Ο χαρακτηρισμός κάθε επικείμενης εκλογικής αναμέτρησης ως κρίσιμης, ίσως ακούγεται κοινότοπος και στερεοτυπικός, όμως για τις ευρωεκλογές της 26ης Μαΐου, είναι ο ηπιότερος, προκειμένου να αναδειχθεί το πραγματικό τους διακύβευμα, αναφέρει στο άρθρο της για το businessnews.gr, η Ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Ελίζα Βόζεμπεργκ.
Γιατί ποτέ άλλοτε από τον Ιούνιο του 1979, όταν οι ευρωπαίοι πολίτες εξέλεξαν για πρώτη φορά με άμεση ψηφοφορία τους εκπροσώπους τους στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δεν είχε αμφισβητηθεί τόσο έντονα το κοινό ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Από το αποτέλεσμα των προσεχών ευρωεκλογών θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό εάν θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε μαζί στη βάση των κοινών ευρωπαϊκών αξιών ή εάν θα υψώσουμε τείχη, επιστρέφοντας σε εποχές, που θα θέλαμε να ξεχάσουμε.
Είναι αλήθεια ότι το προσφυγικό, το Brexit, η οικονομική κρίση και οι πολιτικές λιτότητας τροφοδότησαν τον εθνολαϊκισμό και πυροδότησαν την εσωστρέφεια, καθιστώντας τους ευρωπαίους πολίτες επιρρεπείς στον πολιτικό λόγο των άκρων.
Έναν λόγο διχαστικό και προπαγανδιστικό, που στοχεύει στο θυμικό του αποδέκτη, παρακάμπτοντας κάθε λογική διεργασία.
Η εποχή που ακραία, ξενοφοβικά και λαϊκιστικά κόμματα αποτελούσαν μικρές μειοψηφίες και μάλιστα χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, φαντάζει ήδη μακρινή και η δημοκρατική Ευρώπη βλέπει φαντάσματα του παρελθόντος να βγαίνουν και πάλι στην επιφάνεια.
Η έκταση του προβλήματος καταδεικνύεται από το γεγονός ότι σχεδόν σε όλα τα κράτη μέλη της ΕΕ, υπάρχει εντός Βουλής τουλάχιστον ένα κόμμα, που χαρακτηρίζεται ως ξενοφοβικό ή ακραίο και μάλιστα σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, ακραία κόμματα είτε κυβερνούν διαθέτοντας πλειοψηφία είτε συμμετέχουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας.
Όσοι μάλιστα αποδίδουν το φαινόμενο αποκλειστικά στην οικονομική και τη μεταναστευτική κρίση πλανώνται, καθώς η ακροδεξιά καταγράφει υψηλά ποσοστά ακόμη και σε χώρες, οι οποίες δεν αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προβλήματα, όπως για παράδειγμα στα κράτη της Σκανδιναβίας.
Μερίδιο ευθύνης φέρουν οι εθνικές κυβερνήσεις, οι οποίες ορμώμενες από λόγους μικροπολιτικής σκοπιμότητας πιστώνονται οι ίδιες κάθε φιλολαϊκό μέτρο που λαμβάνουν, ενώ χρεώνουν στις Βρυξέλλες κάθε δυσάρεστη απόφαση, την οποία καλούνται να υλοποιήσουν.
Όμως η κύρια ευθύνη βαρύνει την ΕΕ για τις αστοχίες στη διαχείριση του προσφυγικού, για τις πολιτικές λιτότητας εις βάρος των χωρών του Νότου και για την εξασθένηση των αρχών της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.
Αυτά άλλωστε ήταν τα ζητήματα, στα οποία έδωσα μεγάλη έμφαση στο πλαίσιο των καθηκόντων μου με σειρά ερωτήσεων και παρεμβάσεων, επιχειρώντας να αναδείξω, μεταξύ άλλων, την ανάγκη τροποποίησης των Συνθηκών του Δουβλίνου, επιβολής κυρώσεων στα κράτη μέλη, που αρνούνται να αναλάβουν το μερίδιο ευθύνης που τους αναλογεί στο προσφυγικό και ενίσχυσης των χωρών πρώτης υποδοχής, όπως η Ελλάδα.
Στην πορεία για τις εκλογές του Μαΐου, το μεγάλο στοίχημα είναι η περιχαράκωση της δημοκρατίας, η ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς την ΕΕ και η διαφύλαξη των αρχών της αλληλεγγύης και της συνεργασίας.
Όσοι πιστεύουμε στο κοινό ευρωπαϊκό όραμα, αγωνιζόμαστε για μία Ευρώπη αρχών και αξιών, με θεσμική εμβάθυνση, προσήλωση στα δημοκρατικά ιδεώδη και κοινή στρατηγική απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου.
Ας αναλογιστούν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, ενόψει των προσεχών ευρωεκλογών, ποια θα είναι η τύχη της πατρίδας μας σε περίπτωση επικράτησης των ακραίων φωνών που επιθυμούν τη διάλυση της Ενωμένης Ευρώπης, με δεδομένο ότι είμαστε χώρα πρώτης υποδοχής προσφύγων και μεταναστών, σε κακή οικονομική κατάσταση και με ανοικτά πολλά κρίσιμα εθνικά μας ζητήματα.
