Του C. J. Polychroniou, research associate και policy fellow στο Levy Economics Institute του Bard College.
Ο λόγος για τη ραγδαία άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ είναι σαφής. Το ελληνικό εκλογικό σώμα έχει βαρεθεί την επιβολή των σκληρών μέτρων λιτότητας που βρίσκονται πίσω από τις δανειακές συμβάσεις διάσωσης που έχουν τεθεί σε ισχύ από τον Μάιο του 2010, όταν η Ελλάδα ήταν στα πρόθυρα της επίσημης πτώχευσης. Αναμφίβολα, μια ελληνική χρεοκοπία θα είχε καταστροφικές συνέπειες για τις μεγάλες τράπεζες της Ευρώπης και θα μπορούσε να οδηγήσει στη διάλυση της ευρωζώνης, τουλάχιστον με τη σημερινή της μορφή, έτσι, ένα σχέδιο διάσωσης από τους εταίρους του ευρώ για την Ελλάδα ήταν αναπόφευκτο.
Αλλά στην προσπάθεια να διασφαλίσουν ότι η Ελλάδα θα είναι στην ώρα της με τις πληρωμές των δανείων της, οι διεθνείς πιστωτές της - η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο - επέβαλαν δρακόντεια μέτρα (μειώνοντας τον κρατικό προϋπολογισμό, αναγκάζοντας σε περικοπές σε μισθούς, ημερομίσθια και συντάξεις και για τους υπαλλήλους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, και ζήτησε ριζικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις εν μέσω μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα αύξησε τα επίσημα ποσοστά ανεργίας), η οποία οδήγησε σε ελεύθερη πτώση της οικονομίας και αύξησε το εθνικό χρέος σε αναλογία με το ΑΕΠ.
Η αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στη λιτότητα υποστηρίζεται από την ιστορική εμπειρία, το καλύτερο παράδειγμα της οποίας είναι η Μεγάλη Ύφεση. Πράγματι, το μεγαλύτερο μέρος του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ για την αντιμετώπιση της καταστροφικής κρίσης στην Ελλάδα, η οποία έχει εξελιχθεί σε ανθρωπιστική κρίση, είναι εμπνευσμένο από προγράμματα New Deal του Προέδρου Franklin D. Roosevelt, αν και σε μικρότερη κλίμακα, για προφανείς λόγους. Με την Ελλάδα τεχνικά σε πτώχευση και χωρίς δικό της νόμισμα, μια κυβέρνηση υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί μόνο να προτείνει μέτριες λύσεις που θα βελτιώσουν τις χειρότερες πτυχές της κρίσης.
Ένας από τους κύριους πυλώνες του οικονομικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η δημιουργία 300.000 νέων θέσεων εργασίας για τους ανέργους. Ένα τέτοιο πρόγραμμα θα παράσχει ανακούφιση σε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων, θα τονώσει τη ζήτηση, καθώς οι νεοπροσληφθέντες θα αυξήσουν την κατανάλωσή τους, και θα αυξήσει τα δημόσια έσοδα μέσω της συλλογής των πρόσθετων άμεσων και έμμεσων φόρων που προβλέπονται από τον νεοπροσλαμβανόμενο.
Οι ψυχολογικές ανταμοιβές ενός τέτοιου προγράμματος για τους μακροχρόνια άνεργους είναι ανυπολόγιστες.
Το οικονομικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται επίσης να αυξήσει τον κατώτατο μηνιαίο μισθό στα προ-κρίσης επίπεδα. Αυτή η αύξηση των μισθών θα τονώσει την ανάπτυξη μέσω πρόσθετων δαπανών στην οικονομία και θα συμβάλει στη μείωση του ποσοστού ανεργίας.
Ακόμα κι έτσι, πρέπει να επισημανθεί, ότι οι προοπτικές μιας πραγματικής ελληνικής ανάκαμψης θα βελτιωθούν σημαντικά μόνο εάν το πλέον μη βιώσιμο ελληνικό δημόσιο χρέος, λάβει ένα γενναιόδωρο "κούρεμα". Χωρίς αυτό, μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, σαν τον Σίσυφο, μπορεί να συμμετέχει σε έναν αγώνα που δεν τελειώνει ποτέ για να σηκώσει τη χώρα από την ακραία κατάσταση που προέκυψε από πέντε περίπου χρόνια τυφλή και βίαιη λιτότητα.
