Μόνο με ισχυρή βιομηχανία η Ελλάδα θα μπορέσει να ενισχύσει την ανθεκτικότητα της οικονομίας, να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και να αυξήσει τις εξαγωγές. Οι βιομηχανίες της χώρας ζητούν από την επόμενη κυβέρνηση η επαναβιομηχάνιση να αποτελέσει εθνική προτεραιότητα και προς τούτο θα πρέπει να επανιδρυθεί το Υπουργείο Βιομηχανίας την επομένη των εκλογών.
Αυτό δήλωσε η Πρόεδρος του ΣΒΕ κα Λουκία Σαράντη, κατά την δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων της έρευνας γνώμης, με αντικείμενο τη θέση της βιομηχανίας στο νέο παραγωγικό υπόδειγμα της χώρας. Η έρευνα υλοποιήθηκε από τον ΣΒΕ μέσα τον Μαϊο και οι τέσσερις κύριες διαπιστώσεις που προέκυψαν από αυτήν είναι η εξής:
1. Το 100% όσων απάντησαν, υποστηρίζει ότι η επαναβιομηχάνιση της χώρας πρέπει να αποτελέσει εθνική προτεραιότητα, που θα εφαρμοσθεί από την επόμενη Κυβέρνηση. Για το λόγο αυτό ζητούν την ίδρυση αυτοτελούς Υπουργείου Βιομηχανίας.
2. Οι τρεις θετικές εξελίξεις για τη βιομηχανία τα τελευταία τέσσερα χρόνια είναι: α) η βελτίωση του επιχειρηματικού κλίματος, με ποσοστό 81% των απαντήσεων, β) η μείωση της γραφειοκρατίας στις συναλλαγές των επιχειρήσεων με το δημόσιο, λόγω της ψηφιοποίησης των σχετικών διαδικασιών. (ποσοστό απαντήσεων 74%), και, γ) η διεύρυνση της προσπάθειας για εξαγωγές. (66%)
3. Το 62% όσων απάντησαν θεωρεί ότι οι Κυβερνητικές πρωτοβουλίες για την υποστήριξη της βιομηχανίας είχαν ουδέτερη επίπτωση στην γενικότερη λειτουργία και στην ανταγωνιστικότητά τους, την ίδια στιγμή που…
4. Το 96% των συμμετεχόντων στην έρευνα υποστηρίζει ότι η βιομηχανία μπορεί να συμβάλλει καταλυτικά στον εκσυγχρονισμό των δομών της οικονομίας, στην καινοτομία και στην εξωστρέφεια της χώρας.
Κατά την Πρόεδρο του ΣΒΕ, αποτελεί αδήριτη ανάγκη η άμεση έναρξη της διαδικασίας εξειδίκευσης της βιομηχανικής πολιτικής που θα ισχύσει τα επόμενα χρόνια, ούτως ώστε να αρθούν τα μεγάλα προσκόμματα στη δραστηριοποίηση της βιομηχανίας, και συγκεκριμένα: α) η αναντιστοιχία προσφοράς και ζήτησης δεξιοτήτων εργαζομένων, που εξακολουθεί να δυσκολεύει τις βιομηχανίες στην εξεύρεση προσωπικού, β) το φορολογικό και ασφαλιστικό κόστος, γ) το αυξημένο λειτουργικό κόστος λόγω των αυξήσεων στις τιμές α΄ και β΄ υλών, και, δ) η χρηματοδότηση επενδύσεων και η λειτουργία του τραπεζικού συστήματος.
