«Στο πλαίσιο αυτό η αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία όπως και η ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού με φρεγάτες Belharra είναι επί της αρχής στρατηγικά ορθές επιλογές, που έχει ήδη η χώρα από το 2018. Επιλογές που θα κληθούμε ωστόσο να πληρώσουμε πανάκριβα εξαιτίας των παλινωδιών και της έλλειψης στρατηγικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ακούγεται πάντοτε πολύ ευχάριστο να ενισχύουμε με νέα όπλα την Άμυνά μας. Όπως ακουγόταν ευχάριστο, ακόμη και την εποχή των μεγάλων εξοπλιστικών σκανδάλων. Η εθνικά υπεύθυνη στάση όμως και η πατριωτική μας ευθύνη, μας υποχρεώνει πέρα από ευχάριστοι να είμαστε και εθνικά ωφέλιμοι. Και αυτό σημαίνει να θέτουμε προτεραιότητες και να κινούμαστε στο πλαίσιο ενός εθνικού σχεδιασμού και στρατηγικής με αρχή μέση και τέλος.
Σε αυτό το πλαίσιο αναρωτιόμαστε, πέρα από τις αναγκαίες για το Πολεμικό μας Ναυτικό φρεγάτες και τον αναγκαίο για την Πολεμική μας Αεροπορία εκσυγχρονισμό των F16, οι άλλες εξοπλιστικές επιλογές κατά πόσο αποτελούν προτεραιότητα και κατά πόσο υπερβαίνουν το όριο των δαπανών μας σε σχέση με τις αντοχές της οικονομίας μας;
Κατά πόσο αποτελούσαν προτεραιότητα οι επενδύσεις σε εξοπλιστικά όπως τα επιπλέον Rafale, για τα οποία δεν γνώριζε ούτε καν η ηγεσία της Πολεμικής Αεροπορίας, η επέκταση του εκσυγχρονισμού επιπλέον F16 ή η σκανδαλωδώς πανάκριβη συμφωνία με το Ισραήλ για το κέντρο εκπαίδευσης στην Καλαμάτα;
Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ ως δύναμη ευθύνης θα συμβάλλει ώστε να βρεθούν οι βέλτιστες λύσεις για την ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων.
Αλλά θα είναι ταυτόχρονα απέναντι: Σε εξοπλιστικές δαπάνες που δεν είναι απολύτως απαραίτητες και επιβαρύνουν δυσβάσταχτα τις επόμενες γενιές μιας ήδη υπερχρεωμένης χώρας, όπως η πατρίδα μας. Σε οποιεσδήποτε συμφωνίες δεν έχουν απτά διπλωματικά και αμυντικά οφέλη για τη χώρα μεταξύ άλλων και για την ενίσχυση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας που έχει αφεθεί τα τελευταία δυο χρόνια σε τροχιά διάλυσης. Σε αδιαφανείς διαδικασίες που τόσο έχουν κοστίσει στη χώρα στο παρελθόν.
Ας το έχουν καλά στο μυαλό τους: Θα ελέγξουμε και το τελευταίο ευρώ δημόσιων πόρων που θα διαχειριστεί μια κυβέρνηση με πρωτοφανές έλλειμμα εμπιστοσύνης στη διαχείριση των δημοσίων οικονομικών.
