Ο υφυπουργός Ανάπτυξης κι Ανταγωνιστικότητας Αθανάσιος Σκορδάς απηύθυνε χαιρετισμό στο Συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού επιμελητηρίου «Η Ώρα της ελληνικής Οικονομίας». Μεταξύ άλλων ο κ. υφυπουργός σημείωσε τα εξής:
«…Από το σχέδιο Μάρσαλ έως τα κοινοτικά προγράμματα και τους αναπτυξιακούς νόμους, αλλεπάλληλα προγράμματα χρηματοδότησης υπήρξαν. Συνεπώς το ουσιώδες ερώτημα είναι «για ποιους λόγους τα χρήματα αυτά δεν αξιοποιήθηκαν σε μια αναπτυξιακή προσπάθεια με βιώσιμα χαρακτηριστικά;
Αντί οι χρηματοδοτήσεις να μετουσιώσουν το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Έλληνα σε ανταγωνιστικό και αναπτυξιακό αποτέλεσμα, στην πραγματικότητα έγιναν μοχλός εφησυχασμού που οδήγησε στον ευνουχισμό της δημιουργικότητάς μας.
Όμως το πρόβλημα δεν είναι το δημόσιο χρέος. Χρέος έχουν κι άλλες χώρες, μεγαλύτερο σε πολλές περιπτώσεις από το δικό μας, αλλά εξυπηρετούμενο. Το πρόβλημα είναι ότι ως χώρα δεν έχουμε πελάτες. Και δεν έχουμε πελάτες, γιατί ξεχάσαμε να είμαστε πωλητές.
Αφεθήκαμε στην αντίληψη ότι ο πελάτης θα αγοράσει μόνος του, ο τουρίστας θα έλθει μόνος του. Αντίθετα, σήμερα, η κρίση μας ωθεί να παράγουμε και να πουλάμε, αντί να εισάγουμε και να καταναλώνουμε. Δείτε σήμερα, ποιες επιχειρήσεις ακμάζουν εν μέσω κρίσης: Είναι αυτές που εγκαίρως και θαρραλέα επένδυσαν στην καινοτομία, την ποιότητα και την εξωστρέφεια.
Ευλόγως τίθεται το ερώτημα: Αφού κάνετε όλα αυτά, γιατί τα πράγματα είναι ακόμα τόσο δύσκολα στην αγορά; Πράγματι, το εμπόριο κι η βιομηχανία περνούν ακόμα δύσκολες ώρες, για τρεις λόγους κατά τη γνώμη μου:
Πρώτον, διότι κάθε αλλαγή απαιτεί χρόνο ωρίμανσης. Αυτός ο χρόνος μπορεί να σμικρυνθεί, εάν και η επιχειρηματική κοινότητα παίξει το δικό της ρόλο και αξιοποιήσει τα εργαλεία που της δίνουν οι κυβερνητικές πρωτοβουλίες. Το κάνει;
Δεύτερον, διότι ακόμα η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να παίρνει αποφάσεις που δεν επιβάλλει η λογική, αλλά η ανάγκη: Δεν είμαστε αφελείς να μην καταλαβαίνουμε ότι το φορολογικό και το ενεργειακό κόστος είναι αναμφίβολα, σε επίπεδα που εμποδίζουν την ανάκαμψη. Επιβάλλεται όμως να αντιμετωπισθεί η δημοσιονομική ανάγκη, μιάς και είμαστε εκτός αγορών.
Αλλά αυτή η κυβέρνηση ξεκίνησε πέρυσι το καλοκαίρι από την ουτοπία 30 ετών κατανάλωσης με δανεικά, για να αποκαταστήσει την κοινή λογική στην καθημερινή μας πρακτική. Ανάμεσα στην ουτοπία και τη λογική, βρίσκεται η έρημος της ανάγκης, την οποία βαδίζουμε σήμερα. Ποιός άραγε, με τα σωστά του, μπορεί να ισχυριστεί ότι πρέπει να σταματήσουμε τώρα, που πλησιάζουμε στην έξοδο;
Και τρίτον, διότι το πρόβλημα της ρευστότητας δημιουργεί γενικότερη εικόνα αδιεξόδου. Δεν είναι έτσι, όμως. Ολοκληρώθηκε η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που ήταν προϋπόθεση για να λυθεί το πρόβλημα της ρευστότητας. Πρόβλημα δυσεπίλυτο, όσο βρισκόμαστε εκτός αγορών. Να γιατί πρέπει ΓΡΗΓΟΡΑ, το ξαναλέω, ΓΡΗΓΟΡΑ να διασφαλίσουμε βιώσιμο πρωτογενές πλεόνασμα. Να αναδείξουμε την επιχειρηματικότητα από επιλογή, όχι από ανάγκη…»
