Του Γιώργου Κυριακου *
Πριν από λίγες μέρες είχα την τιμή να παρευρεθώ σε ένα σημαντικό αθλητικό γεγονός.
Ένα ντέρμπι στο βοηθητικό γήπεδο μπάσκετ του ΟΑΚΑ. Ένα ντέρμπι διαφορετικό από αυτά που έχουμε συνηθίσει.
Οι κερκίδες ήταν γεμάτες από οικογένειες, παιδιά μεγάλους και μικρούς. Δεν υπήρχαν χυδαία συνθήματα ούτε και συμπεριφορά εκτός Ορίων.
Θα ξεκινούσε στις 12 το μεσημέρι. Υπήρχε ζωντανή κάλυψη μέσω του Internet.
Οι δυο ομάδες του πρωταθλήματος μπάσκετ με αμαξίδιο αγωνιζόντουσαν για την άνοδο στην Α1 κατηγορία. Από την μια μεριά, ο Παναθηναϊκός ΑμεΑ και από την άλλη η ομάδα ΠΑΣΚΑ.
Για την ιστορία η ομάδα του Παναθηναϊκού επικράτησε με 55-46. Ακολούθησε μερικές ημέρες αργότερα, η ρεβάνς με νικητή μεν τον ΠΑΣΚΑ με 56-49 αλλά με τον Παναθηναϊκό ΑμεΑ να ανεβαίνει κατηγορία καθώς δεν καλύφθηκε η διαφορά του πρώτου αγώνα.
Ομολογώ ότι ο αγώνας των αθλητών αυτών με γέμισε με δύναμη και θαυμασμό αλλά και παράπονο και θυμό.
Δύναμη και θαυμασμό γι αυτούς τους ήρωες της ζωής που αν και έχουν κάποιου είδους αναπηρία όχι μόνο δεν το έχουν βάλει κάτω , αλλά με δύναμη, πάθος ,επιμονή, υπομονή και αγώνα κάθε μέρα ξεπερνάνε τον εαυτό τους.
Με γέμισε, όμως, και με παράπονο και θυμό για την έλλειψη ΣΕΒΑΣΜΟΥ από την πλευρά της κοινωνίας και της πολιτείας προς τους «Υπερήρωες» αυτούς της καθημερινότητας.
Εκνευρίζομαι αφάνταστα όταν βλέπω στις θέσεις πάρκινγκ που έχουν προβλέψει τα Σουπερμάρκετ για τους ανθρώπους αυτούς να παρκάρουν κάποιοι έξυπνοι που απλά βαριούνται να ψάξουν μια θέση πάρκινγκ λίγο πιο εκεί.
Θυμώνω όταν στους (δήθεν ) πεζόδρομους της Αθήνας (και όχι μόνο) δεν υπάρχει χώρος ελεύθερης πρόσβασης.
Όπως τονίζει σε έκθεση του ο Συνήγορος του Πολίτη, η αδυναμία πρόσβασης σε κοινόχρηστους χώρους, δημόσια κτίρια και μέσα μεταφοράς, οι διακρίσεις στο εργασιακό περιβάλλον, ο περιορισμός των δικαιούχων προνοιακών επιδομάτων και αναπηρικών συντάξεων και η αδυναμία ένταξης των παιδιών στη σχολική εκπαίδευση είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες στην Ελλάδα.
Παρόλα αυτά, τα άτομα με ειδικές ανάγκες πολύ συχνά διαπρέπουν. Όχι μόνο σήμερα αλλά πάντα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν .
«Δεν είναι απίθανο ή θεία πρόνοια να αποσκοπούσε με το χτύπημα αυτό να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του στη δημιουργία» έλεγε ο βιογράφος του Τάγιερ αναφερόμενος στην κώφωση του αξεπέραστου συνθέτη.
Θέλω, όμως, να επιστρέψω στους αγώνες του μπάσκετ. Ο Παναθηναϊκός χάρις στο όραμα και το πείσμα κάποιων αξιοθαύμαστων ανθρώπων ξεκίνησε πέρυσι με την δημιουργία ομάδας και στο μπάσκετ και στην ξιφασκία και στο κολύμπι για ΑμεΑ. Σύντομα μαθαίνω θα ακολουθήσουν και άλλες ομάδες. Εξαιρετικό νέο.
Οι επιχειρηματίες της χώρας σιγά σιγά αγκαλιάζουν το εγχείρημα αυτό που δίνει το δικαίωμα της Κοινωνικοποίησης -που μόνο μέσω του αθλητισμού επιτυγχάνεται-στους αθλητές.
Πρέπει όμως και η πολιτεία να σταθεί αρωγός. Απαιτούνται πρωτοβουλίες όπως το να διαθέτει δωρεάν χώρους και γραφεία στις ομάδες ή ακόμη και να αναδεικνύει μέσω όλων των δυνατοτήτων της -πχ ΕΡΤ-την υπερπροσπάθεια αυτή.
Έχω παρακολουθήσει στα τελευταία 45 χρόνια χιλιάδες αγώνες εντός και εκτός Ελλάδος σε πολλά αθλήματα.
Ο αγώνας της περασμένης εβδομάδας δεν είχε να ζηλέψει τίποτα. Ίσως είχε και πολύ περισσότερα να δώσει.
Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που συμμετέχω κι εγώ στην προσπάθεια.
Οι συνάνθρωποι αυτοί τυγχάνουν του μεγαλύτερου σεβασμού μου.
Όπως θα έλεγαν και οι σημερινοί 20αρηδες «respect
*Σύμβουλος επιχειρήσεων, πρωήν ειδικός γραμματέας ΔΕΚΟ και Αποκρατικοποιήσεων στο υπουργείο Οικονομικών (2010-2012)
Πηγή: Πρώτο Θέμα
