Η προμήθεια συστημάτων SPIKE- NLOS για τις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων εγκρίθηκε στη σημερινή τακτική συνεδρίαση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ), υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη.
Παράλληλα, έγινε ενημέρωση για την εξέλιξη της πορείας άλλων εξοπλιστικών προγραμμάτων, όπως και ενημέρωση από τους αρμόδιους υπουργούς για το μεταναστευτικό και την προετοιμασία ενόψει της νέας αντιπυρικής περιόδου.
Τα πυραυλικά συστήματα SPIKE- NLOS
Πιο συγκεκριμένα προβλέπεται πως ο ΕΣ θα αποκτήσει 27 πλήρη συστήματα, αδιευκρίνιστο αριθμό βλημάτων για τον εξοπλισμό των επιθετικών ελικοπτέρων AH-64A Apache, ενώ το σύστημα θα αποκτηθεί και από το Π.Ν για τον εξοπλισμό των κανονιοφόρων κλάσης ΜΑΧΗΤΗΣ. Σημειώνεται ότι κάθε σύστημα αποτελείται από τρεις εκτοξευτές, όχημα διοίκησης καθώς και UAV Orbiter που εκτελεί διαδικασίες στοχοποίησης.
Τα συστήματα αναμένεται να ενταχθούν και να αξιοποιηθούν επιχειρησιακά από τους Λόχους Αντιαρματικών των Σχηματισμών του ΕΣ που εδρεύουν στο Δ’ ΣΣ και την ΑΣΔΕΝ αν και η διεθνής πρακτική προκρίνει την ανάπτυξη του συστήματος στα πλαίσια Μείζονος Σχηματισμού (Μεραρχία). Για την επιχειρησιακή αξία του συστήματος έχουν λεχθεί πολλά. Εμείς από την πλευρά μας θα προσπαθήσουμε να την κωδικοποιήσουμε εν συντομία μεταφέροντας την στα επιχειρησιακά περιβάλλοντα της Θράκης, του Αιγαίου και με βάση τον φορέα τους, τα επιθετικά ελικόπτερα AH-64A Apache και τις Κανονιοφόρους του Π.Ν.
Το πρόγραμμα επρόκειτο να υπογραφεί με καταληκτική ημερομηνία τα τέλη Δεκεμβρίου του 2022 αλλά υπερβάσεις κόστους και άλλα κωλύματα αποτέλεσαν τροχοπέδη.
Σύμφωνα με δηλώσεις του Υπουργού Εθνικής Άμυνας (ΥΕΘΑ) Νίκου Παναγιωτόπουλου όπως αυτές αποτυπώθηκαν σε συνεντεύξεις του ΥΕΘΑ υπήρχε η εκτίμηση πως εντός Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους θα είχαμε θετική κατάληξη στις διαπραγματεύσεις και συμβασιοποίηση του προγράμματος.
Για τις συνεχείς καθυστερήσεις του προγράμματος υπάρχουν βασικοί λόγοι οι οποίοι λειτουργούν ανασταλτικά. Κύριος λόγος είναι το τεράστιο κόστος πρόσκτησης των ισραηλινών πυραυλικών συστημάτων, το κυριολεκτικά δυσθεώρητο ετήσιο κόστος υποστήριξης, η γενικότερη αδιάλλακτη συμπεριφορά των ισραηλινών κατά τις διαπραγματεύσεις, οι μεθοδεύσεις που έλαβαν χώρα κατά το προγενέστερο χρονικό διάστημα, η προσπάθεια επιβολής του οχήματος φορέα στον Στρατό Ξηρά παρά τις κυρίαρχες αντιρρήσεις από τους επιτελείς του Πεζικού, η ολική απουσία συμμετοχής της ελληνικής βιομηχανίας στο πρόγραμμα ώστε να διασφαλιστεί εγχώρια προστιθέμενη αξία και τέλος η άρνηση των ισραηλινών ώστε τα τεχνικά κλιμάκια του Στρατού Ξηράς να μπορούν να υποστηρίζουν το σύστημα σε επίπεδο μονάδα.
