Την αντίδρασή της στις κυβερνητικές εξαγγελίες στη ΔΕΘ εκφράζει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εστιατορικών και Συναφών Επαγγελμάτων (ΠΟΕΣΕ), υποστηρίζοντας ότι τα μέτρα δεν περιλαμβάνουν ουσιαστική στήριξη για την εστίαση.
Σύμφωνα με την ομοσπονδία, μεταξύ των βασικών αιτημάτων του κλάδου ήταν η επαναφορά ενιαίου ΦΠΑ 13% στο σύνολο της εστίασης, με εξαίρεση τα αλκοολούχα, η κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στον καφέ, η κατάργηση του φόρου παρεπιδημούντων για online παραγγελίες, delivery και διανομή, καθώς και η κατάργηση των προσαυξήσεων στις ασφαλιστικές εισφορές για εργασία σε Κυριακές, αργίες και νυχτερινές ώρες.
«Κανένα από αυτά τα πάγια αιτήματά μας δεν έγινε πράξη», αναφέρει η ΠΟΕΣΕ, εκτιμώντας ότι η αύξηση του κατώτατου μισθού θα αυξήσει περαιτέρω το εργασιακό κόστος των επιχειρήσεων, ενώ η μείωση κατά 0,5% των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων δεν επαρκεί, κατά την ίδια, ως αντιστάθμισμα.
Η ομοσπονδία αναφέρει ως το παράδειγμα ένα καφέ με πέντε εργαζομένους και ετήσια μισθοδοσία 105.000 ευρώ. Όπως σημειώνει, η φορολογική ελάφρυνση που προκύπτει από τα κυβερνητικά μέτρα ανέρχεται σε 2.534 ευρώ ετησίως, από 4.783 σε 2.249 ευρώ.
Αντίθετα, υποστηρίζει ότι η μετάταξη του τζίρου που σήμερα επιβαρύνεται με ΦΠΑ 24% στον συντελεστή 13%, με διατήρηση των ίδιων τελικών τιμών για τον καταναλωτή, θα μπορούσε να οδηγήσει σε σημαντικά μεγαλύτερη ελάφρυνση. Ενδεικτικά, για ετήσιο τζίρο 350.000 ευρώ υπολογίζει διαφορά 27.477 ευρώ, για 375.000 ευρώ 29.439 ευρώ και για 400.000 ευρώ 31.401 ευρώ.
Η ΠΟΕΣΕ επισημαίνει ότι οι επιχειρήσεις του κλάδου αντιμετωπίζουν παράλληλα αυξημένο κόστος ενέργειας, πρώτων υλών, τραπεζικών προμηθειών, ενοικίων και λοιπών λειτουργικών δαπανών, ενώ, όπως αναφέρει, αρκετές επιχειρήσεις καταγράφουν μείωση του τζίρου τους.
«Η εστίαση δεν ζήτησε ειδική μεταχείριση», τονίζει η ομοσπονδία, αλλά «στοχευμένα μέτρα για τη βιωσιμότητα του κλάδου», υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους εργοδοτικούς και παραγωγικούς κλάδους της χώρας.
Καταλήγοντας, η ΠΟΕΣΕ ζητά από την κυβέρνηση να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της εστίασης και κάνει λόγο για ανάγκη «σεβασμού, ισονομίας και πολιτικής ευθύνης», υποστηρίζοντας ότι ο κλάδος δεν μπορεί να παραμένει «αόρατος» στον σχεδιασμό της οικονομικής πολιτικής.
