Η Βρετανία πρόκειται να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για να ενταχθεί σε μια ζώνη ελεύθερων εμπορίου που θα μπορούσε να δώσει στις επιχειρήσεις πρόσβαση σε «μερικές από τις μεγαλύτερες αγορές του παρόντος και του μέλλοντος», δήλωσε η κυβέρνηση. Η συμφωνία για την εταιρική σχέση του Ειρηνικού (CPTPP) συμπεριλαμβάνει 11 χώρες, μεταξύ των οποίων η Αυστραλία, ο Καναδάς και η Ιαπωνία ή διαφορετικά οικονομίες με 500 εκατ. πληθυσμό.
Η συμμετοχή θα μείωνε τους δασμούς στις εξαγωγές διαφόρων προϊόντων όπως για παράδειγμα στα αυτοκίνητα και το ουίσκι. Η Νέα Ζηλανδία, το Μπρουνέι, η Χιλή, η Μαλαισία, το Μεξικό, το Περού, η Σιγκαπούρη και το Βιετνάμ είναι επίσης ιδρυτικά μέλη της εμπορικής συμφωνίας, που ξεκίνησε το 2018. Το Ηνωμένο Βασίλειο ζήτησε να ενταχθεί στο μπλοκ τον Ιανουάριο μετά το Brexit.
Η υπουργός Διεθνούς Εμπορίου Liz Truss δήλωσε ότι αυτή η περιοχή ήταν το "μέρος του κόσμου όπου βρίσκονται οι μεγαλύτερες ευκαιρίες της Βρετανίας".
Η παραχώρηση της ιδιότητας μέλους θα ήταν ένα "λαμπερό βραβείο μετά το Brexit", πρόσθεσε.
Η κα Truss είπε ότι η ένταξη θα βοηθούσε τους "αγρότες, τους καινοτόμους κατασκευαστές να πουλήσουν σε μερικές από τις μεγαλύτερες οικονομίες του παρόντος και του μέλλοντος, αλλά χωρίς να παραχωρήσουν τον έλεγχο των νόμων, των συνόρων ή των χρημάτων μας".
Ωστόσο, υπήρξε ήδη μια πολιτική αντίδραση ενάντια στη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου του Ηνωμένου Βασιλείου που συμφωνήθηκε πρόσφατα με την Αυστραλία. Οι αγρότες του Ηνωμένου Βασιλείου λένε ότι οι εισαγωγές από την Αυστραλία θα μπορούσαν να μειώσουν σε τιμές και να υπονομεύσουν τα πρότυπα ευημερίας τους.
Το Ηνωμένο Βασίλειο θα είναι η πρώτη μη ιδρυτική χώρα που υπέβαλε αίτηση συμμετοχής στο CPTPP και θα ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία μετά την Ιαπωνία, εάν ευοδωθούν οι διαπραγματεύσεις.
Η συμφωνία ελευθέρων συναλλαγών στοχεύει στη μείωση των εμπορικών δασμών - μια μορφή συνοριακού φόρου - μεταξύ των κρατών μελών και περιλαμβάνει μια υπόσχεση για εξάλειψη ή μείωση του 95% των τελών για εμπορεύσιμα αγαθά.
Σε αντάλλαγμα, οι χώρες πρέπει να συνεργάζονται σε κανονισμούς, όπως τα πρότυπα τροφίμων. Ωστόσο, αυτά τα πρότυπα και οι κανονισμοί δεν πρέπει να είναι πανομοιότυπα και οι χώρες μέλη μπορούν να συνάψουν τις δικές τους εμπορικές συμφωνίες.
