Τις βολές Ερντογάν κατά της συνθήκης της Λωζάνης επιχειρή να ερμηνεύσει η Süddeutsche Zeitung. Στη διαδικτυακή της έκδοση δημοσιεύει εκτενή ανάλυση της Christiane Schlötzer με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο Ερντογάν και τα σύνορα της καρδιάς του».
Ο λόγος για την επανειλημμένη το τελευταίο δίμηνο κριτική του προέδρου της Τουρκίας στη συνθήκη της Λωζάνης του 1923, βάσει της οποίας ρυθμίστηκαν όχι μόνο τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αλλά και τα σύνορα της σύγχρονης Τουρκίας συνολικά.
Ο ιστορικός αναθεωρητισμός του Ερντογάν και των οπαδών του έχει έναν συγκεκριμένο στόχο που δεν είναι βέβαια τα ελληνικά νησιά, αλλά ο Ισμέτ Ινονού και η πολιτική του κατά της θεοκρατίας.
«Ο Ινονού ήταν ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας Κεμάλ Ατατούρκ και ο επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας στη Λωζάνη. Μετά τον θάνατο του Ατατούρκ, το 1938, τον διαδέχθηκε στην προεδρία. Με άλλα λόγια, ο Ερντογάν προετοιμάζει τον αποχαιρετισμό του κεμαλισμού, της κυρίαρχης μέχρι σήμερα ιδεολογίας στην Τουρκία».
Στην τρίτη δεκαετία του 20ού αιώνα ανατρέχει η Süddeutsche Zeitung για να εξηγήσει και τη σημερινή σπουδή της Τουρκίας να παίξει ρόλο στην ανακατάληψη της Μοσούλης, που ελέγχει το Ισλαμικό Κράτος στο Βόρειο Ιράκ. Στη Λωζάνη το καθεστώς της Μοσούλης δεν είχε διευθετηθεί, τελικά η Κοινωνία των Εθνών κατακύρωσε την περιοχή στο Ιράκ.
Η γερμανική εφημερίδα επικαλείται τον διεθνολόγο Μπασκίν Οράν από το Πανεπιστήμιο της Άγκυρας, σύμφωνα με τον οποίο η κριτική του Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάνης έχει λιγότερο να κάνει με τα ελληνικά νησιά και περισσότερο με το κουρδικό και την πλούσια σε πετρελαϊκά κοιτάσματα Μοσούλη. Μάλιστα, στη Λωζάνη η Τουρκία δεν είχε καν θέσει ζήτημα Δωδεκανήσου που κατοικείτο κατά 90% από Έλληνες.
