Από τις Βρυξέλλες σε μία ή και (πολλές) περισσότερες πολυεθνικές, ινστιτούτα, τράπεζες, λόμπι και think tanks καταλήγει μια μεγάλη μερίδα ευρωπαίων αξιωματούχων και συγκεκριμένα εκείνοι που βρίσκονται σε υψηλόβαθμα πόστα στην Κομισιόν σύμφωνα με μελέτη του Corporate Europe Observatory.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο επί δεκαετία πρόεδρος της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόζο, - ένας άνθρωπος που διαχειρίστηκε την κρίση του 2008 με τη γνωστή “επιτυχία” - όταν έφυγε από τις Βρυξέλλες, κατέληξε να έχει 22 θέσεις σε ινστιτούτα, ιδρύματα και πανεπιστήμια.
Σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών, το παράδειγμα του Μπαρόζο ακολουθούν αρκετοί ακόμη αξιωματούχοι που βρήκαν δουλειά “εν μία νυκτί” σε εταιρείες, λόμπι και think tanks – και μάλιστα αξιωματούχοι που υπηρέτησαν σε ευρωπαϊκό θώκο επί της θητείας του.
Χαρακτηριστικό είναι ότι από την “πρώτη Επιτροπή” Μπαρόζο (2004-2010) πέντε από τους δεκατρείς απελθόντες Επιτρόπους κατέλαβαν στη συνέχεια καλοαμειβόμενες θέσεις συμβούλων σε ομίλους, όπως η Munich Re, η BNP Paribas, η ασφαλιστική Credimo κ.α.
Μάλιστα, η αποκάλυψη δύο πιο ακραίων περιπτώσεων οδήγησε στη συλλογή πάνω από 50.000 υπογραφών και στον “εμπλουτισμό” του Κώδικα Δεοντολογίας Επιτρόπων, για να αποφευχθούν παρόμοια φαινόμενα στο μέλλον.
Πρόκειται για αυτή του πρώην επιτρόπου Εσωτερικής Αγοράς, Τσάρλι ΜακΚρίβι, που “επιβραβεύτηκε” με πόστα στην επενδυτική τράπεζα BNY Mellon, στη Ryanair και σε εταιρεία τραπεζικών υπηρεσιών αλλά και του Γκίντερ Φερχόιγκεν, του πρώην επιτρόπου Επιχειρήσεων και Βιομηχανίας, που έστησε δική του εταιρεία λόμπι (τη European Experience Company), έπιασε δουλειά σε άλλη (FleishmanHillard) και... συμπλήρωσε το εισόδημά του αναλαμβάνοντας αντιπρόεδρος διεθνών τραπεζικών υπηρεσιών στην Royal Bank of Scotland (RBS), εκ των πρωταγωνιστών του κραχ του 2008, που “διασώθηκε” με χρήματα των φορολογουμένων.
Ωστόσο η νέα έκθεση της Corporate Europe με τον τίτλο “οι περιστρεφόμενες πόρτες γυρίζουν ξανά”, αποδεικνύει ότι οι κανόνες δεοντολογίας δεν γίνονται σεβαστοί και ότι κορυφαίοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι κινούνται σε έναν θολό χώρο μεταξύ πολυεθνικών και πολιτικής, θέτοντας εύλογα ερωτήματα για το ποιών τελικά συμφέροντα εξυπηρετούν.
Έτσι, ο Χοακίν Αλμούνια μετά την αποχώρηση από την Κομισιόν, συμμετέχει επί πληρωμή στην “επιστημονική επιτροπή” για την “Ενεργειακή Ένωση” – ένα επιχειρηματικό λόμπι του οίκου Ambrosetti και μέλη από τον ιταλικό ενεργειακό γίγαντα Enel και τις τράπεζες ING και JP Morgan, που έχει σκοπό τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού “χρηματιστηρίου ενέργειας”.
Μόνο το 2014 η Enel ξόδεψε επισήμως πάνω από 2 εκ. ευρώ για υπηρεσίες λόμπινγκ στις Βρυξέλλες. Πόρισμα το οποίο συνυπογράφει ο τότε Επίτροπος εξυπηρετεί πλήρως τα συμφέροντα της Enel και άλλων ευρωπαϊκών γιγάντων του κλάδου ενέργειας.
Επίσης, η πρώην Επίτροπος Δικαιοσύνης Βίβιαν Ρέντινγκ, βρίσκεται στα τα Δ.Σ. του εξορυκτικού γίγαντα Nyrstar, του χημικού κολοσσού Agfa Gevaert και του Ιδρύματος Bertelsmann, που συνδέεται άμεσα με τον ομώνυμο κραταιό γερμανικό όμιλο ΜΜΕ.
Ακόμη, ο Εσθονός Σίιμ Καλάς, έγινε σύμβουλος στον όμιλο πληροφορικής Nortal, ενώ η Ολλανδέζα Νίλι Κρους, Επίτροπος για την Τεχνολογία, βρέθηκε στο pay roll της μεγάλης επενδυτικής Bank of America Merrill Lynch.
Ο Βέλγος Κάρελ Ντε Γκουχτ, ο πρώην επίτροπος Εμπορίου, που ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για τη διαβόητη εμπορική συμφωνία TTIP, έχει σήμερα καλό πόστο στην τηλεπικοινωνιακή Proximus, ένα άλλο στην εταιρεία διαχείρισης κεφαλαίων Merit Capital κι ένα τρίτο στην αμερικανική επενδυτική CVC Partners.
Η Μαρία Δαμανάκη, έχει νέο ρόλο ως διευθύντρια για την Ωκεάνια Πολιτική της οργάνωσης The Nature Conservancy (TNC). Η οργάνωση έχει επικριθεί από ακτιβιστές και στο Δ.Σ. της περιλαμβάνονται πρώην κορυφαία στελέχη εταιρειών όπως η Duke Energy, η Goldman Sachs κ.α.
Μάλιστα, η Επιτροπή Δεοντολογίας της ζήτησε πρόσθετες εξηγήσεις για τον ακριβή ρόλο της στην TNC και τελικά ενέκρινε την αίτησή της υπό τον όρο να μην εμπλακεί η Ελληνίδα πρώην επίτροπος σε υποθέσεις ευρωπαϊκού λόμπινγκ για... 18 μήνες.
Σημειώνεται πως η έκθεση ονομάζεται “Οι περιστρεφόμενες πόρτες γυρίζουν ξανά” κάνοντας έναν παραλληλισμό με τις φυλακές και τα κέντρα αποτοξίνωσης όπου παρατηρείται το “Σύνδρομο της Περιστρεφόμενης Πόρτας” - το φαινόμενο όπου οι ασθενείς ή οι τρόφιμοι εξέρχονται από το ένα ίδρυμα για να επανεισαχθούν σύντομα σε άλλο.
Στη δημόσια διοίκηση, αναφέρεται στο κλειστό κύκλωμα των πολιτικών προσώπων που, αφού δουλέψουν στον δημόσιο τομέα όπου πρέπει να ελέγχουν τα επιχειρηματικά συμφέροντα εξασφαλίζοντας τον υγιή ανταγωνισμό, πιάνουν δουλειά στις ίδιες μεγάλες εταιρείες και τους πολυεθνικούς ομίλους που μέχρι πρότινος θεωρείται πως επόπτευαν για λογαριασμό μισού σχεδόν δισεκατομμυρίου Ευρωπαίων πολιτών.
Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών
