Ο αριθμός είναι απλά εξωφρενικός: 77 πατίνια ανασύρθηκαν από τον βυθό του Θερμαϊκού στον πρόσφατο καθαρισμό που διοργάνωσε ο Δήμος Θεσσαλονίκης με τη συνδρομή των Λεσχών Καταδρομέων. Μαζί τους, ποδήλατα, μηχανάκια, παλιά σίδερα. Όμως τα πατίνια κλέβουν την παράσταση – για όλους τους λάθος λόγους.
Η εικόνα μπορεί να προκαλεί εύκολο χλευασμό, όμως δεν αφορά την αποτυχία της μικροκινητικότητας. Αντιθέτως, αφορά την ευθύνη όλων – πολιτών, δήμων, εταιρειών. Δυστυχώς δεν φαίνεται πως μπορούμε να καταλάβουμε πως η μικροκινητικότητα παραμένει ένας αναγκαίος κρίκος στην πράσινη μετάβαση των πόλεων.
Οι σοβαρές εταιρείες του κλάδου επενδύουν σε υποδομές, tracking συστήματα και ανάκτηση συσκευών, συχνά πέραν των υποχρεώσεών τους. Δεν είναι λίγες εκείνες που αναζητούν νέες τεχνολογίες για να εντοπίζουν εγκαταλελειμμένα πατίνια ή να προλαμβάνουν τέτοιες περιβαλλοντικά επικίνδυνες συμπεριφορές.
Το πρόβλημα όμως είναι πιο βαθύ – κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η κουλτούρα χρήσης παραμένει αχαρτογράφητη, η εποπτεία συχνά χαλαρή και οι κανόνες του παιχνιδιού ασαφείς. Σε αυτό το πλαίσιο, οι λίγοι κάνουν τη ζημιά για τους πολλούς.
Για δε τις εταιρείες μικροκινητικότητας που βλέπουν το μέλλον τους στις πράσινες πόλεις της Ευρώπης, η Ελλάδα δεν θα είναι βιώσιμη αγορά αν δεν λύσουν πρώτα το ζήτημα της κοινωνικής αποδοχής και περιβαλλοντικής υπευθυνότητας.
Όσο τα πατίνια καταλήγουν στον πάτο, τόσο πιο κοντά φτάνουν στο δικό τους επιχειρηματικό ναυάγιο.
