Το Ε΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, με πρόεδρο τον αντιπρόεδρο Χρήστο Ντουχάνη και εισηγητή τον πάρεδρο Κωνσταντίνο Χριστόπουλο, με την υπ΄ αριθμ. 20/2026 γνωμοδότησή του, ανέβαλε την έκδοση οριστικής γνωμοδότησης επί του σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος για το Ειδικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΕΠΣ), έκτασης 328 στρεμμάτων στην περιοχή Κολυμπήθρες (Νάουσας) της Πάρου, που προβλέπει την κατασκευή τουριστικής κατασκήνωσης πολυτελούς διαβίωσης (glamping), και παρέπεμψε το όλο θέμα προς οριστική κρίση στην Ολομέλεια του ΣτΕ σε σχηματισμό διαταγμάτων.
Αναλυτικότερα, σύμφωνα με σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος που κατατέθηκε το περασμένο έτος για νομοπαρασκευαστική επεξεργασία στο ΣτΕ, η έκταση των 328 στρεμμάτων χωρίζεται σε ενότητες και ορίζεται ως γενική χρήση ο «τουρισμός -αναψυχή», ενώ καθορίζονται οι χρήσεις γης και οι όροι δόμησης.
Στην πρώτη ενότητα επιτρέπεται η κατασκευή τουριστικών καταλυμάτων, εγκαταστάσεων ειδικής τουριστικής υποδομής, τουριστικές επιχειρήσεις, μικρές αθλητικές εγκαταστάσεις, πολιτιστικές εγκαταστάσεις, εστιατόρια, ταβέρνες, καφετέριες, κ.λπ.
Σε δεύτερη ενότητα επιτρέπεται η κατασκευή ακινήτων ενός ορόφου, αλλά «με δυνατότητα δύο ορόφων, σε ποσοστό που δεν ξεπερνά το 20% της δομημένης επιφάνειας» και με μεγίστη πυκνότητα μέχρι 8 κλίνες ανά στρέμμα, πισίνες, υπόγεια μέχρι 2,30μ. βάθος και καθορίζεται η ελάχιστη απόσταση κάθε κτίσματος από τον αιγιαλό, τα 100 μέτρα.
Σε τρίτη ζώνη επιτρέπεται η κατασκευή οργανωμένης τουριστικής κατασκήνωσης πολυτελούς διαβίωσης (glamping), ενώ σε άλλη ζώνη επιτρέπεται η κατασκευή μονώροφων κατοικιών, με μέγιστο ύψος τα 3,5μ. και με δόμηση επιφάνειας των κτιρίων για εγκαταστάσεις διαμονής τα 150 τμ, κλπ.
Το Ε΄ Τμήμα του έκρινε, κατά πλειοψηφία, ότι το εν λόγω σχέδιο διατάγματος, «με αυτά τα ειδικά χαρακτηριστικά (θέση, χρήση, πολεοδομικά μεγέθη κλπ), δεν εισάγει απλώς παρέκκλιση από τις σχετικές προβλέψεις του ισχύοντος Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου, όπως είναι δυνατόν να συμβαίνει κατά το νόμο 4447/2016, αλλά ανατρέπει τη συνοχή του ισχύοντος εκεί ΓΠΣ, η διατήρηση της οποίας αποτελεί το όριο της επιτρεπτής εισαγωγής παρεκκλίσεων από πλευράς κάθε προτεινομένου Ειδικού Σχεδίου».
