«Δέσμια μίας ορθοδοξίας που έχει αναγορεύσει σε δόγμα τις πολιτικές λιτότητας, η Ευρώπη υφίσταται τα τελευταία χρόνια την υποβάθμιση του παραγωγικού της ιστού και την αποδυνάμωση της κοινωνικής της συνοχής. Το πάλαι ποτέ ισχυρό ευρωπαϊκό όραμα απονομιμοποιείται στη συνείδηση των ευρωπαίων πολιτών, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στον ευρωσκεπτικισμό και τον εθνικιστικό λαϊκισμό. Η κρίση αυτή δεν αντιμετωπίζεται μόνο με γραφειοκρατικούς σχεδιασμούς και κανονιστικές αποφάσεις. Απαιτεί ριζοσπαστικές επιλογές και πολιτικές μακράς πνοής για να αναγεννηθεί το ευρωπαϊκό ιδεώδες στα μάτια των ευρωπαϊκών λαών». Αυτά τόνισε ο πρόεδρος του ΣΕΒ κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος, ενώπιον του Προέδρου και της ανώτατης ηγεσίας της Ε.Ε., μιλώντας την Πέμπτη, 21.10.2013 το πρωί, στις Βρυξέλλες, στο πλαίσιο της Τριμερούς Συνάντησης εργαζομένων- εργοδοτών και κοινοτικών αξιωματούχων με θέμα την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής κοινωνικής συνοχής.
Ο πολιτικός χρόνος, υπογράμμισε ο κ. Δασκαλόπουλος, όπως και οι κοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης τρέχουν γρηγορότερα από τις γραφειοκρατικές διαδικασίες. «Οι πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης καλούνται να ξαναδούν τη δημοσιονομική πολιτική όχι ως δόγμα λιτότητας αλλά ως εργαλείο ανάπτυξης. Να υιοθετήσουν στοχευμένες πολιτικές περιφερειακής ανάπτυξης, ώστε να γεφυρώσουν το χάσμα Βορά – Νότου. Να αναμορφώσουν χωρίς να συρρικνώσουν το κοινωνικό κράτος. Και να επιδιώξουν να γίνει επιτέλους το ευρώ ένα πραγματικά ενιαίο νόμισμα, μέσω της ολοκλήρωσης της τραπεζικής ένωσης και της έκδοσης ευρωομολόγων» ανέφερε.
Καταλήγοντας ο πρόεδρος του ΣΕΒ αναφέρθηκε στο ελληνικό πρόβλημα τονίζοντας: «Οι εταίροι μας καταλογίζουν στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο μεταρρυθμιστική απροθυμία και ολιγωρία, καθώς και αποτυχία στην υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει. Ίσως αυτό να αληθεύει. Εκείνο, όμως, που από πλευράς μου θέλω να τονίσω, είναι ότι τη διαχρονική αυτή υστέρηση την πληρώνει η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας για τέταρτο συνεχόμενο χρόνο. Η διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης ισοδυναμεί με δραματική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του λαού μας, χωρίς να προσφέρει διέξοδο. Αν για την Ελλάδα είναι απαραίτητο να επιδοθεί ειλικρινά στη μεταρρυθμιστική προσπάθεια, για την Ευρώπη είναι αναγκαίο να άρει την αβεβαιότητα που δημιουργείται από το βάρος του δημόσιου χρέους. Γιατί μόνο τότε θα εισρεύσουν κεφάλαια, θα γίνουν επενδύσεις, θα δημιουργηθούν δουλειές, θα καταστεί δυνατή η ανάπτυξη της οικονομίας -όλα βασικές προϋποθέσεις για την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής».
