Η έμπνευση για να ξεκινήσει μία startup μπορεί να έρθει μετά από ένα τρελό brainstorming μέχρι ένα τυχαίο περιστατικό που μπορεί να ξετυλιχτεί μπροστά σου. Ο «γλόμπος» της φαεινής ιδέας μπορεί να ανάψει από το πουθενά. Μπορεί όμως να συμβεί και με πιο «ταπεινό» τρόπο. Μπορεί να στη χαρίσει ένα γεγονός που είναι συνέχεια μπροστά στα μάτια σου, πολύ προφανές και το βιώνεις καθημερινά. Όπως ένα θέμα υγείας.
«Η ευαισθησία στο πρόβλημα δημιουργήθηκε λόγω του παππού Θωμά. Ο παππούς του Θωμά Μπίκια ήταν ασθενής του Πάρκινσον με έντονο τρόμο (τρέμουλο) στο χέρι. Η έντονη δυσκολία σε απλές καθημερινές ενέργειες σε συνδυασμό με την ψυχολογική κατάπτωση αποτέλεσαν το αρχικό κίνητρο. Το γεγονός ότι οι τρεις μας κάναμε παρέα, οδήγησε στην τελική σύλληψη της ιδέας, και μετά την επιβεβαίωση από τον καθηγητή του ΑΠΘ, Λεόντιου Χατζηλεοντιάδη, ξεκίνησε η πραγματοποίησή της».
Η εταιρεία βιοτεχνολογίας Tremor FreeMe τα οφείλει όλα στον παππού. Από την ιδέα να φτιάξουν κάτι βασισμένο στην Τεχνολογία Πληροφορίας και Επικοινωνίας, μέχρι να φτάσουν να κερδίσουν πρόσφατα το 1ο βραβείο στο Cosmote Hackathon 2018 για εκείνες τις ιδέες που θέλουν να συμβάλλουν σ’ ένα κόσμο καλύτερο. Ο Θωμάς, ο Ρόνι Λέσι και η Αγγελική Παπαθανασίου, έχουν ως στόχο να προσφέρουν ποιότητα ζωής στους ασθενής με ανεξέλεγκτο τρέμουλο στα χέρια τους. Το «εύρημά» τους, μία ειδική συσκευή που φοριέται στο χέρι και το σταθεροποιεί.
«Μπορεί οι κύριες παθήσεις που συνδέονται με αυτή τη ακούσια μυϊκή σύσπαση να είναι το Πάρκινσον και ο ιδιοπαθής τρόμος, ωστόσο η συσκευή μπορεί να βοηθήσει και περιπτώσεις ασθενών με τρέμουλο που προκλήθηκε από εγκεφαλική βλάβη ή άλλες νευρολογικές παθήσεις» μας εξηγούν τα παιδιά. Και συνεχίζουν να το κάνουν όταν αναρωτιόμαστε πως επιτυγχάνεται το "patient specific" μοντέλο.
«Ο τρόμος σε κάθε ασθενή έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά (πχ συχνότητα), έτσι, μέσω της συσκευής, που φοριέται στο χέρι, δημιουργείται ένα συγκεκριμένο μοντέλο για τον καθένα. Στη συνέχεια, με τεχνικές τεχνητής νοημοσύνης(AI), αυτό το μοντέλο προσαρμόζει τους αλγορίθμους μείωσης του τρόμου στις ανάγκες του εκάστοτε ασθενή. Με αυτό το τρόπο η συσκευή προσαρμόζεται σε κάθε ασθενή ξεχωριστά και βελτιώνει ακόμα περισσότερο την αποδοτικότητα της».
Η συσκευή («έχει κατασκευαστεί το πρώτο λειτουργικό πρωτότυπο. Αυτή τη στιγμή τελειοποιείται η επεξεργασία και η κατασκευή της») καταλαβαίνει πότε ενεργοποιείται ένας μυς ακούσια και ενεργοποιεί τον αντίθετο προκαλώντας έτσι σταθεροποίηση του χεριού. Επομένως τα αποτελέσματα της είναι ίδια σε κάθε περίπτωση τρόμου ανεξάρτητα από την αιτία πρόκλησής του. Και όσο υπάρχουν νέες, ανάγκες ασθενών θα γίνονται βελτιώσεις, είτε αυτές αφορούν την λειτουργία και την πρακτικότητα της, είτε την αισθητική της.
«Συνεργαζόμαστε με δύο γιατρούς σε νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι μας συμβουλεύον και μας φέρνουν σε επαφή με ασθενείς. Δεν έχει γίνει επίσημη συνάντηση με κάποιο κρατικό φορέα, ωστόσο είναι κάτι που θα δρομολογηθεί άμεσα μετά την τελειοποίηση της συσκευής».
Το πρώτο πρωτότυπο κόστισε περίπου 100 ευρώ, και υπάρχει ήδη ενδιαφέρον για χρηματοδότηση του project. Μέσα στους επόμενους μήνες θα ολοκληρωθούν οι αλγόριθμοι και η κατασκευή της συσκευής που θα δίνει εντύπωση ρολογιού φορεμένο στο χέρι.
Η θέληση της ομάδας αλλά και ευθύνη «είναι να μπορέσει η συσκευή να βοηθήσει όλους όσους την έχουν ανάγκη το συντομότερο δυνατό». Με την τεχνητή νοημοσύνη να τους δείχνει το δρόμο.
«Οι δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης δεν θα σταματήσουν να αυξάνονται. Το γεγονός ότι δύσκολες και χρονοβόρες διαδικασίες μπορούν ( και θα μπορούν ακόμα περισσότερο στο μέλλον) να γίνονται με μεγάλη ταχύτητα και μεγάλη ακρίβεια σίγουρα δίνει ελπίδα για την αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων. Η τεχνητή νοημοσύνη θα βελτιώσει όλες τις πτυχές των εφαρμογών υγείας και όχι μόνο».
Πέτρος Αντωνάκης
