Της Δήμητρας Μανιφάβα
Αντίστροφα μετρά ο χρόνος για την κατάθεση των δεσμευτικών προσφορών για την πώληση των μεγαλύτερων εταιρειών ιχθυοκαλλιέργειας, τη «Σελόντα» και τη «Νηρεύς», πώληση κομβικής σημασίας όχι μόνο για την τύχη των δύο εταιρειών αλλά και του κλάδου συνολικά. Ο δρόμος προς την 13η Δεκεμβρίου, ημερομηνία που έχει τεθεί ως καταληκτική προθεσμία για την υποβολή των δεσμευτικών προσφορών δεν είναι βεβαίως ούτε ομαλός ούτε στρωμένος με ροδοπέταλα. Υπενθυμίζεται ότι προς πώληση έχει τεθεί το 74,98% που κατέχουν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες στη «Νηρεύς» και το 79,61% που κατέχουν στη «Σελόντα»
Σε ό,τι αφορά το θέμα του χρόνου, ήδη υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση, καθώς σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό η καταληκτική προθεσμία για την υποβολή των δεσμευτικών προσφορών θα οριζόταν στο τέλος Νοεμβρίου. Τελικά ορίστηκε η 13η Δεκεμβρίου 2017, χωρίς, ωστόσο να αποκλείεται το ενδεχόμενο ολιγοήμερης παράτασης, το πολύ δέκα ημερών. Οι πωλητές, εν προκειμένω οι τράπεζες, επιθυμούν να ολοκληρωθεί εγκαίρως η διαδικασία, καθώς δεν θέλουν οι δύο εταιρείες ιχθυοκαλλιέργειας να αποτελούν «βαρίδια» για αυτές στα stress tests που έχουν προγραμματισθεί να διενεργηθούν στις αρχές του 2018. Βεβαίως, ο διαγωνισμός δεν αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί νωρίτερα από την άνοιξη του 2018, εάν όμως είναι σε προχωρημένο στάδιο, οι τράπεζες θα μπορέσουν να τον επικαλεστούν.
Θα πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι δεν αποκλείεται να κατατεθούν τελικά λιγότερες προσφορές -οι πληροφορίες κάνουν λόγο για έξι αντί για οχτώ- καθώς είτε κάποιοι από τους επενδυτές που πέρασαν στην επόμενη φάση θα αποχωρήσουν από την διαδικασία είτε κάποιοι θα συμπράξουν και θα προσέλθουν με κοινή προσφορά.
Πέραν των καθυστερήσεων, διατυπώνονται επιφυλάξεις σχετικά με κάποια επενδυτικά funds που έχουν εμφανισθεί τόσο σε σχέση με το ποια συμφέροντα εξυπηρετούν όσο και τη σκοπιμότητα της συμμετοχής τους στον διαγωνισμό. Παράγοντες της αγοράς και τραπεζικοί κύκλοι εκτιμούν ότι πίσω από κάποια funds «κρύβονται» οι παλιοί μέτοχοι των δύο εταιρειών. Για κάποια επίσης εξ αυτών εκφράζονται αμφιβολίες για τη διάρκεια της όποιας επένδυσής τους υπό την έννοια ότι μπορεί μετά από 2-3 χρόνια να πουλήσουν εκ νέου τις εταιρείες.
Υπό αυτό το πρίσμα θεωρείται, χωρίς βεβαίως κανείς να μπορεί να προκαταλάβει τις εξελίξεις, ότι τρεις υποψήφιοι συγκεντρώνουν μεγαλύτερες πιθανότητες: α) το fund Amerra Capital Management LLC το οποίο ήδη δραστηριοποιείται στον κλάδο των ιχθυοκαλλιεργειών έχοντας εξαγοράσει από το 2016 την «Ανδρομέδα» βάζοντας την σε τροχιά ανάπτυξης, β) το ελληνικών συμφερόντων fund Diorasis το οποίο επίσης έχει ήδη επενδύσει στις ιχθυοκαλλιέργειες εξαγοράζοντας το 2014 την εταιρεία «Υδατοκαλλιέργειας Γ. & Π. Μπιτσάκος» και γ) το fund HIG Capital το οποίο γνωρίζει ήδη την ελληνική αγορά έχοντας εξαγοράσει από το 2014 τον όμιλο Μαΐλλη.
Στην υπόθεση υπάρχει κι ένας ακόμη γρίφος. Εάν και πώς θα εγκριθεί η εν λόγω συγκέντρωση από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, δεδομένου μάλιστα ότι το βασικό σενάριο του διαγωνισμού, παρά τα όσα διαρρέονται, αφορά την πώληση και των δύο εταιρειών στον ίδιο επενδυτή. Τούτο εκτιμάται ότι δημιουργεί τεχνητά δεσπόζουσα θέση στην αγορά.
Πώς θα αντιμετωπισθεί αυτό το ζήτημα; Η νομοθεσία δίνει διεξόδους: πρώτον, η συγκέντρωση μπορεί να μην εξετασθεί από την ελληνική επιτροπή, καθώς πάνω από το 80% του τζίρου των εταιρειών γίνεται εκτός Ελλάδας, αλλά από την αντίστοιχη αρχή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και δεύτερον, να θεωρηθεί ότι για λόγους δημοσίου συμφέροντος μπορεί να εγκριθεί η συγκέντρωση.
