Ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Στερεάς Ελλάδας (ΣΒΣΕ) συνυπογράφει την Κοινή Δήλωση «Made in Europe», πρωτοβουλία της A3M (Γαλλική επαγγελματική ομοσπονδία που εκπροσωπεί επιχειρήσεις στους κλάδους της εξόρυξης, της μεταλλουργίας, της χαλυβουργίας και της ανακύκλωσης μετάλλων), η οποία ζητά να αξιοποιούνται τα δημόσια κονδύλια για την ενίσχυση της παραγωγής και των επενδύσεων στην Ευρώπη.
Η Δήλωση επισημαίνει την ανάγκη να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή παραγωγική βάση σε μια περίοδο έντονου διεθνούς ανταγωνισμού. Ζητά δίκαιο ανταγωνισμό και μείωση των επιβαρύνσεων που βαραίνουν τις επιχειρήσεις, ενώ αναφέρεται και στην Πράξη για την Επιτάχυνση της Βιομηχανίας (Industrial Accelerator Act).
Όπως επισημαίνει η Δήλωση, η βιομηχανία είναι το μεγαλύτερο ατού μιας χώρας, ενώ η απώλεια παραγωγικής βάσης πλήττει την απασχόληση και την ευημερία των ευρωπαϊκών περιοχών. Για τον ΣΒΣΕ, το ζήτημα αφορά άμεσα τις επιχειρήσεις-μέλη του και την απασχόληση στη Στερεά Ελλάδα, μια περιοχή με ισχυρή βιομηχανική παρουσία.
Με τη συνυπογραφή της Δήλωσης, ο ΣΒΣΕ στηρίζει την άποψη ότι η παραγωγή στην Ευρώπη πρέπει να επιβραβεύεται, ώστε οι επενδύσεις και οι θέσεις εργασίας να παραμένουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της Δήλωσης.
«MADE IN EUROPE»: ΝΑ ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ Ή ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΟΥΜΕ, Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ!
Υπήρξε μια εποχή που μπορούσαμε ακόμη να διστάζουμε: η εποχή αυτή έχει παρέλθει.
Ο διεθνής ανταγωνισμός έχει γίνει αθέμιτος: οι κανόνες του παιχνιδιού που τηρούμε καλόπιστα στρέφονται εναντίον των ευρωπαϊκών μονάδων παραγωγής μας. Δασμοί, μαζικές επιδοτήσεις προσανατολισμένες προς την εξαγωγή, χρήση των εξαρτήσεών μας ως γεωπολιτικών μοχλών… Οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν αλλάξει. Ή μάλλον, δεν τηρούνται πλέον. Μπροστά σε αυτό, η ευρωπαϊκή βιομηχανία απειλείται σαφώς. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Ευρώπη έχει χάσει σχεδόν ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας στη μεταποιητική βιομηχανία. Οι τεχνολογικές της θέσεις αμφισβητούνται, η παραγωγική της βάση γίνεται εύθραυστη, και ολόκληροι τομείς του βιομηχανικού της ιστού εξαρτώνται σήμερα από εξωτερικούς εφοδιασμούς που δεν ελέγχει πλέον.
Η υποχώρηση αυτή δεν είναι μοιραία. Έχουμε οικοδομήσει μια μεγάλη αγορά 450 εκατομμυρίων καταναλωτών, η οποία συνιστά τη δύναμή μας, αλλά όχι την ισχύ μας. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι μια δύναμη ισχύος που παράγει, και όχι μόνο μια αγορά που καταναλώνει. Διότι η βιομηχανία είναι ο πρώτος πλούτος μιας χώρας.
Δεν πρόκειται για επιλογή ανάμεσα στο άνοιγμα και το κλείσιμο της εσωτερικής μας αγοράς, αλλά απαιτείται να κάνουμε την επιλογή του «Made in Europe»: να χρησιμοποιήσουμε το δημόσιο χρήμα για να παράγουμε περισσότερο στην Ευρώπη και για να ενθαρρύνουμε τις επενδύσεις στην Ευρώπη σε μεγαλύτερο βαθμό.
Τα κράτη μέλη έχουν ήδη αρχίσει να στηρίζουν τον μετασχηματισμό των στρατηγικών βιομηχανιών τους, θέτοντας ως προϋπόθεση για ορισμένες δημόσιες ενισχύσεις την ευρωπαϊκή παραγωγή ή χρησιμοποιώντας τις δημόσιες συμβάσεις για να αγοράζουν ευρωπαϊκά. Οι πρωτοβουλίες αυτές δεν θα επαρκέσουν αν παραμείνουν μεμονωμένες: είναι στο επίπεδο της ευρωπαϊκής αγοράς που τα κράτη θα διαρθρώσουν τις αλυσίδες αξίας που είναι απαραίτητες για το μέλλον μας και για την ευημερία των ευρωπαϊκών χωρών.
Είμαστε ανοιχτοί στον ανταγωνισμό. Πιστεύουμε στην ανάγκη να δράσουμε για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεών μας, μειώνοντας τις επιβαρύνσεις πάνω τους. Οι επιχειρήσεις που θέλουν να παράγουν, να επενδύσουν, να καινοτομήσουν στην Ευρώπη είναι ευπρόσδεκτες. Δεν αποκλείουμε κανέναν. Επιθυμούμε έναν δίκαιο ανταγωνισμό και θέλουμε όσοι πωλούν στην αγορά μας να συμβάλλουν επίσης στη δημιουργία αξίας σε αυτήν, ώστε να διασφαλίζεται η ευημερία μας.
Η Επιτάχυνση Βιομηχανικής Παραγωγής μπορεί να αποτελέσει την αλλαγή «λογισμικού» που περιμένουν οι επιχειρήσεις. Με την προϋπόθεση ότι θα επιτρέψει πραγματικά τη χρήση του ευρωπαϊκού δημόσιου χρήματος για να ενισχύσει εμάς που αναπτύσσουμε το βιομηχανικό μας αποτύπωμα στο ευρωπαϊκό έδαφος, καθώς και να ανταμείψει περισσότερο τις επενδύσεις στην Ευρώπη παρά εκτός Ευρώπης.
Μοιραζόμαστε αυτή την πεποίθηση: η Ευρώπη πρέπει να είναι αντάξια των προκλήσεων. Η παραγωγή στην Ευρώπη πρέπει να ανταμείβεται. Το να παράγουμε σημαίνει να αποφασίζουμε για το μέλλον μας. Ας το αποφασίσουμε μαζί.
