Γράφει ο Γιώργος Κουρμούσης
Aπό τον Αρριανό, τον Ξενοφώντα και τον Αριστοτέλη, τον Κινέζο Σουν Τζου, τον αρκετά παρεξηγημένο Φλωρεντινό Μακιαβέλλι, μέχρι τους σύγχρονους επιστήμονες και ειδικούς αναλυτές, πολλά έχουν γραφτεί για τα ιδιαίτερα εκείνα χαρακτηριστικά, προσόντα αν θέλετε, που πρέπει να διαθέτει ένας πραγματικός ηγέτης. Μεταφέρω μερικά:
1) Να μπορεί να (προ)ηγείται και να κάνει τους άλλους να τον ακολουθούν.
2) Να καταφέρνει σπουδαία επιτεύγματα.
3) Να μετατρέπει τα λόγια και τις υποσχέσεις σε πράξεις και έργα.
4) Να ελίσσεται με επιτυχία και να τα καταφέρνει στις δύσκολες περιστάσεις.
5) Να έχει την ικανότητα να διαχειρίζεται δύσκολες καταστάσεις και κρίσεις.
6) Να αναθέτει την εκτέλεση του προγράμματός του και των σχεδιασμών του σε ειδικά επιλεγμένους από αυτόν πεπειραμένους και αποδεδειγμένα ικανούς συνεργάτες.
7) Να εμπνέει ενθουσιασμό, σεβασμό, εμπιστοσύνη και κατά περίπτωση φόβο.
8) Να παίρνει δύσκολες αποφάσεις.
9) Να έχει καλή επικοινωνία με το περιβάλλον του.
10) Να διαθέτει βασική (τουλάχιστον) παιδεία.
Θα μπορούσα να παραθέσω και καμιά τριανταριά ακόμα χαρακτηριστικά, αλλά φτάνουν τα παραπάνω. Ωστόσο, θα προσέθετα και τη ρήση του Λουκιανού: «και τύχης δείσθαι λαμπράς», γιατί χωρίς έστω και λίγη τύχη δεν έρχονται οι επιτυχίες. Ένας τέτοιος μεγάλος ηγέτης ήταν π.χ. και ο Νέλσον Μαντέλα (1918-2013) στη Ν. Αφρική, που θα μείνει στην ιστορία.
Άραγε, τι από τα παραπάνω εφόδια διαθέτει ο σημερινός πρωθυπουργός μας;
Δεν θα αναλωθώ σε στείρες επαναλήψεις. Απλά θα πω, όμως, ότι ο πρωθυπουργός μας, πέρα από το να είναι ένας ικανοποιητικός τακτικιστής, υστερεί απελπιστικά στη στρατηγική. Και χωρίς στρατηγική δεν μπορούν να επιτευχθούν, εκτός από σύμπτωση, ικανοποιητικά και λυσιτελή αποτελέσματα. Για να πραγματοποιήσει τις τακτικές του κινήσεις ο στρατηγός, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχει καταστρώσει τη σωστή στρατηγική του στην «αμμοδόχο», στο γραφείο του, μαζί με τους επιλεγμένους και ικανούς επιτελείς του. Έτσι γίνεται στον πόλεμο, αλλά και στην πολιτική, η οποία, όπως και η διπλωματία, είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα.
Ας αρχίσουμε από τους συμβούλους και... «συντρόφους» του. Αρκετοί από τους «κολλητούς» του τον εγκατέλειψαν πολύ γρήγορα με πολύ συντροφικό τρόπο... Μερικοί άλλοι ετοιμάζονται και ψάχνουν να βρουν την ευκαιρία. Τι του απέμειναν; Κάτι «καθηγητές». Πολλοί καθηγητές, βρε παιδί μου, σε αυτό το κόμμα. Ο Bismarck έλεγε: "Zwei Professoren Vaterland verloren" (με δύο καθηγητές χάθηκε η πατρίδα)!
Τι κατάφερε μέχρι τώρα ο πρωθυπουργός μας; Τίποτα απολύτως. Ή μάλλον κάτι κατάφερε: να γυρίσει τη χώρα αρκετά χρόνια πίσω. Ακατάρτιστος, απαίδευτος, μονοδιάστατος, ιδεοληπτικός και διψασμένος για εξουσία, που αν δεν βιαζόταν να την αρπάξει στις πρώτες εκλογές, ίσως τώρα να ήταν καλύτερα και γι’ αυτόν και για μας, αυτοσχεδιάζει επιπόλαια και τις αποφάσεις του τις εγκρίνουν ή τις απορρίπτουν οι κολλητοί μυστικοσύμβουλοί του ανάμεσα σε φραπεδιές, τσιπουράκια και άνοστα αστεία, που ανταλλάσσουν μεταξύ τους. Και μετά αυτός αποφασίζει!
Ξεκίνησε νεότατος από την ΚΝΕ, με μόνα εφόδια τη νιότη του και ένα γοητευτικό, αλλά εύκολο χαμόγελο, που ξεγελούσε το πόπολο, διέπρεψε και πρωτοστάτησε στις καταλήψεις, στα δεκαπενταμελή και στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα. Με λίγα επιπόλαια διαβάσματα από κακογραμμένες και κακομεταφρασμένες μαρξιστικές και λενινιστικές φυλλάδες, με ίνδαλμά του τον Ούγο Τσάβες, με κακές μιμήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και φθαρμένους συστημικούς αντιπάλους, αρχηγός ενός νεφελώδους πολυσυλλεκτικού κόμματος, αναρριχήθηκε στην εξουσία, έγινε πρωθυπουργός της χώρας και όρμησε στην Ευρώπη να την κατακτήσει και να την αλλάξει με τις απειλές του, τις ιδεοληψίες του και το γοητευτικό χαμόγελό του, πιστεύοντας ότι θα τρομάξει ή θα σαγηνεύσει τους κουτόφραγκους - και μπράβο του! Και εκεί δουλεύοντας (ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του) δεκαεπτά ολόκληρες και συνεχείς ώρες έφαγε τα μούτρα του, τρόμαξε ο ίδιος και κατακουρασμένος και ταπεινωμένος (μαζί του και εμείς) υπέγραψε ό,τι του έβαζαν μπροστά του. Λάθη επί λαθών, με πάνω από όλα την κακή επιλογή των συμβούλων του, στους οποίους, φαίνεται, πληρώνει ληγμένα γραμμάτια...
Και γύρισε πίσω σαν βρεγμένη γάτα, αλλά κατόρθωσε να μετατρέψει την οικτρή αυτή αποτυχία σε λαμπρή επιτυχία! Και αμέσως ζήτησε την ψήφο του λαού και την πήρε κοροϊδεύοντας και υποσχόμενος τα πάντα. Και ο λαός, αυτός ο ίδιος ηρωικός, έντιμος, άδολος και ανυποψίαστος λαός των σαλαμινομάχων, των μακεδονομάχων, των βουλγαροκτόνων, των τουρκοφάγων, των οικοπεδοφάγων, των διορισμών, της μίζας, της αρπαχτής, του πανωσηκώματος, της αντιπαροχής, της καταπάτησης, του βολέματος, της αστακομακαρονάδας, του ωχ αδερφέ, του ΟΧΙ, του ΟΧΙ και μετά ΝΑΙ, των εορτοδανείων, των δανείων για την εξόφληση των προηγούμενων δανείων, άδικα υποφέρων, κουρασμένος, απαυδισμένος, αλλά πάντα ελπίζων, αφήνοντας για λίγο το φρέντο του έξω από την κάλπη, έτρεξε και τον (ξανα)ψήφισε! Όλα τα λάθη του τα έριξε σε τρίτους. Όλοι φταίνε, εκτός από τον ίδιο. Φταίνε οι τοκογλύφοι - δανειστές, οι κακοί ξένοι, που επιβουλεύονται (γιατί άραγε;) την ωραία και προικισμένη από τους θεούς της χώρα μας, φταίνε οι εξωτερικοί και εσωτερικοί εχθροί μας, φταίνε οι τράπεζες, φταίνε τα διεθνή μονοπώλια, φταίει το κεφάλαιο, φταίνε τα ΜΜΕ, φταίνε οι προηγούμενοι, που μας έφτασαν ως εδώ και σε λίγο θα φταίνε και οι επόμενοι... Ζητάει ευθύνες από όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό του ο μεγάλος αυτός ηγέτης! Όλα αυτά, όμως, μας στοίχισαν κάπου ενενήντα δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι τώρα. Φτάνουν αυτά τα «δίδακτρα» για να μάθει ο πρωθυπουργός μας κάτι από αυτούς τους οκτώ μήνες του ιδιότυπου αυτού φροντιστηρίου; Δεν νομίζω. Ίσως είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως, όπως έλεγαν στα παλιά μας τα καλά σχολεία.
Με αυτά λοιπόν τα εφόδια, πώς να γνωρίζει ότι η θάλασσα ασφαλώς και έχει σύνορα και ότι η Λέσβος, η Μυτιλήνη, η Σάμος δεν ανήκουν (ακόμα) στο Ιόνιο… Ή πώς να εξηγήσει κανείς το: «είχαμε την ατυχία να δούμε μια βάρκα με πρόσφυγες να έρχεται», απευθυνόμενος στον Μάρτιν Σουλτς; Που «εκτίθουν» τη χώρα διεθνώς ή «ο λαιμητόμος», «συνείσφερε» κ.ο.κ. Τα αγγλικά που εκστομίζει δεν τα μιλούν ούτε οι υποψήφιοι του elementary. Αλλά αυτό το τελευταίο δεν έχει και τόση σημασία. Ο Καραμανλής, όταν μιλούσε γαλλικά στη γαλλική τηλεόραση, έβαζαν από κάτω γαλλικούς υπότιτλους, ενώ στον Ελευθέριο Βενιζέλο, που μιλούσε αρκετά καλά γαλλικά αλλά με πολύ βαριά κρητική προφορά, όταν του το επεσήμαιναν, έλεγε, ότι καλύτερα έτσι για να φαίνεται ότι είναι Έλληνας και μάλιστα Κρητικός! Αλλά αυτοί είχαν άλλο εκτόπισμα. Σκέπτομαι και ανατριχιάζω τι λέει στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις του με τους διεθνείς εταίρους μας για θέματα ανώτερου και σοβαρότερου επιπέδου.
Όλα χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο, χωρίς στόχους, χωρίς ιδεολογία (αλλά και χωρίς αιδώ), με σαθρά και ετοιμόρροπα ιδεολογήματα και επιχειρήματα, ψεύτικες υποσχέσεις, απειλές, κατηγόριες κ.λπ. Ας αφήσουμε τις «μαρμελάδες» και τα «γεμιστά», με τα οποία θα καταπολεμήσουμε το τεράστιο προσφυγικό κύμα εξ ανατολών.
Στο μεταξύ, έκλεισαν οι τράπεζες, ουρές στις θυρίδες και στα ΑΤΜ, έλεγχος των κεφαλαίων, φυγάδευση του πλούτου της χώρας στο εξωτερικό, κατάρρευση της οικονομίας, νέκρωση της αγοράς, διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, χαλάρωση των δημοσίων υπηρεσιών, ψαλίδισμα μισθών και συντάξεων, αύξηση της φορολογίας, αθρόοι διορισμοί ημετέρων με παχυλούς μισθούς, κατάργηση της αριστείας, ελεύθερη και ανεξέλεγκτη είσοδος μεταναστών και προσφύγων από την Ανατολή. Και όλα αυτά μαζί με ένα τρίτο μνημόνιο, πιο σκληρό από τα δύο προηγούμενα.
Το μαγευτικό και μοιραίο αυτό λουλούδι, που άνθισε σιγά σιγά με απατηλές υποσχέσεις των καλλιεργητών του και πολλές ελπίδες των απλών και απελπισμενων ανθρώπων, που το ονόμασαν «Πρώτη φορά Αριστερά», με τα φυλλαράκια του γεμάτα συνιστώσες, «ηθικά πλεονεκτήματα» και σκανδαλάκια πάσης φύσεως, φυλλορροεί ταχύτατα. Και επιπλέον, η «πρώτη και δεύτερη φορά Αριστερά», που γρήγορα μετεξελίχθηκε σε μια «Νεοφιλελεύθερη Αριστερά» και τέλος κατέληξε σε ένα επικίνδυνο «Αριστεροδεξιό Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα»!
Αλλά, προσοχή, γιατί γύρω μας αρχίζουν να αναπτύσσονται κάτι άλλα λουλουδάκια αρκετά μυστήρια με άφθονα αγκάθια, πολύ επικίνδυνα για το μέλλον αυτής της χώρας, που είναι η «ωραιότερη χώρα του κόσμου με τους εξυπνότερους ανθρώπους» του ίδιου αυτού κόσμου...
(Y.Γ. «Είπαν ψέματα πολλά / με ψέματα θα ξημερώσουμε ξανά»...) αλλά ξέχασα: «Εδώ είναι Ελλάδα και είναι αλλιώς»...).
Αναδημοσίευση από το τεύχος 887 του "adbusiness".
