Πέθανε ο Βασίλης Λεβέντης σε ηλικία 75 ετών.
Τον θάνατο του πατέρα του και προέδρου της Ένωσης Κεντρώων, Βασίλη Λεβέντη, ανακοίνωσε μέσω ανάρτησής του στο facebook ο γιος του, Μάριος Γεωργιάδης.
«Με μεγάλο πόνο σήμερα αποχαιρετώ τον πατέρα μου», έγραψε μεταξύ άλλων ο Μάριος Γεωργιάδης και τόνισε στην συνέχεια στην συγκινητική του ανάρτηση: «Για μένα ήσουν απλώς ο πατέρας μου. Δεν ήμουν το βιολογικό σου παιδί. Όμως ποτέ δεν με έκανες να αισθανθώ ότι ήμουν κάτι λιγότερο από γιος σου. Και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε μια ολόκληρη ζωή, συνειδητοποιώ ότι το αίμα μπορεί να δημιουργεί συγγένεια».
Αναλυτικά η ανάρτησή του Μάριου Γεωργιάδη:
«Δεν περίμενα ποτέ ότι αυτή η στιγμή θα ερχόταν τόσο νωρίς. Μόλις στα 75 σου.
Με μεγάλο πόνο σήμερα αποχαιρετώ τον πατέρα μου.
Τον άνθρωπο που με μεγάλωσε, με στήριξε σε κάθε βήμα της ζωής μου και μου έμαθε, με το παράδειγμά του, τι σημαίνει αξιοπρέπεια, επιμονή, υπομονή, συνέπεια και θάρρος.
Για πολλούς ήσουν ο Πρόεδρος. Για μένα ήσουν απλώς ο πατέρας μου. Δεν ήμουν το βιολογικό σου παιδί.
Όμως ποτέ δεν με έκανες να αισθανθώ ότι ήμουν κάτι λιγότερο από γιος σου. Και σήμερα, κοιτάζοντας πίσω σε μια ολόκληρη ζωή, συνειδητοποιώ ότι το αίμα μπορεί να δημιουργεί συγγένεια.
Όμως η αγάπη, η φροντίδα και η παρουσία είναι αυτές που δημιουργούν έναν πατέρα. Και εσύ ήσουν ο πατέρας μου.
Σε ευχαριστώ που με μεγάλωσες σαν δικό σου παιδί.
Σε ευχαριστώ για όλα όσα μου δίδαξες, όχι μόνο με τα λόγια σου, αλλά με τον τρόπο που έζησες.
Η μεγαλύτερη παρακαταθήκη σου δεν είναι όσα κατάφερες.
Είναι ο τρόπος που έζησες.
Ο τρόπος που αγωνίστηκες.
Ο τρόπος που έμεινες πιστός στις αρχές σου.
Καλό ταξίδι, πατέρα.
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ».
Γεννημένος το 1951 στη Μεσσήνη, ο Βασίλης Λεβέντης ήταν το τέταρτο παιδί μιας οικογένειας που αναζήτησε ένα καλύτερο μέλλον στον Πειραιά. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στην τότε Δυτική Γερμανία.
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συμμετείχε, σύμφωνα με τα βιογραφικά του στοιχεία, στον αντιδικτατορικό αγώνα, ενώ μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ.
Η ρήξη με το ΠΑΣΟΚ και η αναζήτηση του πολιτικού Κέντρου
Η σχέση του με το ΠΑΣΟΚ δεν κράτησε πολλά χρόνια. Διαφωνώντας με την πορεία που ακολούθησε το κόμμα μετά την ανάληψη της εξουσίας, αποχώρησε και επέλεξε να χαράξει αυτόνομη πολιτική πορεία.
Στη δεκαετία του 1980 ίδρυσε το πρώτο οικολογικό κόμμα στην Ελλάδα, συμμετείχε σε δημοτικές και βουλευτικές εκλογές και επιχείρησε να εκφράσει έναν διαφορετικό πολιτικό λόγο, μακριά από τη λογική του δικομματισμού.
Το 1992 ίδρυσε την Ένωση Κεντρώων, με στόχο -όπως ο ίδιος υποστήριζε- να εκφράσει τον χώρο του πολιτικού Κέντρου και τους ψηφοφόρους που θεωρούσε ότι είχαν μείνει πολιτικά άστεγοι.
Πολύ πριν αποκτήσει κοινοβουλευτική παρουσία, ο Βασίλης Λεβέντης είχε γίνει ευρύτερα γνωστός μέσα από τις πολύωρες τηλεοπτικές εκπομπές του στο Channel 67 και αργότερα στο Channel 40, όπου σχολίαζε με έντονο ύφος την πολιτική επικαιρότητα.
Οι εκπομπές του απέκτησαν φανατικό κοινό, έγιναν αντικείμενο σάτιρας, αλλά ταυτόχρονα διαμόρφωσαν μια ξεχωριστή πολιτική περσόνα. Παρά τις επικρίσεις και τη συχνή χλεύη, δεν εγκατέλειψε ποτέ τη δημόσια παρουσία του, επιμένοντας στις ίδιες αναλύσεις για τη διαπλοκή, τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και την ανάγκη συναινέσεων.
Χαρακτηριστικό επεισόδιο εκείνης της περιόδου ήταν η παρουσία του στην εκπομπή «Προφίλ» του Πάνου Παναγιωτόπουλου, όταν η προσπάθεια σατιρικής αντιμετώπισής του με πίτσες στο στούντιο δεν τον αποπροσανατόλισε. Αντίθετα, απάντησε με πολιτικά επιχειρήματα, σε μια στιγμή που έμεινε χαρακτηριστική της δημόσιας εικόνας του.
Η Ένωση Κεντρώων
Για περισσότερες από δύο δεκαετίες η Ένωση Κεντρώων έμενε εκτός Βουλής, παρά τη συνεχή συμμετοχή της σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.
Η ανατροπή ήρθε τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν το κόμμα συγκέντρωσε ποσοστό 3,43% και εξέλεξε εννέα βουλευτές, με τον ίδιο να εισέρχεται για πρώτη φορά στο ελληνικό Κοινοβούλιο, 23 χρόνια μετά την ίδρυση του κόμματός του.
Η εικόνα του Βασίλη Λεβέντη να κάθεται για πρώτη φορά στα βουλευτικά έδρανα θεωρήθηκε από πολλούς ως η προσωπική δικαίωση μιας επίμονης πολιτικής διαδρομής, που είχε αντέξει στον χρόνο παρά τις διαδοχικές εκλογικές αποτυχίες.
Κατά την κοινοβουλευτική του θητεία επέμεινε στις γνωστές θέσεις του υπέρ των πολιτικών συναινέσεων, της δημοσιονομικής πειθαρχίας, της διαφάνειας και του περιορισμού της σπατάλης στο Δημόσιο.
Στις εκλογές του 2019 η Ένωση Κεντρώων συγκέντρωσε 1,24% και έμεινε εκτός Βουλής, με τον ίδιο να ολοκληρώνει την κοινοβουλευτική του παρουσία, χωρίς όμως να αποσυρθεί από τον δημόσιο διάλογο.
