«Τα τελευταία στοιχεία για τα ληξιπρόθεσμα χρέη του Δημοσίου προς τις επιχειρήσεις, καθώς και για τις οφειλές των επιχειρήσεων προς τα ασφαλιστικά ταμεία αποτυπώνουν μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η πίεση που δέχονται οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις εντείνεται, σε ένα περιβάλλον περιορισμένης ρευστότητας και αυξημένων υποχρεώσεων».
Τα παραπάνω σημείωσε ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, Γιάννης Μπρατάκος σε δήλωσή του με αφορμή τη δημοσιοποίηση των τελευταίων, ανησυχητικών στοιχείων για την πορεία των ληξιπρόθεσμων οφειλών.
Ο ίδιος πρόσθεσε:
«Τον Μάρτιο του 2026, οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του Δημοσίου προς ιδιώτες και επιχειρήσεις ανήλθαν στα 3,87 δισ. ευρώ, στο υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας δεκαετίας. Την ίδια στιγμή, οι ληξιπρόθεσμες ασφαλιστικές οφειλές προς τα ταμεία έφτασαν τα 51,78 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 2,05 δισ. ευρώ μέσα σε έναν χρόνο, ενώ σχεδόν το 69% των οφειλετών αφορά μικροοφειλέτες με χρέη έως 15.000 ευρώ.
Πίσω από αυτούς τους αριθμούς βρίσκονται χιλιάδες επιχειρήσεις που παραμένουν εγκλωβισμένες ανάμεσα στις δικές τους υποχρεώσεις προς το κράτος και στις καθυστερήσεις του κράτους απέναντί τους.
Δεν είναι δυνατόν να ζητάμε συνέπεια από την αγορά, όταν το ίδιο το Δημόσιο δεν επιδεικνύει την ίδια συνέπεια απέναντι στις επιχειρήσεις. Ούτε μπορεί να θεωρείται βιώσιμη μια κατάσταση όπου παλαιές ασφαλιστικές οφειλές, λόγω προσαυξήσεων και πρόσθετων τελών, διογκώνονται επί σειρά ετών σε βαθμό που καθιστά αδύνατη τη ρύθμισή τους. Είναι ενδεικτικό ότι από τα 51,78 δισ. ευρώ συνολικών οφειλών προς το ΚΕΑΟ, περισσότερα από 21,7 δισ. ευρώ αφορούν πρόσθετα τέλη και προσαυξήσεις.
Το ΕΒΕΑ θεωρεί ότι απαιτούνται άμεσα, ρεαλιστικά και αποτελεσματικά μέτρα αποσυμφόρησης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Πρώτον, είναι αναγκαία η μείωση του ανώτατου ορίου στο συνολικό κόστος αποπληρωμής παλαιών ασφαλιστικών οφειλών, ώστε το τελικό ποσό που καλείται να καταβάλει ο οφειλέτης να μην υπερβαίνει συγκεκριμένο πολλαπλάσιο του αρχικού κεφαλαίου. Όπως η Πολιτεία αναγνώρισε την ανάγκη προστασίας και εξορθολογισμού στις τραπεζικές οφειλές, έτσι οφείλει να διαμορφώσει ένα δίκαιο και βιώσιμο πλαίσιο και για τις ασφαλιστικές οφειλές, δίνοντας πραγματική δεύτερη ευκαιρία σε χιλιάδες επιχειρήσεις.
Δεύτερον, πρέπει να θεσμοθετηθεί άμεσα ένα πλήρως λειτουργικό και αυτοματοποιημένο σύστημα συμψηφισμού μεταξύ οφειλών επιχειρήσεων προς τα ασφαλιστικά ταμεία και ληξιπρόθεσμων απαιτήσεων που έχουν οι ίδιες επιχειρήσεις από το Δημόσιο. Δεν είναι λογικό ούτε οικονομικά αποτελεσματικό η ίδια επιχείρηση να εμφανίζεται ταυτόχρονα ως οφειλέτης και ως πιστωτής του κράτους χωρίς δυνατότητα άμεσου συμψηφισμού.
Η ελληνική οικονομία έχει αποδείξει ότι διαθέτει ανθεκτικότητα. Όμως η ανθεκτικότητα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μόνιμη δοκιμασία επιβίωσης για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Χρειαζόμαστε μια νέα ισορροπία: περισσότερη ρευστότητα, δικαιότερες ρυθμίσεις και ένα κράτος που δε θα λειτουργεί ως παράγοντας συσσώρευσης προβλημάτων αλλά ως εταίρος ανάπτυξης.
Η στήριξη της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας είναι προϋπόθεση για τη διατήρηση της παραγωγικής βάσης, της απασχόλησης και της αναπτυξιακής δυναμικής της χώρας».
