Ο Wolfgang Münchau, σε άρθρο του για τους Financial Times, σχολιάζει τη στάση που θα πρέπει να κρατήσει σήμερα, κατά την άποψη του, ο Έλληνας υπουργός οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης.
«Η συμβουλή μου προς τον Γιάνη Βαρουφάκη θα ήταν να αγνοήσει τις εξαγριωμένες ματιές και τις έμμεσες απειλές και να επιμείνει στις θέσεις του. Είναι μέλος της πρώτης κυβέρνησης της ευρωζώνης που πήρε δημοκρατική εντολή να αντιταχθεί σε ένα εντελώς δυσλειτουργικό καθεστώς, το οποίο αποδείχθηκε οικονομικά αναλφάβητο και πολιτικά μη βιώσιμο. Για να επιβιώσει η ευρωζώνη με το σημερινό γεωγραφικό εμβαδόν της, αυτό το καθεστώς πρέπει να φύγει».
Παρόλα αυτά παραμένει ριψοκίνδυνο να σηκώσει η Ελλάδα το ανάστημά της έναντι της ελίτ της ευρωπαϊκή πολιτικής, αναφέρει το δημοσίευμα. «Οι επιπτώσεις της αποτυχίας κατάληξης σε συμφωνία πρέπει να γίνουν απολύτως κατανοητές. Η Ελλάδα μπορεί να κινδυνεύσει με χρηματοπιστωτική κατάρρευση και να εκδιωχθεί από την ευρωζώνη. Το βασικό ζήτημα υπό συζήτηση είναι ένα νέο δάνειο προς την Αθήνα ώστε να καλύψει τις χρηματοδοτικές ανάγκες της για τους επόμενους λίγους μήνες. Το θέμα δεν είναι ουσιαστικά τα χρήματα. Δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω από δύο οικονομολόγους σε μια παμπ, με ένα μολύβι και μερικά σουβέρ για μπίρες, για να υπολογιστεί το ποσό.»
«Η διαφωνία αφορά το πακέτο. Οι Έλληνες θέλουν ένα απλό δάνειο-γέφυρα σε συνδυασμό με τη σαφή παραδοχή ότι τα προηγούμενα προγράμματα στήριξης έχουν αποτύχει. Άλλοι διαφωνούν. Οι Γερμανοί υποστηρίζουν τη λιτότητα για ιδεολογικούς λόγους. Οι Πορτογάλοι αντιτίθενται σε οποιαδήποτε συμφωνία για την Ελλάδα, γιατί οι ίδιοι έχουν λάβει το πικρό φάρμακο της λιτότητας χωρίς να επαναστατήσουν. Και οι Λιθουανοί λένε: εμείς είμαστε πιο φτωχοί και από εσάς, γιατί να σας σώσουμε; Και πάει λέγοντας».
«Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει η ελληνική κυβέρνηση; Πρέπει να επιμείνει στη θέση της να μην αποδεχτεί τη συνέχιση του υπάρχοντος προγράμματος οικονομικής στήριξης. Κάνοντάς το αυτό, θα σταματήσει να είναι δέσμια σε αυτοκαταστροφικούς στόχους, όπως η δεσμευτική απαίτηση για πρωτογενές πλεόνασμα στο 3% του ΑΕΠ. Για μια χώρα με μαζική ανεργία, αυτός ο στόχος είναι παράλογος. Θα ήταν, οπωσδήποτε, καλύτερο να σταματήσει αυτή η ανοησία ενώ παραμένει η Ελλάδα στην ευρωζώνη. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι πρέπει να σταματήσει».
Σύμφωνα με το άρθρο, αν κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό, η Αθήνα θα πρέπει να ετοιμάσει το Plan B.«Η πιο λογική (επιλογή) είναι η εισαγωγή ενός παράλληλου νομίσματος - όχι απαραίτητα «χάρτινου» χρήματος, περισσότερα σαν ένα χρεόγραφο που εκδίδεται από την κυβέρνηση και θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για συγκεκριμένους σκοπούς,» γράφει ο κ. Münchau.
Οι Financial Times τονίζουν ότι αρκετοί οικονομολόγοι έχουν σκεφτεί ανάλογες λύσεις, όπως ο Αμερικανός οικονομολόγος Robert Parenteau, ο οποίος έχει προτείνει τα «χρεόγραφα με φορολογική προοπτική». Πρόκειται για IOUs με εγγύηση τα μελλοντικά φορολογικά έσοδα
«Το IOU θα μπορούσε να εκπληρώσει μία από τις βασικές λειτουργίες του χρήματος: το μέσο ανταλλαγής. Μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις για να αγοράσεις τρόφιμα στα καταστήματα ή για να ανακεφαλαιοποιήσεις μέρος του τραπεζικού συστήματος. Και αυτό που κανένας δεν ομολογεί -τουλάχιστον όχι σε ευγενείς συναναστροφές- είναι ότι, όταν καθιερωθεί αυτό το σύστημα, μπορείς να κηρύξεις στάση πληρωμών έναντι των επίσημων Ευρωπαίων πιστωτών. Τι θα μπορούν να κάνουν; Δεν μπορούν να σε πετάξουν έξω από την ευρωζώνη. Δεν έχουν τα νομικά μέσα.
Δεν μπορούν να σε πετάξουν ούτε έξω από την Ε.Ε. Εξακολουθούν να χρειάζονται τη σύμφωνη γνώμη σου για να γίνει αλλαγή της Ευρωπαϊκής Συνθήκης ή για όποια αλλαγή χρειάζεται ομοφωνία, όπως η ανανέωση των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας», καταλήγει το άρθρο.
