Σε ηλικία 91 ετών πέθανε ο Κωνσταντίνος Πυλαρινός, ο οποίος υπήρξε βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας, Νομάρχης Μεσσηνίας και Θεσσαλονίκης, αλλά και πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων τέως Βουλευτών και Ευρωβουλευτών.
Επίσης, ο Κωνσταντίνος Πυλαρινός υπήρξε ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος του Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων.
Σύντομο βιογραφικό από το αρχείο του ΑΠΕ-ΜΠΕ
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1935 και σπούδασε Επιστήμες, Νομικά, Οικονομία, Ευρωπαϊκό Οικονομικό Δίκαιο στα πανεπιστήμια Αθηνών και Παρισίων
Το 1956 σε ηλικία 21 ετών επελέγη από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή και υπηρέτησε για επτά συνεχή χρόνια ως μέλος του Πολιτικού του Γραφείου.
Το 1967, επί κυβερνήσεως Παναγιώτη Κανελλόπουλου, διετέλεσε σύμβουλος του υπουργείου Προεδρίας.
Κατά τη διάρκεια της απριλιανής δικτατορίας (1967-1974) ήταν ιδρυτικό μέλος και γενικός γραμματέας της Εθνικής Ριζοσπαστικής Ενώσεως (ΕΡΕ) Εξωτερικού.
Επί σειρά ετών εργάστηκε ως σύμβουλος επενδύσεων και οργάνωσης επιχειρήσεων.
Το διάστημα 1974-1979, διετέλεσε νομάρχης Μεσσηνίας και Θεσσαλονίκης.
Έχει επίσης διατελέσει γενικός γραμματέας και πρόεδρος της "Κοινωνιολογικής Εταιρείας Νέων Επιστημόνων", γενικός γραμματέας της Εκτελεστικής Επιτροπής της "Ευρωπαϊκής Κινήσεως Νέων", μέλος του ΔΣ της "Ευρωπαϊκής Ενώσεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτου" και μέλος της Ένωσης Συντακτών Αθηναϊκού Τύπου (ΕΣΗΕΑ).
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Οικολογικής Εταιρείας, του Συλλόγου Φίλων Μουσικής Θεσσαλονίκης (του οποίου διετέλεσε πρόεδρος) και του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.
Την περίοδο 1980-1987, ήταν γενικός γραμματέας του "Ριζοσπαστικού Κινήματος", το οποίο ίδρυσε ο ίδιος.
Το 1989, διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Βιομηχανίας, Ενέργειας και Τεχνολογίας στην κυβέρνηση Τζαννετάκη. Την ίδια χρονιά, μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, ανέλαβε εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας.
Στις 4 Μαΐου 1990, ορκίστηκε Γενικός Γραμματέας Τύπου και Πληροφοριών Κατά τη διάρκεια της θητείας του στη ΓΓΤΠ, ίδρυσε το Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΜΠΕ) με έδρα τη Θεσσαλονίκη και θεσμοθέτησε τρία ευρωπαϊκά βραβεία για τη δημοσιογραφία του ΜΠΕ (Ευμένης, Μέγας Αλέξανδρος, Αριστοτέλης) και την Τράπεζα Πληροφοριών της ΓΓΤΠ.
Επίσης προώθησε τη σύνδεση των τηλεοπτικών εθνικών δικτύων ΕΡΤ και ΡΙΚ (Ελλάδας-Κύπρου) για την αμοιβαία μετάδοση των προγραμμάτων τους και θεσμοθέτησε την πρώτη Κρατική Ταινιοθήκη με το νόμο 1892/91.
Στις 10 Δεκεμβρίου 1991, ανέλαβε γενικός γραμματέας του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ).
Στη διάρκεια της 12μηνης θητείας στον ΕΟΤ, πρότεινε μεταξύ άλλων την ίδρυση και εργάστηκε για τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Τουρισμού με έδρα την Αθήνα, όπως επίσης και της Τράπεζας Τουριστικών Πληροφοριών με σύστημα σύνδεσης ON LINE για όλες τις υπηρεσίες εσωτερικού και εξωτερικού και του συνόλου των επιχειρήσεων του τουριστικού τομέα.
Το 1992, διενήργησε σε παγκόσμια κλίμακα την καμπάνια για την προβολή της Μακεδονίας.
Θέσπισε τη χρηματοδότηση από τον ΕΟΤ ενός ελληνικού έργου ετησίως (στους τομείς όπερας, χορού και μουσικής), με πρώτη επιλογή την "Όπερα Μήδεια" του Θεοδωράκη που ανέβηκε στο Ηρώδειο το καλοκαίρι του 1993.
Στις 30 Οκτωβρίου 1992, τοποθετήθηκε γενικός διευθυντής της ΝΔ, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το Νοέμβριο του 1993, οπότε παραιτήθηκε, μετά την εκλογή του Μιλτιάδη Έβερτ στην αρχηγία του κόμματος.
Από τη θέση του γενικού διευθυντή της ΝΔ πρότεινε και προπαρασκεύασε τη Σχολή Στελεχών του κόμματος, την Πολιτική Βιβλιοθήκη και τις Γραμματείες Πολιτισμού, Παιδείας και Ποιότητας Ζωής.
Στις εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993, εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Επικρατείας με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ.
Το Μάιο του 1999, ανέλαβε διευθυντής της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών (ΕΚΥΟ) της Εκκλησίας της Ελλάδος (θέση που διατήρησε μέχρι και το Φεβρουάριο του 2008), ενώ ταυτόχρονα εξελέγη μέλος του ΔΣ της Εθνικής Τράπεζας, της οποίας η Εκκλησία είναι μεγαλομέτοχος.
Το Μάιο του 2005, εξελέγη πρόεδρος της Ένωσης Τέως Βουλευτών και Ευρωβουλευτών.
Έχει τιμηθεί με το Χρυσό Σταυρό του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης.
Έχει γράψει πολλές μονογραφίες και άρθρα με πιο γνωστό, το κατατεθέν στην Ευρωπαϊκή Σύνοδο του Λονδίνου το 1971 πόνημά του, "Διπλή Ευρωπαϊκή Βουλή", για το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο "Ρομπέρ Σουμάν".
