Επιμέλεια: Μαρία Γκουρτσιλίδου
Ο Steve Jobs πέθανε τον Οκτώβριο του 2011. Ήταν μια από τις πιο γνωστές προσωπικότητες στο χώρο της τεχνολογίας, ένας εκ των δύο συνιδρυτών, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλός της Apple και πρώην πρόεδρος της Pixar. Ο Jobs συνήθιζε να έχει εξαιρετικά υψηλές προσδοκίες. Έδινε κίνητρο σε άλλους ανθρώπους να εργάζονται σκληρά, για πολλές ώρες και γενικότερα να κάνουν όσα περισσότερα πράγματα μπορούν. Μάλιστα, τους παρότρυνε να φέρουν εις πέρας περισσότερες εργασίες απ’ όσες νομίζουν ότι πραγματικά μπορούν να διεκπεραιώσουν. Αν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε τον Jobs με μία λέξη, τότε αυτή θα ήταν «απαιτητικός». Επίσης, πίστευε πολύ στη δύναμη κάποιου να μην ντρέπεται αλλά να κάνει ερωτήσεις.
«Δεν έχω βρει ποτέ κανέναν που να μην ήθελε να με βοηθήσει όταν το ζητούσα» εξομολογείται ο Jobs στο παρακάτω βίντεο, στο πλαίσιο μιας συνέντευξης του 1994 και προσθέτει: «Όταν ήμουν 12 ετών τηλεφώνησα στον Bill Hewlett. "Γεια σου, είμαι ο Steve Jobs, είμαι 12 χρονών, μαθητής γυμνασίου και θέλω να φτιάξω έναν μετρητή συχνότητας. Αναρωτιόμουν αν έχετε κάποια διαθέσιμα ανταλλακτικά, τα οποία θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω". Γέλασε, μου έδωσε τα ανταλλακτικά και επίσης μου πρόσφερε δουλειά εκείνο το καλοκαίρι στη Hewlett-Packard ... Ένιωθα ότι ήμουν στον έβδομο ουρανό.
Δεν βρήκα ποτέ κανέναν, ο οποίος μου είπε όχι ή μου έκλεισε το τηλέφωνο όταν του τηλεφώνησα. Έτσι απλά έκανα κάποιες ερωτήσεις. Και όταν με τη σειρά τους με ρωτούν κάποιοι άλλοι προσπαθώ να ανταποκριθώ, να «πληρώσω» αυτό το χρέος της ευγνωμοσύνης πίσω.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σηκώνουν ποτέ το τηλέφωνο για να κάνουν ένα τηλεφώνημα. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ρωτούν ποτέ, και αυτό είναι που διαχωρίζει, μερικές φορές τους ανθρώπους που κάνουν πράγματα από τους ανθρώπους που απλά ονειρεύονται και μένουν στα όνειρα.
Σίγουρα, δεν είναι συχνά εύκολο για κάποιον να ζητήσει βοήθεια. Η διαδικασία του να θέτει κάποιος ερωτήσεις μπορεί να τον κάνει να αισθανθεί ανασφαλής. Μία ερώτηση μπορεί να κάνει κάποιον να νιώσει ευάλωτος.
Αλλά όσο παράξενο και αν ακούγεται, αυτό είναι καλό.
Όταν ζητάτε βοήθεια, χωρίς να προσπαθείτε ταυτόχρονα να ενισχύσετε την εικόνα σας, όταν λέτε απλώς: "Μπορείτε να με βοηθήσετε;", τότε συμβαίνουν πολλά καλά πράγματα, ειδικά για το άλλο πρόσωπο.
Δείχνετε σεβασμό. Χωρίς να το λέτε ευθέως, δείχνετε ότι το άλλο άτομο γνωρίζει περισσότερα από εσάς. Είναι σαν να του έχετε πει, "μπορείς να κάνεις ό, τι δεν μπορώ, έχεις εμπειρία ή ταλέντα ή κάτι που δεν έχω». Είναι σαν να του λέτε: "Σε σέβομαι".
Δείχνετε εμπιστοσύνη. Δείχνετε ευάλωτοι, παραδέχεστε την αδυναμία σας και υποδηλώνετε σιωπηρά ότι εμπιστεύεστε το άλλο άτομο, το οποίο διαθέτει τις γνώσεις που χρειάζεστε. Δείχνετε ότι είστε πρόθυμοι να ακούσετε. Με τον τρόπο σας λέτε στον άλλο: "Δεν χρειάζεται να μου πεις αυτό που νομίζεις ότι θέλω να ακούσω, πες μου τι νομίζεις ότι πρέπει να κάνω". Δείχνοντας σεβασμό και εμπιστοσύνη σε άλλους ανθρώπους και δίνοντάς τους το περιθώριο να μοιράζονται ελεύθερα την τεχνογνωσία ή τη γνώση τους, δεν παίρνετε μόνο τη βοήθεια που νομίζετε ότι θέλετε.
Μπορεί επίσης να πάρετε τη βοήθεια που χρειάζεστε πραγματικά. Παίρνετε περισσότερα - πολλά περισσότερα. Το ίδιο συμβαίνει και με τους υπόλοιπους ανθρώπους γιατί κερδίζουν μια αληθινή αίσθηση ικανοποίησης και υπερηφάνειας που προέρχεται από την συμπεριφορά των άλλων, οι οποίοι τους δείχνουν το σεβασμό και την εμπιστοσύνη που τους αξίζουν. Επιπλέον, τους διευκολύνετε να σας ζητήσουν βοήθεια όταν θα τη χρειαστούν. Αφού με τον τρόπο σας έχετε δείξει ότι δεν είναι κακό να είστε ευάλωτοι, να παραδεχτείτε τις αδυναμίες σας και να γνωρίζετε πότε χρειάζεστε βοήθεια.
Και το καλύτερο απ’ όλα είναι όταν λέτε… "ευχαριστώ". Και το εννοείτε πραγματικά. Και αν αυτό δεν είναι αρκετό για να σας πείσει: Αν ένας άνθρωπος όπως ο Steve Jobs ήταν πρόθυμος να ζητήσει βοήθεια, γιατί να μην το κάνετε και εσείς;
Πηγή: inc.com
