"Μετά από εικοσιτρία χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων έζησα για οχτώ χρόνια και ταξίδεψα και δούλεψα στην Τουρκία, οι τουρκικές αρχές αποφάσισαν να με απελάσουν και να μου απαγορεύσουν να επιστρέψω για λόγους δημόσιας τάξης", αναφέρει συγκεκριμένα ο δημοσιογράφος και ανταποκριτής της Realnews.
Όπως επισημαίνει "από ό,τι κατάλαβα από τα όσα με ρώτησαν το βράδυ που με κράτησαν στο αεροδρόμιο, συμπεριφερόμενοι με ευγένεια και κατανόηση στην έκπληξη μου, ήταν τα ταξίδια μου στην νοτιοανατολική Τουρκία, ένα ταξίδι μου στην βόρεια Συρία το 2015 και τα ταξίδια μου στην υπόλοιπη Τουρκία".
Ο Ευάγγελος Αρεταίος είναι δημοσιογράφος ειδικευμένος στην Τουρκία και την περιοχή της και είναι ερευνητής (non resident research fellow) στο πρόγραμμα Τουρκίας της Διπλωματικής Ακαδημίας του Πανεπιστημίου της Λευκωσίας. Γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα και σπούδασε Νομικά στη Γαλλία και Ισλαμικές Σπουδές στο Βέλγιο.
Είναι συγγραφέας ενός βιβλίου για την περίοδο ανάμεσα στις διαδηλώσεις του Γκεζί το 2013 και την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016 στην Τουρκία "Από την ουτοπία του Γκεζί στο πραξικόπημα".
Όλο το κείμενο της ανάρτησης του Βαγγέλη Αρεταίου στο facebook:
Απόφαση απέλασης απο Τουρκία και απαγόρευση επιστροφής
Sınır dışı etmeye ve geri dönmemi yasaklamaya karar
Expulsion from Turkey and interdiction to come back
Η χειραψία είναι αναπάντεχα θερμή. Εκπλήσσομαι και για μια στιγμή νιώθω ένα κύμα συγκίνησης να με πλημμυρίζει. Είναι η τελευταία μου χειραψία στην Τουρκία. Με έναν από τους αστυνομικούς που με σταμάτησαν στο αεροδρόμιο Σαμπιχά Γκιοκτσέν της Κωνσταντινούπολης, πριν με αφήσει στο δωμάτιο του αεροδρομίου για όσους έχουν προγραμματιστεί να απελαθούν.
Μετά από εικοσιτρία χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων έζησα, για οχτώ χρόνια και ταξίδεψα και δούλεψα στην Τουρκία, οι τουρκικές αρχές αποφάσισαν να με απελάσουν και να μου απαγορεύσουν να επιστρέψω για λόγους δημόσιας τάξης.
Βασικός λόγος, από ό,τι κατάλαβα από τα όσα με ρώτησαν το βράδυ που με κράτησαν στο αεροδρόμιο, συμπεριφερόμενοι με ευγένεια και κατανόηση στην έκπληξη μου, ήταν τα ταξίδια μου στην νοτιοανατολική Τουρκία, ένα ταξίδι μου στην βόρεια Συρία το 2015 και τα ταξίδια μου στην υπόλοιπη Τουρκία. Καθώς και οι επαφές μου με άτομα που το τουρκικό κράτος θεωρεί μεμπτές και οι φωτογραφίες στο κινητό μου, οι οποίες σχετίζονται με δραστηριότητες των Κούρδων στην βόρεια Συρία, τις οποίες ελάμβανα μέσω ενός whatsApp group ανθρώπων που παρακολουθούν τις εξελίξεις στην περιοχή. Όπως κάθε δημοσιογράφος που κάνει ρεπορτάζ, ήμουν αποδέκτης ειδήσεων και φωτογραφιών.
Ουδέποτε έκρυψα τα ταξίδια και τις συναντήσεις μου. Άλλωστε, ήμουν διαπιστευμένος δημοσιογράφος, με κάρτα από την αρμόδια τουρκική υπηρεσία. Από τα ταξίδια μου αυτά, όχι μόνο στη νοτιοανατολική Τουρκία αλλά σε όλη τη χώρα, έκανα καθημερινό ρεπορτάζ που δημοσιευόταν στα ΜΜΕ για τα οποία δούλεψα όλα αυτά τα χρόνια. Αυτά ήταν που με βοήθησαν να γράψω δυο βιβλία και σειρά αναλύσεων, επικεντρώνοντας στην κοινωνία και τις κοινωνικές αλλαγές στην χώρα, μαζί με τις πολιτικές εξελίξεις και την εξωτερική πολιτική, θέματα που κάλυπτα ως δημοσιογράφος, επίσημα διαπιστευμένος στην Τουρκία.
Ολόκληρο το φάσμα των κοινωνικών αλλαγών, από τους συντηρητικούς πολίτες και ψηφοφόρους μέχρι τους Κούρδους και από την γυναικεία μόδα μέχρι την μουσική, ήταν πάντα θέματα που θεωρούσα κομβικά για την καλύτερη κατανόηση της Τουρκίας.
Ο βασικός μου γνώμονας, η θεμελιώδης αρχή που έκρινα πως πρέπει να διέπει την επαγγελματική μου ζωή ήταν να μεταφέρω πάντοτε μια, όσο μπορούσα, πιο αντικειμενική εικόνα της Τουρκίας προς την Ελλάδα και την Κύπρο, ως δημοσιογράφος ελληνικών και κυπριακών Μέσων. Μακριά από δαιμονοποιήσεις, απλοποιήσεις και προκαταλήψεις. Με μια βαθιά πίστη ότι υπηρετούσα την ειρήνη και ότι έβαζα το δικό μου μικρό λιθαράκι για την ανάπτυξη καλών σχέσεων ανάμεσα στις χώρες αυτές και την Τουρκία. Και με βαθύ σεβασμό και αγάπη προς τη χώρα και όλους τους ανθρώπους της, ανεξάρτητα από τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και την καταγωγή τους.
Μαζί με την επαγγελματική μου ζωή, που συνδέθηκε άρρηκτα με την Τουρκία, όλα αυτά τα χρόνια ανέπτυξα και μια προσωπική, συναισθηματική σχέση με την χώρα. Τα παιδιά μου γεννήθηκαν εκεί, απέκτησα πολύ καλούς και αληθινούς φίλους, δεσμούς επαγγελματικούς και προσωπικούς με πάρα πολλούς ανθρώπους. Για πολλά χρόνια, μια φορά κάθε μήνα ήμουν στην Τουρκία για δέκα-δεκαπέντε μέρες. Η Τουρκία έγινε και εξακολουθεί να είναι ένας τόπος στον οποίο αισθανόμουν πραγματικά στο σπίτι μου.
Ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει τι σημαίνει για μένα αυτή η απόφαση. Ξέρω όμως ότι πρέπει να διαχειριστώ ένα οιονεί πένθος. Όλοι οι φίλοι μου στην Τουρκία θα μου λείψουν πολύ. Όπως λέει και μια τουρκική παροιμία, «σ’ ένα φλιτζάνι καφέ κρύβονται οι αναμνήσεις σαράντα χρόνων». Τώρα τη νιώθω σε όλη της τη σοφία…
Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς τους φίλους που ενδιαφέρθηκαν καθώς και τις ελληνικές αρχές για όλη την στήριξη που μου πρόσφεραν τις δύσκολες εκείνες βραδινές τελευταίες μου ώρες στην Τουρκία.
Η απόφαση των τουρκικών αρχών είναι κάτι που δεν μπορώ να κατανοήσω, είναι κάτι που με θλίβει βαθιά και με κάνει πλέον να νιώθω σαν εξόριστος. Θα συνεχίσω να καλύπτω την Τουρκία και να εργάζομαι με τις ίδιες πεποιθήσεις ακόμα και από απόσταση, με την ελπίδα ότι οι ιθύνοντες του τουρκικού κράτους κάποια στιγμή θα ανακαλέσουν την απόφαση τους.
Tokalaşmamız şaşırtıcı derecede sıcak Şaşırdım ve bir an için içimi bir duygu dalgasının kapladığını hissettim. Bu benim İstanbul Sabiha Gökçen Havalimanı'nda beni durduran polislerden biriyle, beni sınır dışı edilmek üzere havaalanında tutulanların kaldığı odaya bırakmadan önce Türkiye'deki son tokalaşmam.
Sekiz yıl boyunca Türkiye'de yaşadığım, seyahat ettiğim ve çalıştığım yirmi üç yılın ardından, Türk makamları kamu düzeni gerekçesiyle beni sınır dışı etmeye ve geri dönmemi yasaklamaya karar verdi.
Beni havaalanında, -şaşkınlığım da hoş görüp, nazik ve anlayışlı davranarak- tuttukları gece sordukları sorulardan anladığım kadarıyla ana neden, Türkiye'nin güneydoğusuna ve 2015 yılında Suriye'nin kuzeyine yaptığım bir seyahat ile Türkiye'nin geri kalanına yaptığım yolculuklardı. Bunun yanı sıra, Türk devletinin süpheli gördüğü kişilerle olan temaslarım ve bölgedeki gelişmeleri takip eden bir whatsApp grubu aracılığıyla edindiğim, Suriye'nin kuzeyindeki Kürt faaliyetleriyle ilgili cep telefonumdaki fotoğraflar. Her haberci ve gazeteci gibi ben de bu tür haber ve fotoğrafların alıcısı olmuş oldum.
Seyahatlerimi ve toplantılarımı asla saklamadım. Ne de olsa, ilgili Türk ajansından kart almış akredite bir gazeteciydim. Sadece Güneydoğu Anadolu'da değil, ülkenin dört bir yanında yaptığım bu gezilerde, yıllar boyunca çalıştığım medyada yayınlanan günlük raporlar hazırladım. Bu sayede, Türkiye'de resmi olarak akredite edilmiş bir gazeteci olarak ele aldığım siyasi gelişmeler ve dış politika konularının yanı sıra ülkedeki toplum ve sosyal değişimlere odaklanan iki kitap ve bir dizi analiz yazdım.
Muhafazakâr vatandaşlar ve seçmenlerden Kürtlere, kadın modasından müziğe kadar tüm bu toplumsal değişim yelpazesi, Türkiye'yi daha iyi anlamak için her zaman anahtar olarak gördüğüm konulardı.
Mesleki hayatıma yön vermesi gerektiğini düşündüğüm temel ilke, Yunan ve Kıbrıs medyasında çalışan bir gazeteci olarak Türkiye'nin daha objektif bir resmini Yunanistan ve Kıbrıs'a elimden geldiğince aktarmaktı. Kötülemeler, basitleştirmeler ve önyargılardan uzak. Barışa hizmet ettiğime ve bu ülkelerle Türkiye arasında iyi ilişkiler geliştirmek için üzerime düşeni yaptığıma dair derin bir inançla. Ve siyasi inançları ve geçmişleri ne olursa olsun, ülkeye ve tüm insanlarına derin bir saygı ve sevgiyle.
Türkiye ile ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olan profesyonel hayatımın yanı sıra, yıllar içinde ülkeyle kişisel ve duygusal bir ilişki geliştirdim. Çocuklarım orada doğdu, çok iyi ve gerçek arkadaşlar edindim, pek çok insanla profesyonel ve kişisel bağlar kurdum. Uzun yıllar boyunca her ay bir kez on ya da on beş günlüğüne Türkiye'deydim. Türkiye kendimi gerçekten evimde hissettiğim bir yer oldu ve hala da öyle.
Bu kararın benim için ne anlama geldiğini hâlâ anlayabilmiş değilim. Ama bir yas tutmam gerektiğini biliyorum. Türkiye'deki tüm dostlarımi çok özleyeceğim. Bir Türk atasözünün dediği gibi, 'bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır'. Şimdi tüm bilgeliğiyle hissediyorum.
Türkiye'deki o zor son saatlerimde bana gösterdikleri ilgi ve destek için tüm dostlarıma ve Yunan makamlarına yürekten teşekkür ederim.
Türk makamlarının kararını anlayamıyorum, bu beni derinden üzen ve kendimi sürgün gibi hissetmeme neden olan bir şey. Türk devlet yetkililerinin bir noktada kararlarından dönecekleri umuduyla, uzaktan da olsa Türkiye'yi takip etmeye ve aynı inançla çalışmaya devam edeceğim.
The handshake is astonishingly warm. I am surprised and for a moment I feel a wave of emotion wash over me. It's my last handshake in Turkey. With one of the police officers who stopped me at Sabiha Gökçen Airport in Istanbul, before leaving me in the airport room for those scheduled to be deported.
After twenty-three years, during which I lived, for eight years, and then traveled and worked in Turkey, the Turkish authorities decided to deport me and forbid me to return for reasons of «public order».
Main reason, from what I understood from what they asked me the night they held me at the airport, being polite and understanding to my surprise, was my travels in south-east Turkey, a trip to northern Syria in 2015 and my travels in the rest of Turkey. As well as my contacts with people that the Turkish state considers suspicious and the photos on my mobile phone, which are related to the activities of the Kurds in northern Syria, which I received through a whatsApp group of people who follow the developments in the region. Like any reporter who reports, I was the recipient of news and photos.
I never hid my travels and meetings. After all, I was an accredited journalist, with a card from the relevant Turkish authority. From my travels, not only in southeast Turkey but throughout the country, I made daily reports that were published in the media I worked for all these years. These are what also helped me write two books and a series of analyses, focusing on society and social changes in the country, along with political developments and foreign policy, topics that I covered as a journalist, officially accredited in Turkey.
The whole spectrum of social change, from conservative citizens and voters to the Kurds and from women's fashion to music, have always been topics I have considered central to a better understanding of Turkey.
My main guiding principle, the fundamental principle that I decided should govern my professional life was to always convey a more objective image of Turkey to Greece and Cyprus, as a journalist of Greek and Cypriot Media. Away from demonization, simplifications and prejudices. With a deep belief that I was serving peace and that I was putting my own little stone for the development of good relations between these countries and Turkey. And with deep respect and love for the country and all its people, regardless of their political beliefs and origins.
Along with my professional life, which was inextricably linked with Turkey, all these years I also developed a personal, emotional relationship with the country. My children were born there, I gained very good and true friends, professional and personal ties with many people. For many years, once a month I was in Turkey for ten to fifteen days. Turkey became and still is a place where I truly felt at home.
I still haven't realized what this decision means for me. But I know I have to manage a bereavement. I will miss all my friends in Turkey very much. As a Turkish proverb says, "forty years of memories are hidden in a cup of coffee". Now I feel it in all its wisdom…
I want to thank from the bottom of my heart the friends who were interested as well as the Greek authorities for all the support they offered me during those difficult last hours in Turkey.
The decision of the Turkish authorities is something I cannot understand, it is something that deeply saddens me and now makes me feel like an exile. I will continue to cover Turkey and work with the same convictions even from a distance, in the hope that at some point the Turkish authorities will reverse their decision.
