Συμπληρώθηκαν 12 χρόνια από την ημέρα που όλοι οι Έλληνες ξεχύθηκαν σε δρόμους και πλατείες πανηγυρίζοντας την κατάκτηση του Euro 2004, στη μεγαλύτερη στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ήταν τότε που η Εθνική του... δικού μας Ότο Ρεχάγκελ, ή αλλιώς το «πειρατικό», κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, άλωσε την Πορτογαλία και πήρε το Κύπελλο του Πρωταθλητή Ευρώπης.
Ο τελικός της 4ης Ιουλίου 2004 στο «Ντα Λουζ», εκεί που κανείς δε πίστευε ότι οι Πορτογάλοι θα το έχαναν μέσα στο σπίτι τους. Την πάτησαν, έλεγαν, μία φορά στην πρεμιέρα, τώρα όμως ξέρουν. Έμαθαν από το δικό της πάθημα αλλά και από αυτό της Γαλλίας και της Τσεχίας. Ο Σκολάρι δεν ήταν τυχαίος, έλεγαν. Ήταν Πρωταθλητής Κόσμου με τη Βραζιλία το 2002.
Και όμως. Δεν έμαθαν. Ή μπορεί και να έμαθαν. Όμως αυτός ο τελικός δε χάνονταν για την Ελλάδα. Τότε που συνδυάστηκαν οι δύο... Άγγελοι της Εθνικής στο 57ο λεπτό. Μπασινάς στο κόρνερ, Χαριστέας την κεφαλιά και γκολ!
Το σπουδαιότερο γκολ στην καριέρα του Έλληνα επιθετικού. Το «μεγαλύτερο» γκολ που έχει πετύχει ποτέ η Εθνική.
Γκολ που δεν πιστώνεται μόνο στον Χαριστέα, αλλά σε μία συλλογική προσπάθεια, που με «μπροστάρη» τον Ότο Ρεχάγκελ, «χάλασε» το πάρτι των Πορτογάλων μέσα στο «σπίτι» τους, γράφοντας τον τέλειο επίλογο με τον αρχηγό μας, τον Θοδωρή Ζαγοράκη, να υψώνει το Κύπελλο του Πρωταθλητή Ευρώπης στον ουρανό της Λισαβώνας. Ίσως το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό παραμύθι όλων των εποχών μαζί με αυτό το φετινό της Λέστερ.
Ποιοι ήταν οι ήρωές του;
Νικοπολίδης, Χαλκιάς, Κατεργαννάκης, Σεϊταρίδης, Φύσσας, Βενετίδης, Δέλλας, Καψής, Γκούμας, Νταμπίζας, Κατσουράνης, Μπασινάς, Ζαγοράκης, Καφές, Λάκης, Γιαννακόπουλος, Καραγκούνης, Γεωργιάδης, Τσιάρτας, Βρύζας, Νικολαΐδης, Χαριστέας και Παπαδόπουλος.
Αυτοί οι 23 μαζί με τον Ότο Ρεχάγκελ και το τεχνικό του επιτελείο, κατάφεραν να αναστατώσουν ολόκληρη την Ευρώπη και να ξεσηκώσουν όλους τους Έλληνες εκείνη την αξέχαστη βραδιά. Εκείνο το αξέχαστο καλοκαίρι.
