Σημαντικές προσπάθειες προκειμένου να προσελκύσουν νέο χρήμα πραγματοποιούν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, όπου νέο χρήμα είναι εκείνο το οποίο βρίσκεται στην παρούσα φάση στα σεντούκια και τα στρώματα των πολιτών που νωρίτερα υπήρξαν καταθέτες αυτής της ίδιας τράπεζας.
Και μπορεί ένα σημαντικό κομμάτι των χρημάτων αυτών σε κάποια νοικοκυριά να έχει διασωθεί, όμως ένα άλλο σημαντικό τμήμα τούτων των κεφαλαίων σε άλλα νοικοκυριά έχει οδηγηθεί στην αποπληρωμή φόρων και υποχρεώσεων.
Στο μεγάλο κύμα φυγής και αναλήψεων το 2012, οι καταθέτες έκρυβαν τις αναλήψεις κυρίως στις θυρίδες και στα σπίτια.
Τώρα οι περισσότεροι προτιμούν μόνον τα σπίτια, καθώς το θεσμικό πλαίσιο άλλαξε και έτσι δεν είναι καθόλου βέβαιο πως σε περίπτωση οποιασδήποτε κατάσχεσης, αυτή δεν θα καταλήξει και στη θυρίδα του ιδιώτη.
Σε κάθε περίπτωση οι τράπεζες προσπαθούν να πείσουν με «σύμμαχο» την τεράστια εγκληματικότητα αλλά και την θολή ακόμη υπόσχεση πως η ελληνική οικονομία βρίσκεται στο μονοπάτι της ανάκαμψης πως τα σκόρπια κομποδέματα πρέπει να επιστρέψουν στα γκισέ και πως σταδιακά τα capital controls θα αρθούν.
Τι προσφέρουν τα πιστωτικά ιδρύματα
Επιτόκια που ξεπερνούν το 1% και φθάνουν μέχρι 1,20% για μεγαλύτερα ποσά προσφέρουν οι τράπεζες για επιστροφές μετρητών από 10.000 και πάνω, ενώ κάθε επιστροφή μετρητού μπορεί εκτός πλαισίου περιορισμών να γίνει ανάληψη, είτε και να μεταφερθεί στο εξωτερικό.
Έτσι για μία κατάθεση μετρητού ύψους 10.000 ευρώ το επιτόκιο διαμορφώνεται στο 1%, ενώ για μία κατάθεση 100.000 ευρώ το αντίστοιχο επιτόκιο διαμορφώνεται σε 1,20%.
Την ίδια στιγμή για τα αντίστοιχα ποσά προθεσμιακής που ήδη βρίσκονται κατατεθειμένα σε λογαριασμούς για τα μεν πρώτα 10.000 ευρώ το επιτόκιο κινείται μεταξύ 0,60% -0,65% ενώ για μεγαλύτερα ποσά το ανώτερο που μπορεί να φθάσει είναι το 0,80% και πάντως αυστηρά κάτω από 1%.
Βεβαίως θα πρέπει να σημειωθεί πως η προσέγγιση αυτή τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το κλεινόν άστυ δεν πολυβγαίνει.
Οι λόγοι είναι γνωστοί: Οι μεγάλες δαπάνες που συχνά μειώνονται με τη χρήση μετρητών και χωρίς την έκδοση απόδειξης, είναι ένα αντικίνητρο για την επιστροφή των μετρητών στα ταμεία των τραπεζών.
Οι δεσμεύσεις λογαριασμών για χρέη προς το Δημόσιο, την εφορία και τις ίδιες τις τράπεζες, επίσης αποτρέπουν την επιστροφή των μετρητών τα ταμεία των τραπεζών.
Τέλος αντικίνητρο αποτελούν και τα ίδια τα capital controls, μολονότι το φρέσκο χρήμα εξαιρείται πλήρως από τους περιορισμούς.
Σε κάθε περίπτωση η εικόνα είναι πολύ διαφορετική στην Αθήνα και αλλιώτικη στην επαρχία. Τα επαρχιακά καταστήματα κάνουν μεγαλύτερη υποδοχή φρέσκου χρήματος ή αλλιώς μετρητών από εκείνη που διενεργείται στην Αθήνα και τούτο διότι στην επαρχία οι άνθρωποι είναι πιο γνωστοί, φοβούνται περισσότερο να κρατήσουν χρήματα στο σπίτι, εμπιστεύονται τον τραπεζικό καλύτερα απ’ ό,τι στο κέντρο και τέλος τα χρέη τους είναι πολύ πιο περιορισμένα, από εκείνα των κατοίκων στην Αθήνα.
Οι τράπεζες πάντως αν δεν καταφέρουν να αυξήσουν τις καταθέσεις κατά 20 δισ. ευρώ μέσα στο επόμενο εξάμηνο, πολύ δύσκολα θα καταφέρουν να χρηματοδοτήσουν την πραγματική οικονομία, σημειώνουν έγκυροι τραπεζικοί παράγοντες.
Τα επιτόκια των λίγων χορηγήσεων που δίνονται με το σταγονόμετρο φθάνουν και καμιά φορά ξεπερνούν και το 9% αν οι εγγυήσεις δεν είναι ιδιαίτερα διασφαλιστικές και όλα αυτά για πιστώσεις της τάξης των 50-60 χιλ. ευρώ σε ό,τι αφορά τις μικρές επιχειρήσεις.
Αν τυχόν οι επιχειρήσεις είναι μεγαλύτερες και οι διασφαλίσεις περισσότερες τα επιτόκια υποχωρούν και μέχρι το 6%. Στους δε καταναλωτικούς δανεισμούς τύπου κάρτας το επιτόκιο διαμορφώνεται στο 16%.
Στο σημείο αυτό έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον η αντιμετώπιση από τις τράπεζες σε σχέση με το θεσμικό πλαίσιο του περιορισμού των κόκκινων δανείων.
Οι ρυθμίσεις, οι πωλήσεις και οι διαγραφές των χαρτοφυλακίων θα είναι τα βασικότερα εργαλεία των τραπεζών για τη μείωση του όγκου των κόκκινων δανείων. Ο στόχος είναι τα κόκκινα δάνεια να μειωθούν κατά πλέον των 40 δισ. στην προσεχή τριετία.
Πολλά έχουν οι τράπεζες στηρίξει στον εξωδικαστικό συμβιβασμό ιδιαίτερα για το κομμάτι των ρυθμίσεων που αποτελούν περίπου τα μισά από τα συνολικά δάνεια που πρέπει να τακτοποιηθούν στην τριετία δηλαδή περίπου τα 20 δισ. ευρώ.
Οι περισσότεροι οικονομικοί παράγοντες δηλώνουν αισιόδοξοι για την πορεία της οικονομίας και για εκείνη των πιστωτικών ιδρυμάτων, στοιχείο το οποίο θα βοηθήσει και τον περιορισμό των κόκκνων δανείων.
Πηγή: Ημερησία
