Η ουκρανική εμπλοκή στο Σαχέλ αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής του Κιέβου να μεταφέρει τη αντιπαράθεση με τη Μόσχα σε παγκόσμιο επίπεδο. Στο πλαίσιο αυτό, παρέχει υποστήριξη στους αυτονομιστές Τουαρέγκ του Μετώπου Απελευθέρωσης του Αζαουάντ (ΜΑΑ), οι οποίοι μάχονται κατά των ενόπλων δυνάμεων του Μαλί και των Ρώσων μισθοφόρων του Africa Corps. Η δράση της Ουκρανίας επικεντρώνεται στην παροχή τεχνογνωσίας, εκπαίδευσης και εξοπλισμού, ιδίως στον τομέα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones). Μαρτυρίες και αναλύσεις επιβεβαιώνουν ότι Ουκρανοί εκπαιδευτές παρείχαν επιχειρησιακή συνδρομή σε αντάρτες κοντά στα σύνορα με τη Μαυριτανία, ενώ μέλη του ΜΑΑ εκπαιδεύτηκαν και στο ουκρανικό έδαφος. Παράλληλα, ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν συνδράμει σε επιθέσεις, όπως αυτή στην Τινζαουατέν, που προκάλεσαν σοβαρές απώλειες στις δυνάμεις του Μαλί και στους Ρώσους συμμάχους τους.
Οι εξελίξεις αυτές έχουν προκαλέσει έντονες διπλωματικές αναταράξεις. Τα στρατιωτικά καθεστώτα του Μαλί, του Νίγηρα και της Μπουρκίνα Φάσο, έχοντας απομακρυνθεί από τη Γαλλία και συμμαχήσει με τη Ρωσία, διέκοψαν τις διπλωματικές σχέσεις τους με το Κίεβο. Παράλληλα, κατηγορούν την Ουκρανία για στήριξη της τρομοκρατίας, καθώς το ΜΑΑ συνεργάζεται επιχειρησιακά με την Οργάνωση Υποστήριξης στο Ισλάμ και στους Μουσουλμάνους (ΟΥΙΜ), που αποτελεί τον βραχίονα της Αλ Κάιντα στην περιοχή.
Τακτικό όφελος και γεωπολιτικό ρίσκο
Η τακτική του Κιέβου να πλήξει τη Ρωσία στην αφρικανική ήπειρο εμπεριέχει σημαντικά διλήμματα. Από τη μία πλευρά, η Ουκρανία καταφέρνει να αποδιοργανώσει τις ρωσικές δυνάμεις εκτός ευρωπαϊκού θεάτρου επιχειρήσεων και να διευρύνει την παρουσία της στην Αφρική, ανοίγοντας νέες πρεσβείες όπως αυτή στη Νουακσότ της Μαυριτανίας.
Από την άλλη πλευρά, η συνεργασία -έστω και έμμεση- με οργανώσεις που διατηρούν δεσμούς με τζιχαντιστικούς σχηματισμούς εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους. Η εμπλοκή αυτή εκθέτει το Κίεβο σε κατηγορίες για αποσταθεροποίηση μιας ήδη εύθραυστης περιοχής, ενώ φέρνει σε δύσκολη θέση γειτονικά κράτη, όπως η Μαυριτανία, τα οποία προσπαθούν να διατηρήσουν ουδετερότητα. Η μεταφορά του ρωσοουκρανικού πολέμου στο Σαχέλ αναδεικνύει την επικίνδυνη διεθνοποίηση της σύγκρουσης. Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν τα βραχυπρόθεσμα πλήγματα κατά των ρωσικών συμφερόντων αντισταθμίζουν το μακροπρόθεσμο πολιτικό κόστος για την εικόνα της Ουκρανίας στη διεθνή σκηνή.
