Ότι χρησιμοποιεί το Σύνταγμα ως "φύλλο συκής" κατηγόρησε την αντιπολίτευση κατά την συζήτηση των αιτημάτων αντισυνταγματικότητας του νομοσχεδίου για την ενίσχυση του δημόσιου πανεπιστημίου και το πλαίσιο λειτουργίας των μη κερδοσκοπικών παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων ο υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Κυριάκος Πιερρακάκης.
«Επειδή μελετήσαμε όσα έγραψε η επιστημονική επιτροπή της Βουλής να πω ότι αυτό το κείμενο διαψεύδει πανηγυρικά τους φορείς της μίας και μοναδικής αλήθειας περί αντισυνταγματικότητας του κειμένου. Νομίζω ότι αυτό είναι ευδιάκριτο τι λέει; Λέει ακριβώς αυτό το οποίο είπαμε στις Επιτροπές. Ότι υπάρχουν δύο Σχολές Σκέψης, ότι εμείς υιοθετούμε αυτή τη Σχολή Σκέψης και ότι στο τέλος της ημέρας αυτό θα κριθεί. Δεν είδαμε να γράφει κάτι περί κάθετης αντισυνταγματικότητας, διότι στο τέλος της ημέρας είναι απολύτως προσβλητικό για την τρίτη των εξουσιών, τη Δικαστική, να θεωρούμε ότι όλα κρίνονται από την αντιπολίτευση και όχι από την δικαστική εξουσία» τόνισε ο κ. Πιερρακάκης ανασφερόμενος στην γνωμοδότηση της επιστημονικής επιτροπής της Βουλής.
Ο υπουργός Παιδείας ανέφερε, απευθυνόμενος στον κ. Δουδωνή, ότι «εμείς, λοιπόν, εδώ διαλέγουμε να εμπιστευθούμε γνωμοδοτήσεις κορυφαίων Καθηγητών του Συνταγματικού και του Διοικητικού Δικαίου – αναφέρθηκαν τα ονόματά τους – έχοντας αντλήσει από πάρα πολλά από τα στοιχεία τα οποία υπάρχουν σε αυτές τις γνωμοδοτήσεις. Κύριε Δουδωνή ήταν χάρμα να σας ακούω να διαφωνείτε με τον κ. Βενιζέλο, με τον κ. Αλιβιζάτο, χάρμα, είμαι βέβαιος ότι σας άκουγαν και αυτοί. Απλώς εδώ να πω ότι όταν ο κ. Ανδρουλάκης έλεγε στις 20.12 «δεν θα μπούμε εμπόδιο στην ίδρυση μη κρατικών – μη κερδοσκοπικών Πανεπιστημίων αρκεί το νομοσχέδιο να μην είναι σε βάρος των Δημοσίων», γνώριζε και τις συνταγματικές γνωμοδοτήσεις πάνω στις οποίες το νομοσχέδιο βασίζεται. Εσείς λοιπόν εδώ χρησιμοποιείτε το Σύνταγμα ως «φύλλο συκής», αυτό κάνετε. Αλλά ήταν τελείως αντιληπτό ότι η σημερινή σας τοποθέτηση ερχόταν σε συνέχεια των διαφωνιών που είχατε χθες».
Ο κ.Πιερρακάκης τόνισε «άρα, νομίζω ότι εδώ πέρα, καλό θα είναι, επειδή αυτό είναι το κοινό μας μέλλον, να μπορέσουμε να το συνδιαμορφώσουμε πέρα από τα συνθήματα διότι, όταν αναφέρθηκα σε τοτέμ και ταμπού, δεν αναφερόμουν σε συνταγματικό κείμενο όπως η μονταζιέρα κάποιων εδώ μέσα ήθελε να υπογραμμίσει. Αναφερόμουν στη στενή και ασφυκτική πεποίθηση της μίας και μοναδικής αλήθειας ότι η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο η οποία έχει απαγόρευση ως προς τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Μόνο εμείς, κι αν δεν κάνω λάθος, και η Κούβα είμαστε. Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή σε συμβατότητα με το συνταγματικό κείμενο όπως έλεγαν και συγκεκριμένες μειοψηφικές απόψεις στο ΣτΕ το 1998 και όπως λένε και όλες εκείνες οι θεμελιώδεις μεταβολές οι οποίες έχουν συντελεστεί από το 1974 και έκτοτε, μαζί με τη γνώμη κορυφαίων Καθηγητών που ανέφερα πριν, μας κάνουν να πιστεύουμε και να θεωρούμε ότι είναι θεμελιωμένο, ότι αυτό το βήμα είναι απολύτως στέρεο.
Και κλείνω με τις εξής, αν μπορώ να μοιραστώ μαζί σας με δύο σκέψεις οι οποίες δεν είναι νομικής φύσεως.
Η πρώτη είναι κάτι το οποίο είχα την ευκαιρία να αναφέρω και στις επιτροπές. Στο κορυφαίο νομικό πανεπιστήμιο στη Χαϊδελβέργη έξω από τη βιβλιοθήκη του, υπάρχει μία επιγραφή στα αρχαία ελληνικά «Το γράμμα αποκτείνει, το δε Πνεύμα ζωοποιεί». Και αυτή η επιγραφή υπάρχει εκεί, γιατί το είχα βρει πάρα πολύ ενδιαφέρον όταν το είχα δει, όχι μόνο για τους φοιτητές της θεολογίας, υπάρχει και για τους φοιτητές της νομικής, ακριβώς για να μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα μέσα στην εξέλιξη και στο πνεύμα των καιρών. Και ως μη νομικός, να ξαναπώ, και αυτό είναι το τελευταίο σημείο, ότι όταν προσπαθούσα να μελετήσω τις γνωμοδοτήσεις και να αντιληφθώ ποιες ακριβώς είναι οι παράμετροι πάνω στις οποίες κρίνουμε εμείς ότι πρέπει να κινηθούμε, μου ερχόταν πάρα πολύ έντονα στο μυαλό η ιστορία από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και το χρησμό του Μαντείου των Δελφών που έλεγε ότι «τα ξύλινα τείχη θα σώσουν την πόλη» και οι συντηρητικοί της εποχής ήθελαν να το ερμηνεύσουν κυριολεκτικά, αλλά ο Θεμιστοκλής και αυτοί που κέρδισαν τη μάχη ερμήνευσαν τα τείχη ως πλοία και βγήκαν νικητές.
Η μοίρα αυτής της χώρας και η μοίρα του λαού της, κυρίες και κύριοι, για εμάς και για εμένα δεν είναι ο φόβος τον οποίο κάποιοι κομίζετε, σε αυτή την αίθουσα, ως κήνσορές του.
Είναι το να αγκαλιάσουμε το μέλλον και να ανοιχτούμε σε αυτό χωρίς φόβο, με σθένος, ελπίδα και τόλμη για το αύριο. Αυτό θέλουν οι Έλληνες πολίτες, αυτό θα υπηρετήσουμε εμείς».
