1. Η πανδημία είναι εδώ και παρά την εικόνα που δημιουργεί η Κυβέρνηση τα κρούσματα παραμένουν υψηλά, όπως και οι θάνατοι και οι διασωληνωμένοι.
Ενώ τα ποσοστά εμβολιασμού του πληθυσμού παραμένουν από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στις ηλικιακές ομάδες άνω των 60 ετών.
Δεν φθάνουν οι επικοινωνιακές κινήσεις που δημιουργούν εφησυχασμό.
Για να φθάσουμε στην «ελευθερία», χρειάζεται προσοχή, συστηματική επιτήρηση-έλεγχοι παντού με ευθύνη του κράτους για την εφαρμογή των μέτρων. Βάρος στον εμβολιασμό του πληθυσμού, στους ηλικιωμένους, στους υγειονομικούς και ιδιαίτερα στις τουριστικές περιοχές. Να μην επαναληφθούν τα λάθη της προηγούμενης χρονιάς και να παρθούν πρόσθετα μέτρα στήριξης που έχουμε προτείνει.
2. Η Κυβερνητική επίθεση στους εργαζομένους κλιμακώνεται.
Ξεκίνησαν:
Με την Υπονόμευση των κλαδικές συμβάσεις, ευνοώντας τους ασύδοτους εργοδότες.
Συνέχισαν με το δόγμα μισός μισθός-μισή δουλειά με το Πρόγραμμα Συνεργασία.
Και όταν αυτό απέτυχε άφησε 600.000 εργαζόμενους να ζουν για πολλούς μήνες, με το επίδομα των 534 ευρώ.
Και τώρα: προχωρούν σε πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων με το απαράδεκτο Εργασιακό Νομοσχέδιο.
Αφαιρούν την υποχρέωση συλλογικής σύμβασης για να γίνει διευθέτηση του χρόνου εργασίας. Για να μη πληρώνουν υπερωρίες οι ασύδοτοι επιχειρηματίες.
Αφήνουν απροστάτευτο τον εργαζόμενο απέναντι στον εργοδότη του. Στην πράξη καταργούν το οκτάωρο.
Η ψηφιακή κάρτα, δεν θα εφαρμοσθεί για το επόμενο χρονικό διάστημα, παρά μόνο «πειραματικά».
Διευκολύνουν την απελευθέρωση των απολύσεων, περιορίζοντας δραστικά τους λόγους της επαναπρόσληψης εργαζομένων που κέρδισαν δικαστικές αποφάσεις.
Διαλύουν ουσιαστικά το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, απομακρύνοντας το από τον έλεγχο και την ευθύνη του Υπουργείου Εργασίας. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν μπορεί να μη βρίσκονται στην ευθύνη του κράτους, και οι Υπουργοί να προβάλλουν ως ανευθυνοϋπεύθυνοι για την ασυδοσία.
Περιορίζουν δραστικά το δικαίωμα της απεργίας, αλλά και την προστασία των συνδικαλιστικών στελεχών από την απόλυση.
