Του Νίκου Σίμου
Ξεκίνησε μία προσπάθεια, με τη σύσταση μάλιστα και ειδικού γραφείου, να έλθει πιο κοντά η κυβέρνηση με την κοινωνία. Αν όμως δεχθούμε ότι αυτού του είδους οι σχέσεις βελτιώνονται σε συνάρτηση με το πως λειτουργεί το κράτος, ιδού τρία παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι η προσπάθεια δεν θα εχει αποτέλεσμα.
Έστω ότι ένας πολίτης έχει κάνει εγχείρηση για να αφαιρέσει τον θυρεοειδή του. Υποχρεούται, όπως δεκάδες χιλιάδες άλλοι που βρίσκονται στην ίδια μοίρα, δυστυχώς, να παίρνει καθημερινά γνωστό φάρμακο θυροξίνης. Διαφορετικά, κινδυνεύει να πεθάνει. Το φάρμακο, όχι ακριβό είναι η αλήθεια, έχει βγει από τη συνταγογράφηση. Αρκετοί έχουν τη δυνατότητα να το αγοράζουν. Όμως είναι ένα σταθερό μηνιάιο έξοδο που σε ετήσια βάση απαιτεί κάποιο ποσό, το οποίο κάποιος ο οποίος βρίσκεται στα όρια της φτώχειας δεν μπορεί να το πάρει. Διότι αυτός που δυσκολεύεται οικονομικά είναι υποχρεωμένος να αγοράζει το συγκεκριμένο φάρμακο για να επιζήσει, αλλά σίγουρα έχει και άλλες δαπάνες να καλύψει. Λιγο από λίγο από κεί, μπορεί τελικώς να βρεθεί και σε κατάσταση απόγνωσης. Συμπέρασμα. Μειώνεται έτσι η κρατική δαπάνη και ευνοούνται τα πλεονάσματα, ενώ μπορεί σε βάθος χρόνου να εξισορροπηθούν και οι ισολογισμοί των ασφαλιστικών Ταμείων ή οι δημόσιες δαπάνες για την Υγεία. Γίνεται δε αυτό ή δεν γίνεται, με τον κίνδυνο για τη ζωή των πολιτών, να βαραίνει στην πλάστιγγα; Στην περίπτωση αυτή πως επανασυνδέεται η κυβέρνηση με τη συγκεκριμένη ατυχή τάξη της κοινωνίας;
Άλλο παράδειγμα. Έστω μία πολυμελής οικογένεια. Τα παιδιά της πετυχαίνουν σε ΑΕΙ. Ένας παλαιότερος νόμος έλεγε ότι λόγω της συγκεκριμένης περίπτωσης μπορούν τα παιδιά να φοιτούν στην ίδια πόλη της κατοικίας τους ώστε να μη πληρώνει ο γονιός δύο σπίτια. Αλλάζει ο νόμος και κατά τα ακαδημαϊκά έτη 2011, 2012, 2013, παύουν να ισχύουν οι ευνοϊκές ρυθμίσεις. Μπαίνουν τα παιδιά σε Σχολή της επαρχίας, έστω στην ίδια πόλη. Ο ατυχής γονιός, πληρώνει διαμέρισμα σε άλλη πόλη. Αλλάζει και πάλι ο νόμος το 2014, επαναφέρεται το παλαιότερο ευνοϊκό καθεστώς αλλά δεν έχει βεβαίως ο νόμος αναδρομικότητα και τα παιδιά δεν μπορούν να έλθουν στην πόλη των γονιών τους. Και τα έξοδα για δύο νοικουριά παραμένουν.
Τρίτο παράδειγμα. Πεθαίνει παλαιό ανώτατο στέλεχος του ΙΚΑ. Έχει σημασία ότι ο θανών ήταν υπάλληλος του ΙΚΑ. Η χήρα του έκανε τα χαρτιά που απαιτούνταν για να πάρει τη σύνταξη του συζύγου που της αναλογεί. Τα χαρτιά υποβλήθηκαν βεβαίως στο ΙΚΑ. Φαντασθείτε σε σχέση με αυτά που θα διαβάσετε να μην ήταν ο αποβιώσας υπάλληλος του Ιδρύματος. Ενώ λοιπόν η χήρα περίμενε επί επτά μήνες να της βγει η σύνταξη, της στέλνουν ένα χαρτί από το ΙΚΑ ότι τα χαρτιά είχαν υποβληθεί σε ...λάθος Τμήμα του ΙΚΑ, ότι μεταβιβάστηκαν στο Τμήμα που είναι, υποτίθεται, αρμόδιο, και ότι θα χρειασθούν άλλοι ...επτά μήνες για να βγει η σύνταξη που δικαιούται η χήρα!! Μέχρι τότε και αφού έχουν συμπληρωθεί 14 μήνες συνολικώς, η χήρα θα πρέπει να πληρώνει εκτός από τους λογαριασμούς των ΔΕΚΟ, φόρο εισοδήματος, ΕΝΦΙΑ, εισφορά αλληλεγγύης κλπ κλπ. Πιστεύουν στο Μαξίμου ότι αυτή η εκλογέας θα χαραμίσει την ψήφο της στη Νέα Δημοκρατία, μολονότι επί μία πεντηκοναετία ψήφιζε δεξιά; Μ' αυτήν την πλευρά να κοιμώνται και στο Μαξίμου και στο νέο γραφείο επανσύνδεσης της κυβέρνησης με την κοινωνία. Ερώτημα:
Είναι αυτό ένα τρυκ για να μη καταβάλλονται γρηγορότερα οι συντάξεις στους δικαιούχους;
- Αν ισχύει η παραπάνω υποψία, τότε η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός «δουλεύουν» τον κόσμο;
- Θα βγει κανείς αρμόδιος να ξαναπεί ότι πλέον έχει μικρύνει ο χρόνος καταβολής των συντάξεων;
- Γιατί χρειάστηκαν επτά μήνες για να διακριβώσει η μία δημόσια Υπηρεσία ότι είναι αναρμόδια και να το στείλει στο παραδίπλα αρμόδιο, υποτίθεται Τμήμα;
Αυτό δεν είναι άλλο ένα παράδειγμα –στα πάρα πολλά- που επαληθεύουν (α) ότι ο μισός τουλάχιστον δημόσιος τομέας είναι άχρηστος; (β) ότι είχε δίκιο τόσα χρόνια ο Στέφανος Μάνος που υποστήριζε ότι οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι έπρεπε να απολυθούν γιατί δεν χρειάζονταν;
Επιπλέον γιατί έπρεπε με αρνητικά παραδείγματα από τον δημόσιο τομέα να δίνεται δίκιο στον Πάγκαλο που έχει πει το αμίμητο ότι αυτούς που έβαλε στο δημόσιο το ΠΑΣΟΚ και ήταν κοπρίτες, κοπρίτες παρέμειναν;
Η συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι η μόνη. Υπάρχουν χιλιάδες άλλα παραδείγματα σε άλλους τομείς σχέσεων των πολιτών με το δημόσιο αλλά και κυβερνητικές ενέργειες που φέρνουν τους πολίτες απέναντι στην κυβέρνηση, έτσι ώστε αυτή η προσέγγιση μεταξύ τους είναι δύσκολο να γίνει. Για τον απλό λόγο ότι η κοινωνία έχει χάσει την εμπιστοσύνη της σ' αυτούς που την κυβερνούν. Κοινώς, δεν τους πιστεύει...
Συμπέρασμα. Η σύνδεση με την κοινωνία, οποιασδήποτε κυβερνησης θα μπορεί να γίνει μόνο όταν το κράτος σταματήσει να είναι τσίρκο. Με ποιανού ευθύνη έχει γίνει αυτό και παραμένει έτσι επί τόσα χρόνια; Όλοι ξέρουμε. Και έχπουμε ευθύνη επειδή τους ψηφίζουμε κιόλας...
Πηγή: ysterografonews.gr
