Tο «μοντέλο» διάσωσης Lufthansa, θα αποτελέσει μέτρο σύγκρισης, όχι μόνο σε ότι αφορά τον τρόπο διάσωσης και τους όρους με τους οποίους δόθηκε από το εκεί δημόσιο, αλλά και σε σχέση με τις αντιδράσεις που προκαλεί σε άλλες ιδιωτικές εταιρίες, όπως και τις παράπλευρες συνέπειες που ίσως θα έχει, από αποφάσεις της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανταγωνισμού.
H στήριξη εκ μέρους του κράτους σε στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεις, οι οποίες αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης εξ αιτίας της κρίσης, κι όχι λόγω δικών τους αδυναμιών, ή λαθών, είναι επιβεβλημένη. Αυτό προφανώς ισχύει και στη περίπτωση της Aegean που θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί επιχείρηση «μοντέλο» με βάση τα πεπραγμένα της τα προηγούμενα χρόνια.
Μέχρι στιγμής, υπουργοί όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης και λοιποί αξιωματούχοι, δηλώνουν ότι θα υπάρξει στήριξη, χωρίς όμως να δίνουν περισσότερα στοιχεία για τα σχέδια τους. Ομολογουμένως, την κατάσταση δεν έχουν διευκολύνει και οι δηλώσεις του προέδρου της και μεγαλομετόχου της Aegean Airlines, Ευτύχη Βασιλάκη, ο οποίος έθεσε το δίλημμα, «στήριξη ή μικρή Aegean», βάζοντας επιτακτικά και τον όρο να μην συμμετάσχει το κράτος στο μετοχολόγιο της εταιρίας.
Η εμπειρία και τα πεπραγμένα της Aegean, καθώς και των μεγαλομετόχων της, που περιλαμβάνουν ηχηρά ονόματα, όπως της οικογένειας Λασκαρίδη και του κ. Αχ. Κωνσταντακόπουλου, καθιστούν σαφές ότι δεν χρειάζεται εμπλοκή του κράτους στη διοίκηση της. Είτε το κράτος πάρει μετοχές ή warrants, είτε περιοριστεί σε ρόλο δανειστή/εγγυητή.
Πηγή: euro2day.gr
