Σε μια συγκυρία που η ελληνική οικονομία επιχειρεί να περάσει σε μια νέα φάση, το οικονομικό επιτελείο θέτει το βάρος σε τέσσερις στρατηγικούς άξονες: επενδύσεις, εξαγωγές, παραγωγικότητα και μετάβαση σε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο.
Η κυβέρνηση δηλώνει πως αυτοί οι πυλώνες δεν είναι απλώς στόχοι, αλλά οι αναγκαίες προϋποθέσεις για να διατηρηθεί η αναπτυξιακή δυναμική της χώρας τα επόμενα χρόνια. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι το «αν» θα υλοποιηθούν οι αλλαγές, αλλά το «πόσο γρήγορα».
Το στίγμα αυτής της νέας φιλοσοφίας έδωσε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, ανοίγοντας τις εργασίες του 8ου Athens Investment Forum.
Ανέλυσε την κυβερνητική στρατηγική που στοχεύει στην ενίσχυση τόσο των δημόσιων όσο και των ιδιωτικών επενδύσεων. Οπως είπε, στόχος είναι οι δημόσιοι πόροι =κυρίως του Ταμείου Ανάκαμψης- να λειτουργήσουν ως μοχλός για την προσέλκυση ιδιωτικών κεφαλαίων, δημιουργώντας έναν μηχανισμό που «πολλαπλασιάζει» το αναπτυξιακό αποτέλεσμα.
«Τα αποτελέσματα είναι ήδη ορατά», επισήμανε ο υπουργός, αναφερόμενος στο προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2026. Η Ελλάδα, μετά από χρόνια αβεβαιότητας, παράγει πλέον πρωτογενή και καθαρά πλεονάσματα, μειώνει το χρέος και την ανεργία, ενώ αναπτύσσεται με ρυθμούς υψηλότερους του ευρωπαϊκού μέσου όρου. Η πρόβλεψη ανάπτυξης για το 2026 φτάνει το 2,4%, με σημαντικό μέρος να προέρχεται από τις πρόσφατες φορολογικές αλλαγές που εστιάζουν στη μεσαία τάξη και το δημογραφικό.
Ωστόσο, ο Πιερρακάκης δεν έκρυψε τις εκκρεμότητες: «Καλύπτουμε την απόσταση, αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμη στον στόχο». Το ποσοστό επενδύσεων προς το ΑΕΠ, από 11% το 2019, βαδίζει προς το 18%, όμως ο ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται ακόμη ψηλότερα. Στον τομέα των εξαγωγών η Ελλάδα έχει διπλασιάσει τις επιδόσεις της, φτάνοντας το 42% του ΑΕΠ, αλλά το ευρωπαϊκό σημείο αναφοράς αγγίζει το 51%.
Ο υπουργός στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη αύξησης της παραγωγικότητας, μέσω τεχνολογίας και καινοτομίας, με την τεχνητή νοημοσύνη να αποτελεί κεντρικό εργαλείο για το νέο παραγωγικό μοντέλο.
Σε επίπεδο στρατηγικής, περιέγραψε ένα πλαίσιο «τρία συν ένα». Το «συν ένα» αφορά την ενιαία ευρωπαϊκή αγορά και την ανάγκη άρσης των ενδοευρωπαϊκών εμποδίων που λειτουργούν σαν αόρατοι δασμοί μεταξύ των κρατών-μελών.
Τα «τρία» είναι η απλούστευση διαδικασιών και αδειοδοτήσεων, η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας με στρατηγικούς επενδυτές (και όχι μόνο με οικονομικά κριτήρια), καθώς και οι στοχευμένες κλαδικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ως αναπτυξιακού κλάδου.
Το μήνυμα με το οποίο ολοκλήρωσε την ομιλία του ήταν ξεκάθαρο: η μεγαλύτερη πρόκληση της χώρας δεν είναι πλέον ο σχεδιασμός, αλλά η ταχύτητα. «Παλαιότερα διστάζαμε. Τώρα το ερώτημα δεν είναι αν θα κάνουμε τις αλλαγές , είναι πόσο γρήγορα θα τρέξουμε».
