Του Ανέστη Ντόκα
Πικρές επιχειρηματικές ιστορίες καταγράφονται στα έξι χρόνια της εγχώριας ύφεσης, που έχει σαρώσει κυριολεκτικά τον επιχειρηματικό χάρτη της χώρας. Γνωστά ονόματα της βιομηχανίας και του εμπορίου δεν απέφυγαν την πτώχευση, αφού δεν κατάφεραν να βρουν λύση απέναντι στο κλείσιμο των πιστωτικών γραμμών που εφάρμοσαν οι τράπεζες και σε συνδυασμό με τον υψηλό δανεισμό που μετέφεραν από τα προηγούμενα χρόνια, χρεοκόπησαν την τελευταία εξαετία 2009-2014. Πρόσθεσαν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους στην ανεργία και «έσβησε» η εταιρική τους επωνυμία (brand name) έπειτα από πολλά χρόνια παρουσίας στην επιχειρηματική ζωή της χώρας. Η έρευνα συγκέντρωσε τις πιο ηχηρές πτωχεύσεις επιχειρήσεων από το 2008 μέχρι και σήμερα.
Η αρτοβιομηχανία Κατσέλης, η οποία το 2007 μετονομάστηκε σε Nutriart, όταν εξαγοράσθηκε από τον όμιλο Γ. Δαυίδ, πτώχευσε το 2013, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες της ιδιοκτησίας και των τραπεζών να βρεθεί μια λύση. Η διοίκηση απέδωσε το τέλος της εταιρείας στην ύφεση και στις τεράστιες καθυστερήσεις από πλευράς των πιστωτριών τραπεζών να ρυθμίσουν τα δάνεια της επιχείρησης.
Η Ατλάντικ, η πέμπτη μεγαλύτερη αλυσίδα σούπερ μάρκετ της χώρας, προτού κλείσει, βυθίστηκε υπό το βάρος των δανειακών υποχρεώσεων, οδηγώντας στην ανεργία πάνω από 3.000 εργαζομένους και προκαλώντας ζημίες σε 1.500 και πλέον προμηθευτές. Καθοριστικής σημασίας ήταν και η κόντρα ανάμεσα στους βασικούς μετόχους, την οικογένεια Αποστόλου και την οικογένεια Λαουτάρη, στη διάρκεια της οποίας εκτοξεύθηκαν εκατέρωθεν σκληρές κατηγορίες. Μάλιστα, η διαμάχη των δύο πλευρών έφθασε μέχρι το ελληνικό κοινοβούλιο. Σ’ ένα απόγευμα το Σεπτέμβριο του 2013 έγινε γνωστό στους 890 εργαζομένους του Ομίλου Χατζηιωάννου ότι κλείνει η θυγατρική-αλυσίδα Sprider Stores. Από τότε μέχρι σήμερα οι εργαζόμενοι προσπαθούν να λάβουν τις αποζημιώσεις τους, για να τους καταβληθεί το επίδομα ανεργίας. Τα οικονομικά ανοίγματα των αδελφών Χατζηιωάννου σε συνδυασμό με τον υψηλό δανεισμό ήταν το εκρηκτικό μίγμα που προκάλεσε την πτώχευση του ομίλου.
Τον Απρίλιο του 2013 κατατέθηκε αίτηση πτώχευσης για την καπνοβιομηχανία Γεωργιάδης, μία από τις πιο ιστορικές επιχειρήσεις της χώρας. Τα οικονομικά προβλήματα της εταιρείας, σε συνδυασμό με την κατάρρευση των πωλήσεων λόγω της αύξησης του λαθρεμπορίου, δεν άφησαν πολλά περιθώρια για να αποφύγει η εταιρεία το πικρό ποτήρι της χρεοκοπίας. Το σήμα κατατεθέν της «Γεωργιάδης» ήταν η περίφημη σειρά «22», η οποία είχε πιστούς λάτρεις. Παράλληλα, παρήγε αρκετά από τα σήματα της σειράς Rothmans, κατόπιν αδείας που έλαβε από την αγγλική Rothmans of Pall Mall. Στην ιστορία πέρασε και η βιομηχανία δομικών υλικών Φίλκεραμ Johnson, με δικαστική απόφαση στα τέλη του 2011.
Η καθίζηση της οικοδομικής δραστηριότητας ήταν το βασικό χτύπημα για την εταιρεία, η οποία δεν κατάφερε να διαχειριστεί τα χρέη της. Σε πτώχευση οδηγήθηκε και η γνωστή χαρτοβιομηχανία Diana. Η επιχείρηση του Πάνου Ζερίτη λύγισε υπό το βάρος των υποχρεώσεών της και της αδυναμίας της να βρει κεφάλαια για να συνεχίσει τη λειτουργία της, επιφέροντας βαρύ πλήγμα στην απασχόληση της ακριτικής Ξάνθης. Οι συνολικές υποχρεώσεις της Diana-σύμφωνα με τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στο αίτημα πτώχευσης- προς προμηθευτές, προσωπικό, Δημόσιο, ασφαλιστικούς φορείς, πιστωτές, ΔΕΗ και ΔΕΠΑ ανέρχονταν σε 30 εκατ. ευρώ. Στη λίστα των χρεοκοπιών προστέθηκαν η Neoset, η Alex Pak, ο Fokas και πρόσφατα η Shelman και η Χ.Κ. Τεγόπουλος.
