθρωποι να δουν το φως του ήλιου και την επόμενη μέρα. Πως, λοιπόν, θα μπορέσει ένα άλλο κράτος να πάρει ένα σύστημα -το οποίο όπως είπαμε είναι προβληματικό εκ γενετής- και να το κάνει να λειτουργήσει; Δεν μπορεί!
